Czas nieubłaganie ucieka, zmieniają się ludzie, zanikają tradycje i piękne zwyczaje w naszej Ojczyźnie. Wciąż jednak powracamy do przeszłości, choćby wspominając serdecznie to, co kiedyś przeżywaliśmy. Wspomnienia świąt Bożego Narodzenia należą do tych wspomnień, których się nie zapomina. Polska na szczęście jest krajem, który stara się opierać czasowi tych wielkich przemian na świecie, pozbawionych sentymentu do przeszłości. Mimo nieustannych prześladowań i celowego niszczenia polskiej kultury, zachowały się dotąd te wartości, które są dowodem naszej tożsamości narodowej. Prawdą jest, że „naród, który niszczy własne korzenie nie może istnieć”. Te znamienne słowa powiedział kiedyś mój śp. Ojciec, kiedy system komunistyczny opanował nasz kraj. Kościół katolicki jest tym bastionem, który wytrwale broni polskich spraw.
Święta Bożego Narodzenia przeżywamy na różny sposób, niejednokrotnie zapominając o istocie tego Święta, która jest najważniejsza. W tę Świętą Noc narodził się Syn Boży. W najbardziej obojętnym sercu choć przez chwilę rodzi się przedziwne uczucie, że stało się coś wielkiego, niepojętego. W okresie Adwentu bardziej niż kiedykolwiek oczekujemy na tę Dobrą Nowinę. Kiedy odezwą się dzwony wzywające na Pasterkę jest w tym tyle piękna, że wszystko wydaje się piękniejsze i lepsze, bo Bóg się rodzi a z Nim nadzieja.
Przeżywając święta Narodzenia Pańskiego, spróbujmy raz jeszcze zagłębić się w to Wydarzenie sprzed dwóch tysięcy lat, tak doniosłe dla każdego z nas. Radując się Dobrą Nowiną o Narodzeniu Pana, nie zapominajmy i nie wstydźmy się naszych polskich tradycji związanych z Bożym Narodzeniem, bo one świadczyć będą o naszym istnieniu.