Któż z nas nie zna choć w części twórczości Kossaków. Na stałe wpisali się w pejzaż kulturowy narodu. A ich prace rozpoznawane są nawet przez ludzi nie
związanych z malarstwem czy sztuką. Tym bardziej cieszy wystawa poświęcona malarstwu tej znakomitej rodziny, którą możemy oglądać w muzeum miejskim w Sosnowcu.
„Wystawa ukazuje twórczość trzech pokoleń słynnej polskiej artystycznej rodziny - Juliusza, Wojciecha i Jerzego Kossaków. Warto przypomnieć, że Kossakowie byli nieprzeciętnie utalentowani,
obdarzeni znakomitą pamięcią i wyobraźnią. Wielu członków tej rodziny wpisało się na trwałe w polską kulturę - oprócz malarzy, poetka Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Magdalena
Samozwaniec czy pisarka Zofia Kossak Szczucka-Szatkowska” - powiedziała Niedzieli Ilona Gajda, komisarz wystawy.
Zasługi Kossaków dla polskiego malarstwa są ogromne. „To Juliusz zapoczątkował wśród malarzy fascynację Kresami, która panowała w drugiej połowie XIX wieku, jak i w okresie
Młodej Polski. Jego Kozacy dońscy, Stadnina na Podolu ukazują fascynację kulturą Ukrainy i stepowym krajobrazem. To właśnie temu artyście zawdzięczamy jedne z pierwszych wizerunków
koni w naszym malarstwie. Dopiero Piotr Michałowski oraz Kossakowie stworzyli portrety koni, choć przecież Polacy od wieków słynęli z wielkiej miłości do tych wspaniałych zwierząt.
Jarmarki, stadniny czy wyścigi Juliusza Kossaka, szarże ułanów i portrety konne Wojciecha, polowania namalowane ręką Jerzego - wszystko to służy jednemu - pokazaniu piękna konia.
Wreszcie Kossakom zawdzięczamy jedne z najpiękniejszych ilustracji naszej historii, obrazy słynnych bitew, paradnych wjazdów polskich zwycięzców do wyswobodzonych miast, szarże ułanów. Dzięki
nim poznajemy codzienne życie ziemiaństwa i arystokracji, ich zwyczaje, wspaniałe polowania, przejażdżki konne i powozami, bajeczne sanny” - opowiada o twórczości
Kossaków Ilona Gajda.
Na wystawie zgromadzono blisko 60 prac wypożyczonych z ponad 10 polskich kolekcji muzealnych. Są to akwarele, rysunki i obrazy olejne, które powstawały na przestrzeni stu lat,
od połowy XIX wieku po lata czterdzieste XX wieku. Wśród zgromadzonych eksponatów można podziwiać arcydzieła malarstwa polskiego: akwarele Juliusza Kossaka Stadnina na Podolu, Stadnina hetmańska, jak
również przepiękny Autoportret z koniem na polowaniu Wojciecha Kossaka.
Wystawa będzie czynna do 28 grudnia br. Po zwiedzeniu ekspozycji można się zaopatrzyć w przepiękny album z pracami artystów, który jest kolejną publikacją muzeum.
Rdz 37 otwiera historię Józefa, a wraz z nią temat powracający w całej Księdze Rodzaju: napięcie między braćmi. Jakub kocha Józefa bardziej i daje mu „płaszcz z długimi rękawami”. Znaczenie tego zwrotu nie jest jednoznaczne. Tradycja przekładów widzi tu strój ozdobny i wyróżniający. Taki dar stawia syna na oczach innych w roli uprzywilejowanej. Bracia odczytują to jako niesprawiedliwość w domu. Wzmianka, że „nie mogli mówić do niego przyjaźnie”, pokazuje pęknięcie jeszcze przed przemocą. Jakub posyła Józefa do braci pasących trzody. Tekst prowadzi od Szechem do Dotanu, miejsca przy szlaku karawan ku Egiptowi. W opisie karawany pojawiają się wonności, balsam i żywica. To towary drogie i poszukiwane. Bracia planują zbrodnię. Ruben, pierworodny, proponuje wrzucenie do cysterny. Cysterna jest pusta, „bez wody”. Staje się więzieniem na wyniszczenie. Potem pojawiają się kupcy Izmaelici, a przekaz wspomina też Madianitów. To ślad złożonej historii opowiadania. Juda proponuje sprzedaż brata. Znika zamiar zabójstwa, pojawia się handel człowiekiem. Dwadzieścia sykli srebra odpowiada cenie wyceny młodego mężczyzny w Kpł 27,5, a więc cenie „za osobę”. Bracia jedzą posiłek w chwili, w której Józef pozostaje w dole. Tak wygląda znieczulenie na cierpienie najbliższego. Zdarzenie zaczyna się w rodzinie, a kończy na rynku. Tradycja chrześcijańska widzi w Józefie zapowiedź Chrystusa: umiłowany syn posłany przez ojca, odrzucony przez swoich, pozbawiony szaty, sprzedany za srebro i wydany obcym. Tekst ujawnia też dynamikę grzechu. Zazdrość przechodzi w przemoc, a potem w chłodną kalkulację.
Papież Leon XIV podziękował najstarszemu księdzu na świecie za jego „wieloletnią, wierną i oddaną służbę kapłańską”. Ksiądz Bruno Kant z diecezji Fulda w Niemczech urodził się 26 lutego 1916 roku i ukończył 110 lat. Święcenia kapłańskie przyjął w 1950 roku i jest kapłanem od 76 lat.
„Z radością dowiedziałem się, że 26 lutego obchodzisz swoje 110. urodziny i przesyłam Tobie najserdeczniejsze gratulacje i błogosławieństwo” - napisał Ojciec Święty do ks. Kanta, według gazety „Fuldaer Zeitung”.
Siostry Boromeuszki zapraszają do zatrzymania się w codziennym zabieganiu i zapraszają na Dzień Pustyni, który odbędzie się 14 marca w ich klasztorze w Trzebnicy. To jednodniowe spotkanie w ciszy, przeżywane w rytmie modlitwy i medytacji nad Słowem Bożym.
Jak wyjaśnia s. Natanaela Dziubata SMBC, przełożona generalną Boromeuszek w Trzebnicy, ideą tych spotkań jest stworzenie przestrzeni dla osób, które chcą głębiej spotkać się z Biblią. - Chcemy zaprosić ludzi, którzy chcieliby pogłębić swoją relację ze Słowem Bożym do właśnie takiego zatrzymania się z nami, razem z nami, siostrami Boromeuszkami. ”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
