Przedstawienie i wybór

Liturgiczny obrzęd święceń prezbiterów rozpoczyna prezentacja kandydatów. Każdy z mających je przyjąć, wezwany z imienia, podchodził do Księdza Biskupa i składał mu pokłon. Następnie Ksiądz Rektor zapewnił Pasterza Kościoła częstochowskiego, do którego prezbiterium mają być włączeni przyjmujący święcenia, że „po zbadaniu opinii wiernych i po zasięgnięciu rady osób odpowiedzialnych za ich przygotowanie” każdy z 19 kandydatów jest godny kapłańskiej godności. Kiedy Pasterz archidiecezji zaakceptował wybór, wszyscy zgromadzeni wyrazili radość, odpowiadając: „Bogu niech będą dzięki!”.

Homilia

Źródłem radości przyjmujących święcenia i ich bliskich - zaznaczył Ksiądz Arcybiskup - jest Jezus Chrystus; Ten, który nieustannie wybiera młodych ludzi do służby ludowi Bożemu, aby złączeni z kapłaństwem biskupów, głosili Ewangelię, kierowali ludem Bożym i oddawali cześć Bogu. Zwracając się bezpośrednio do mających pełnić posługę w parafiach naszej diecezji, prosił, by nauczali tego, w co wierzą, i pełnili to, czego innych będą nauczać. Na tym bowiem polega posłanie prezbitera, by głosząc Ewangelię, rozwijał osobistą zażyłość ze Słowem Bożym, by jego decyzje i postawy były świadectwem Ewangelii, a sprawowanie Najświętszej Ofiary Śmierci i Zmartwychwstania Pańskiego pozwoliło rozwijać Boże życie. Niech nigdy nie zgubią ze swych oczu wizerunku Chrystusa, który „przyszedł, aby służyć oraz szukać i ocalić to, co zginęło” (por. Mt 18, 11).

Przyrzeczenie wybranych

Wszyscy, którzy tego dnia wypełniali częstochowską archikatedrę, nie tylko cieszyli się faktem konsekracji swoich bliskich, ale także modlili się o potrzebne im Boże łaski. Te bowiem są konieczne do spełnienia wyrażonej woli pilnego i mądrego wykładania prawd katolickiej nauki, pobożnego sprawowania misteriów Chrystusa, wypraszania Bożego miłosierdzia dla powierzonego ich trosce ludu oraz całkowitego poświęcenia się Bogu. Jedynie Bóg, który rozpoczął w nich dobre dzieło, pomoże do końca wypełnić złożone biskupowi przyrzeczenie: „Czy przyrzekasz mnie i moim następcom cześć i posłuszeństwo?”.

Litania błagalna

Każdy z biorących na siebie kapłańskie zobowiązania pokłada całkowitą nadzieję w Jezusie Chrystusie, który powiedział: „Beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15, 5). Dlatego upadłszy na twarz, słowami Litanii do
Wszystkich Świętych błagali wraz z całym Kościołem Ojca Wszechmogącego o błogosławieństwo Ducha Świętego oraz moc łaski, by zawsze cieszyli się obfitością Bożych darów. Osoby Świętych przyzywane w Litanii to wzory dochowania wierności powołaniu, które prowadzi do osiągnięcia wiecznego dziedzictwa.

Nałożenie rąk i modlitwa święceń

Nałożenie rąk na głowę każdego z przyjmujących święcenia symbolizowało przekazanie darów Ducha Świętego. Ten gest w liturgii chrześcijańskiej zawsze wyrażał działanie Trzeciej Osoby Boskiej, która bierze w posiadanie każdego z tych młodych ludzi i obdarza zdolnościami potrzebnymi do pełnienia zadań. W modlitwie święceń, która zawiera prośbę o udzielenie tym wybranym Ducha Świętego, zadania prezbiterów wymienione zostały dokładnie: „Niech przykładem swojego życia pociągają innych do poprawy obyczajów, niech będą godnymi współpracownikami biskupów, ich przepowiadanie Ewangelii niech przynosi owoc w sercach ludzkich...”.

Namaszczenie rąk, wręczenie chleba i wina oraz pocałunek pokoju

Namaszczenie rąk świętym krzyżmem oznacza szczególne uczestnictwo prezbiterów w kapłaństwie Chrystusa. W czasie tego obrzędu Ksiądz Biskup modlił się: „Nasz Pan, Jezus Chrystus, którego Ojciec namaścił Duchem Świętym i mocą, niech Cię strzeże, abyś uświęcał lud chrześcijański i składał Bogu Ofiarę”. To dzięki posłudze biskupa prezbiter otrzymuje zewnętrzny znak misji samego Chrystusa. Pocałunek biskupa dla nowo wyświęconych jest pieczęcią potwierdzającą przyjęcie ich jako duchowych synów i nowych współpracowników. Wręczenie wyświęconym chleba i wina, przeznaczonych do Mszy św., wskazuje na ich funkcję przewodniczenia sprawowaniu Eucharystii oraz, jak usłyszał to każdy z nowo wyświęconych, prowadzenie życia zgodnego z tajemnicą Pańskiego Krzyża.

Liturgia eucharystyczna

Kapłan to człowiek, w którym ludzie chcą spotkać Boga. Jego istotna misja polega na tym, by oddychać Bogiem, należeć do Boga, żyć Nim po to, by przekazywać Go światu. Każde dobro jest możliwe tylko wówczas, kiedy czuwa nad nim Ojciec Niebieski, o którym Chrystus powiedział, że tylko On jest dobry (por. Mk 10, 18). Kapłan jako powołany przez Ojca musi być zatem „człowiekiem Bożym, który należy do Boga i pobudza do myślenia o Bogu (...) pomaga skierować wzrok ku Bogu i do Niego dążyć”. W czasie święceń prezbiterów właśnie do Ojca kierowane są prośby o ustanowienie ich kapłanami i obdarowanie potrzebnymi łaskami. W Modlitwie eucharystycznej wspomina się nowo wyświęconych, aby Bóg, przyjmując sprawowaną Ofiarę, pamiętając o całym Kościele i słuchając naszych modlitw, pamiętał o nowo wyświęconych i zachował w nich swoje dary.
Bogate w treść i symbolikę obrzędy święceń prezbiteratu ukazują liczne odniesienia do postawy Jezusa Chrystusa - Jedynego Kapłana. Prezbiterzy jako słudzy słowa Bożego, szafarze sakramentów oraz pasterze Ludu Bożego kontynuują misję Zbawiciela przez kierowanie się postawą miłości. Pamięć o Nim i działanie w Jego imieniu, stanowią istotę kapłańskiej duchowości, nadają jej godność oraz pozwalają owocnie spełniać powierzone zadania.