Warto w tym miejscu przytoczyć świadectwo jednego z braci neoprofesów, br. Pawła, który powiedział: „Wieczysta profesja jest swego rodzaju przypieczętowaniem sposobu życia ślubami czasowymi. To jednorazowe wydarzenie miało dla mnie szczególnie doniosłe znaczenie. Świadomość wybrania i zaproszenia do komunii z Chrystusem - Oblubieńcem w moim przypadku zaowocowała bardzo głębokim doświadczeniem. Mogę napisać wiele wyuczonych słów na temat życia konsekrowanego, lecz nie zapomnę tej szczególnej radości i pokoju oraz wewnętrznego ciepła fizycznego, które towarzyszyły mi od czasu rekolekcji w sposób wyjątkowy podczas modlitwy konsekracyjnej. Interpretuję to wyłącznie osobiście i cieszę się, że mój Pan pozwolił mi na takie doświadczenie. Niech za wszystko Pan będzie uwielbiony!”.
Uroczystość odbyła się podczas Mszy św. w kościele kapucyńskim na Poczekajce w Lublinie. Świadkami tego niezwykle ważnego wydarzenia dla Zakonu i całego Kościoła byli licznie zgromadzeni bracia kapucyni oraz rodziny i przyjaciele neoprofesów. Wśród gości obecni byli także: ks. Józef Szczypa, wikariusz generalny ds. życia konsekrowanego oraz przedstawiciel KUL, bliski kapucyńskiej rodzinie o. Antoni Jozafat Nowak OFM.
Bracia, którzy odpowiedzieli pozytywnie na wezwanie Pana do życia konsekrowanego, są od tego momentu niewątpliwie znakiem sprzeciwu dla tego świata. Świata, dla którego liczy się władza oraz pieniądz. Czy to znaczy, że ci bracia poprzez ślubowanie życia bez własności, w posłuszeństwie i w czystości dokonali ostatecznie całkowitej alienacji z tego świata? Nie! Jezus wezwał ich do tego, aby ukazywali swoim życiem współczesnemu człowiekowi właściwą hierarchię wartości. Aby uświadamiali tym, do których pośle ich Pan, że Bóg ofiarował im zbawienie i miłość za darmo. Ich zakonna konsekracja jest świadectwem tego, że sami doświadczyli tej nieogarnionej miłości Jezusa, który służy człowiekowi. Od momentu konsekracji będą żyć życiem, które będzie sięgać poza próg śmierci. Całe swoje życie będą przeżywać w Jezusie Chrystusie, który jest Miłością.
Bóg wezwał ich do życia zakonnego z tego świata i jednocześnie posyła ich do tego świata, aby jako synowie św. Franciszka głosili światu Dobrą Nowinę, tak bardzo potrzebną dzisiejszemu człowiekowi. Pamiętając o tym, że są oni „jednymi z nas”, polecajmy ich Panu Bogu w naszych codziennych modlitwach. Niech ich misja głoszenia Królestwa Bożego nie będzie pozbawiona naszego modlitewnego zaangażowania.