Lektor jest ustanowiony do czytania podczas liturgii Pisma Świętego, z wyjątkiem Ewangelii. Może on podawać intencje modlitwy powszechnej, a gdy nie ma psałterzysty, może również wykonać psalm między czytaniami.
Akolita usługuje przy ołtarzu oraz pomaga kapłanowi i diakonowi. Przede wszystkim ma przygotowywać ołtarz i naczynia liturgiczne oraz w razie potrzeby rozdawać wiernym Eucharystię, której jest szafarzem nadzwyczajnym.
Obrzęd ustanowienia nowych lektorów i akolitów rozpoczął się podczas Mszy św. celebrowanej przez bp. Kędziorę. Po homilii przeznaczeni do posługi zostali przedstawieni. Następnie 13 kleryków z III roku seminarium podchodziło do Księdza Biskupa i klęcząc przyjmowało księgę Ewangelii. Biskup zachęcał ich do wiernego przekazywania Słowa Bożego. Z kolei 10 kleryków czwartego roku seminarium wstępujących w posługę akolity otrzymało kielich, znak Eucharystii. Biskup zachęcał ich, aby postępowali tak, aby godnie mogli służyć Kościołowi przy Stole Pańskim.
- Otrzymując lektorat i akolitat klerycy przekraczają pewien próg w kierunku kapłaństwa - powiedział nam ks. Paweł Sołowiej, ojciec duchowny seminarium w Tarchominie. Lektorzy wchodzą w rzeczywistość posługi słowa, akolici szafarza nadzwyczajnego Eucharystii. Są włączeni w pastoralną cześć Kościoła, w tym wypadku Kościoła warszawsko-praskiego. Po wprowadzeniu w posługę jest czas na dalszą weryfikację, na to, aby każdy z nich przyjrzał się sobie, czy rzeczywiście odpowiada pragnieniu bycia kapłanem. To pragnienie większość z nich nosi w swoim sercu. Wprowadzenie w posługi jest umocnieniem na drodze do kapłaństwa. Z punktu widzenia eklezjalnego jest znakiem zaufania ze strony Kościoła. Oni mają świadomość, że Chrystus im zaufał przez swój Kościół, że mogą włączyć się w pewne funkcje kapłańskie. Przeżywają to bardzo pozytywnie i radośnie - podkreśla ks. Sołowiej.
Nowi lektorzy i akolici przygotowywać się będą do święceń diakonatu, a następnie prezbiteriatu i - jeśli je przyjmą - będą kapłanami diecezji warszawsko-praskiej.