Z zagłębiowskiego krajobrazu nieodwracalnie znikają kopalnie, a w dniu św. Barbary, patronki górników, nie widać już galowych mundurów, nie słychać dętych orkiestr grających:
„Niech żyje nam górniczy stan”. Teraźniejszość ma swoje prawa, jednakże przeszłość i tradycja potrafią się obronić.
W Dąbrowie Górniczej przy ul. Legionów Polskich 69 wznosi się dumna, dostojna „Sztygarka”, której patronem został Stanisław Staszic. Dawniej było to Technikum Górnicze, obecnie nowoczesna
szkoła średnia, sięgająca swoimi korzeniami 1816 r.
Nieopodal wśród wiekowych drzew znajduje się piękny, zabytkowy kościółek św. Barbary, nieodłączny element dąbrowskiego, górniczego krajobrazu.
O tradycję, wartości i znaczenie „Sztygarki” z ogromną pasją, niezmiennie od 25 lat dba jej dyrektor mgr inż. Stanisław Kordos.
Godny następca swych poprzedników i kontynuator inicjatyw założyciela szkoły Stanisława Staszica.
Stanisław Kordos - zagłębiowski sztygar - człowiek, którego dokonania wypełniają ważną kartę w dziejach naszego miasta i regionu, jest absolwentem Dąbrowskiego Technikum
Górniczego. Edukację zdobywał w Akademii Górniczo-Hutniczej i Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, podjął także studia w Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej
w Łodzi.
Dyrektor St. Kordos to przede wszystkim nauczyciel, wychowawca i społecznik. Z jego inicjatywy w zabytkowym pawilonie „Sztygarki” powstał Ośrodek Muzealno-Dydaktyczny,
dzisiejsze Muzeum Miejskie, a dawna Szkoła Górnicza stała się nowoczesnym, dostosowanym do wymogów współczesności Zespołem Szkół Zawodowych. Nie widać tu jednak rywalizacji pomiędzy przyszłością
a dokonaniami przodków. Szkoła kształci ekonomistów, elektryków, mechaników i ekologów, jednocześnie uczy szacunku dla bogatej tradycji zasłużonej placówki.
Stanisław Kordos pracuje w „Sztygarce” od 40 lat, a od ćwierć wieku sprawuje nad nią dyrektorską pieczę. Trud i poświęcenie zostały docenione, o czym
świadczą liczne nagrody i wyróżnienia: Brązowy i Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Krzyż za Zasługi dla ZHP, Zasłużony dla Górnictwa, nagrody: Ministra
Edukacji Narodowej, Ministra Górnictwa i Energetyki, Kuratora Oświaty i Prezydenta Miasta.
Ten niezwykły człowiek na trwałe wpisał się w pamięć wielu pokoleń uczniów. Zdobył także szacunek i uznanie ich rodziców.
Dyrektor St. Kordos ponad wszystko stawia dobro swoich wychowanków, a oni potrafią to docenić. Absolwenci wracają po latach i mówią: „mój nauczyciel”, „moja
szkoła”.
W tym samym czasie ich dzieci siedzą w ławkach dąbrowskiej „Sztygarki” i tworzą jej dalszą historię.
Opowiadanie o Zuzannie należy do greckiej tradycji Księgi Daniela. Akcja toczy się w Babilonie, pośród wygnańców. Dwaj starcy zasiadają jako sędziowie. Tekst pokazuje, jak władza religijna bywa narzędziem krzywdy. Zuzanna zostaje osaczona w ogrodzie, w przestrzeni domowej prywatności. Odmawia. Słyszy oskarżenie o cudzołóstwo. Prawo Mojżesza wymaga dwóch świadków w sprawach zagrożonych karą śmierci, a fałszywych świadków obciąża ich własnym wyrokiem (Pwt 19). Ten mechanizm daje starcom pozór wiarygodności. Zuzanna wypowiada zdanie z liturgii. Umiera jako niewinna. W modlitwie odwołuje się do Boga, który zna rzeczy ukryte. Wkracza Daniel. Przesłuchuje oskarżycieli osobno i pyta o szczegół. Odpowiedzi rozchodzą się. Sąd pęka, a kara spada na kłamców, zgodnie z Pwt 19. Hieronim zauważa grę słów po grecku między nazwami drzew i czasownikami „rozciąć” i „przepiłować” (schinos/schizein; prinos/prisein). Ten sam autor przypomina, że Kościoły czytają Daniela w wersji Teodocjona, a greckie części tej księgi funkcjonują w lekturze liturgicznej od starożytności. Juliusz Afrykański zarzuca Orygenesowi brak tej historii w hebrajskich księgach. Orygenes odpowiada, że wspólnoty chrześcijańskie ją zachowują i broni jej jako świadectwa o Bożej sprawiedliwości. Ambroży widzi w Zuzannie wzór wstydliwości. Bowiem milczy przed ludźmi, a mówi do Boga, bo czystość ceni wyżej niż życie. Hipolit czyta tę historię typologicznie. Babilon nazywa światem, a Zuzannę obrazem Kościoła nękanego przez niesprawiedliwych oskarżycieli.
Wizyta Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej 13 kwietnia 1986 r.
13 kwietnia br. minie czterdzieści lat od dnia, gdy biskup Rzymu, następca św. Piotra, po raz pierwszy od czasów apostolskich przekroczył próg żydowskiego domu modlitwy – przypominają biskupi w Liście Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej.
Biskupi zaznaczyli w Liście, że wizyta w rzymskiej Synagodze nie byłaby możliwa, gdyby nie przyjęcie przez Sobór Watykański II, 8 października 1965 roku, deklaracji „Nostra aetate” („W naszych czasach”), mówiącej o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich. „Znalazły się w niej słowa, które stały się punktem zwrotnym w stosunkach między Kościołem katolickim a Żydami i judaizmem. Do nich właśnie odniósł się św. Jan Paweł II w swoim przemówieniu w rzymskiej synagodze” – przypominają biskupi i cytują je: „Po pierwsze, Kościół Chrystusowy odkrywa swoją więź z judaizmem, wgłębiając się we własną tajemnicę. Religia żydowska nie jest dla naszej religii zewnętrzna, lecz w pewien sposób wewnętrzna. Mamy zatem z nią relacje, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i w pewien sposób, można by powiedzieć, naszymi starszymi braćmi”.
W Rzymie okres Wielkiego Postu łączy się z odwieczną tradycją nawiedzania kościołów stacyjnych. Każdego dnia wierni odwiedzają jeden z wyznaczonych kościołów Wiecznego Miasta, by modlić się we wspólnocie (w dawnych czasach robiono to wraz z papieżem) i w ten sposób przygotować się do świąt Zmartwychwstania Pana. Pielgrzymowanie wiązało się z oddawaniem czci męczennikom, którzy przelewali krew za wiarę, a w każdym rzymskim kościele stacyjnym mamy ich relikwie.
W piątą niedzielę Wielkiego Postu kościołem stacyjny jest Bazylika św. Piotra, gdzie wierni zgromadzili się późnym popołudniem. Uroczystemu nabożeństwu przewodniczył kard. Mauro Gambetti, archiprezbiter Bazyliki, a uczestniczyli w nim kanonicy świątyni watykańskiej, liczni duchowni, siostry zakonne i wierni świeccy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
