Kościół wzbogacił się o kolejną posynodalną adhortację apostolską napisaną przez Jana Pawła II. Adhortacja została zatytułowana Pastores gregis (Pasterze owczarni). Ojciec Święty przypomina, że tytuł tej adhortacji powstał na kanwie X Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów, podczas którego wszyscy się zgodzili co do tego, że „postać Jezusa Dobrego Pasterza stanowi wizerunek szczególny, do którego należy wciąż nawiązywać”. Jest ona swoistym drogowskazem dla biskupów, jako sług Ewangelii Jezusa Chrystusa dla nadziei świata.
Ojciec Święty swoją naukę zawarł w VII rozdziałach. Dotyczą one posługi biskupa, jego życia duchowego, którego nazywa „nauczycielem wiary”, „heroldem słowa”. Prezentuje także postawę biskupa wobec aktualnych wyzwań. Zachęca, aby biskupi byli ludźmi wprowadzającymi pokój i sprawiedliwość. Uważa, iż biskupi muszą ów pokój nieść także w dialogu międzyreligijnym. Nie może także pozostać obojętny wobec migrujących.
W zakończeniu adhortacji Jan Paweł II napisał: „Biskupi trzeciego tysiąclecia wezwani są do czynienia tego, co tak licznie święci biskupi potrafili czynić na przestrzeni historii Kościoła, aż do dnia dzisiejszego (...). Jest to droga, którą my również powinniśmy podążać: Dobry Pasterz powierzył swoją owczarnię każdemu biskupowi, by ją karmił słowem i formował przykładem”.