Przyznanie się do błędu jest już połową poprawy (Bogdan Jański)
Minęła Wielkanoc. Jezus Chrystus - Zwycięzca śmierci i szatana - powstał z martwych. „Otrzyjcie już łzy płaczący, żale z serca wyzujcie... weselcie się, radujcie...”.
Święta są zawsze okazją do spotkań w szerszym gronie rodzinnym, to czas radości i szczęśliwych chwil. Święta są też nierzadko okazją do weselenia się ponad miarę, czasem aż po wstyd. Jestem pewien,
że wielu z nas dotrzymało złożonych na Wielki Post przyrzeczeń. Można by zapytać, czy życie bez alkoholu i papierosów jest lepsze. Chyba nikt nie wątpi, że tak. Namawiam więc dorosłych do przedłużenia
swoich wyrzeczeń, by pełniej zadośćuczynić Bogu za swoje grzechy. Tych dorosłych, którzy żyją w trzeźwości, zachęcam do autentycznego umiaru w używaniu trunków w poświąteczne dni. Nie godzi się katolikowi
stawiać na stole obok święconego pokarmu, butelki z alkoholem. Bądźmy świadomi, że nasze dzieci, szczególnie te najmłodsze, uczą się przez naśladowanie dorosłych i biorą z nich przykład. Nie dawajmy więc
złych wzorów zachowania, pokażmy dzieciom swoją godność nie tylko przy świątecznym stole. Dziecko jest bardzo wnikliwym obserwatorem i też będzie chciało spróbować napoju, który „rozwesela”.
Dziecko nie ma wiedzy i wyobraźni co do szkodliwych dla organizmu skutków używania napojów alkoholowych, nawet piwa. Dlatego dorośli powinni być czujni i uważni, wykazywać w najwyższym stopniu troskę
o swoje latorośle. Mądrości i roztropności nigdy za wiele! W okresie Świąt Wielkanocnych odnówmy zwyczaj wzajemnego powitania: „Chrystus Zmartwychwstał - Alleluja”, „Zaprawdę Zmartwychwstał
- Alleluja”. Wyrzućmy z serca wzajemne żale i wyrzuty - weselmy się i radujmy.
W tym wielkanocnym czasie życzę wszystkim rodzinom wiele łask od Zmartwychwstałego Pana, wspaniałych - osobistych przeżyć i doznań. Życzę też wiele ciepła i wzajemnych, rodzinnych sympatii,
poważania i szacunku. Niech wzajemne uściski i głębokie spojrzenia w oczy pozwolą wykrzesać w nas tę iskrę Bożą, która wyzwoli żar z naszych serc. Niech te dni będą dla wielu okazją do zmiany siebie,
poprawy swojego i rodzinnego życia w bliskości ze Zmartwychwstałym Chrystusem.
Jezus Chrystus żyje. Alleluja!
Kto z uwagą przygląda się Ikonie z San Damiano, ten zauważy, że w dwóch miejscach ikony pojawiają się zastępy aniołów. Jedna grupa towarzyszy scenie Wniebowstąpienia, bowiem nad głową Jezusa, w czerwonym kręgu, symbolizującym tutaj niebo, widzimy Go – tym razem wstępującego do nieba. W lewej ręce niczym berło trzyma On krzyż – znak zwycięstwa. Otoczony jest przez chór aniołów. Kilku z nich wyciąga swoje ręce w stronę Jezusa, niejako w powitalnym geście.
Okrąg, który widzimy dokoła Chrystusa to symbol pełni i doskonałości ofiary Jezusa. Czerwony płaszcz, jaki ma On na swoich ramionach, wskazuje na Jego władzę kapłańską. Oczy Jezusa zwrócone są ku górze, w stronę Ojca, którego dłoń widać na samej górze, w półokręgu. Wyprostowane palce tej dłoni to znak oznaczający wskrzeszenie Jezusa lub błogosławieństwo Boga Ojca na wszystko, co czyni Jezus.
Scena rozgrywa się po odrzuceniu Saula i po ciężkiej rozmowie o jego nieposłuszeństwie. Samuel wyrusza do Betlejem, do domu Jessego. Nazwa Betlejem (Bēt Leḥem) znaczy „dom chleba”. Z tego miejsca wychodzi pasterz, który z czasem poprowadzi lud. Tekst wspomina „róg z oliwą”, naczynie na olej. Niesie obraz siły i trwałości. W starożytnym Izraelu namaszczenie oznaczało wybranie do zadania i udzielenie mocy z wysoka. Towarzyszyło mu słowo prorockie. Namaszczenie Dawida dokonuje się poza pałacem. Saul nadal panuje, a wybrany żyje w cieniu. Ten szczegół pokazuje, że Boże prowadzenie bywa ukryte. Samuel ogląda synów Jessego według porządku starszeństwa. Eliab wydaje się kandydatem, bo ma postawę wojownika. Bóg koryguje spojrzenie proroka. Ocenę opartą na wyglądzie odsuwa na bok i kieruje ją ku wnętrzu człowieka. Przechodzi siedmiu synów, a wybór pada na najmłodszego pasterza. Dawid zostaje przywołany z pola. Narrator zauważa jego młodość i urodę, a zaraz potem ukazuje dar większy: „Duch Pana” spoczywa na nim „od tego dnia”. W dalszej opowieści Eliab reaguje gniewem na Dawida przy spotkaniu z Goliatem. Ten epizod ujawnia, że sama postawa wojownika nie wystarcza do królowania. Hebrajskie słowo Mesjasz (mashiaḥ) znaczy „namaszczony”, a greckie christos jest jego odpowiednikiem. Ojcowie Kościoła widzą tu szkołę patrzenia. Jan Chryzostom, komentując życie apostolskie, przywołuje słowa wypowiedziane do Samuela. Pokazuje, że Bóg strzeże pokory obdarowanych i studzi ludzką skłonność do zachwytu nad pozorem.
Skąd wiemy, że Bóg jest dla nas prawidziwie Ojcem? Jakie fragmenty Biblii mówią nam najwięcej o Bożym ojcostwie? Gdzie szukać wsparcia i siły płynącej z ojcowskiej miłości Stwórcy?
Często wracam do słów Abrahama Heschela, które zapadły mi w serce: „Bóg nie chce być sam, zaś człowiek nie może pozostawać na zawsze nieczuły na to, co On pragnie mu pokazać. Ci, którzy nie potrafią poskromić swego upartego dążenia, dostają się czasem w obręb wzroku niewidzianego i zaczynają błyszczeć skąpani światłem promieni.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
