Starość... niezbyt to lubiane przez nas, ludzi, słowo. Ale jakże w nim dużo treści! Jest i zawiera zawsze podsumowanie, jest puentą życia każdego człowieka. Często się słyszy powiedzenie: „Starość się Panu Bogu nie udała”. Nic bardziej mylącego - starość może być i jest bardzo często radosna i piękna. Zależy to oczywiście od samego człowieka, jak również od jego najbliższych, rodziny i otoczenia. Jeżeli jesteśmy blisko z Bogiem, jeżeli uczestniczymy żywym udziałem w życiu Kościoła Chrystusowego to nigdy nie będziemy mieć problemów z przeżyciem tego niewątpliwie czasami trudnego i brzemiennego w skutkach okresu naszego życia. Bardzo wiele zależy od stanu naszego zdrowia - dbajmy o nie - i od stanu psychicznego, nastawienia do ludzi i życia - bądźmy życzliwi. Dużo zależy od otoczenia, od naszych cech osobistych, które tak bardzo często zmieniają się razem z naszym wiekiem, bardzo często niekorzystnie i są uciążliwe dla naszych bliskich i otoczenia. Czasami jesteśmy bezsilni i nie mamy na to wpływu. Jeżeli cofniemy się do czasów starożytnych to widzimy, że starzy ludzie mieli duże i bardzo duże poważanie! Tak było w Rzymie i Grecji. Bardzo długo utrzymywało się przekonanie, że człowiek stary ma doświadczenie i jest mądry! W Biblii starość była błogosławieństwem Bożym. Zauważmy jak długo żyli: Abraham - 175 lat, Izaak - 180 lat, Jakub - 147 lat czy Mojżesz - 120 lat. Patriarchowie żyli więc dla nas dzisiaj niewyobrażalnie długo, towarzyszyło im błogosławieństwo Boże. Dzisiaj, czasami spotykamy się z określeniem długiego życia jako dopustu Bożego. To niegodne człowieka! Tylko Bóg, dawca życia decyduje o naszym życiu! Tylko On ma prawo! Nigdy człowiek! Zawsze polecajmy nasze życie Najwyższemu Stwórcy! Szczególnie, gdy dotyka nas długotrwała choroba, czasami nieuleczalna, gdy rodzi się niepełnosprawne dziecko. Ufajmy w Boże miłosierdzie, tylko Bóg decyduje, kiedy kończy się Golgota człowieka w życiu doczesnym, a nie człowiek wyrażający zgodę na jego eutanazję! To jest zła droga i nie chciejmy takiej, podobno nowoczesnej cywilizacji! To prowadzi do zniszczenia człowieka! To prowadzi do zniszczenia tej jedynej, niepowtarzalnej więzi między Bogiem a człowiekiem! Nigdy nie wyrażajmy na to zgody! Starość to dobieganie do mety, do spotkania z Bogiem. I na to spotkanie powinniśmy być przygotowani, zawsze gotowi. Oczywiście nie powinniśmy być zatroskani, załamani, nie powinniśmy się bać. Cieszmy się radością życia, bycia z naszymi bliskimi i bycia z Bogiem - Jezusem Chrystusem. Powinniśmy dużo modlić się i brać czynny udział w życiu religijnym Kościoła w miarę naszych możliwości zdrowotnych.
Nie czekajmy na śmierć, jak często czynią to ludzie starsi. Często mówią, że im już nic nie pozostało. Jest to tragiczne i niestosowne myślenie i postępowanie wyznawców Jezusa Chrystusa! Musimy wierzyć, wiedzieć i być pewni, że jesteśmy potrzebni. Człowiek niepotrzebny więdnie. Wszyscy się starzejemy, nie ma ucieczki! Trzeba wszystko zawierzyć Panu. Trzeba prosić Boga, by nas prowadził po ścieżce starości do spotkania z Nim z dumą i miłością! „Naucz nas liczyć dni nasze” (Ps 90, 12) - niech będzie naszym całkowitym zawierzeniem Jezusowi Chrystusowi na naszą starość. Nie bójmy się, choć dla każdego „przyjdzie godzina, aby uwielbiony był Syn Człowieczy”. Wiem, że będzie to dla mnie trudne, gdy przyjdzie ta godzina... Ufam Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu... ja, grzeszny, wierzę w Jego nieskończone i bezgraniczne miłosierdzie! I w Jego sprawiedliwość! Z nadzieją... Sursum Corda!