Wdzięczność to piękna cecha ludzkiego charakteru. Ludzie, którzy ją posiadają, rozumieją, że nie są samowystarczalni; dostrzegają, że to, kim są lub co posiadają, zdobyli często dzięki pomocy innych.
Szczególnym rodzajem wdzięczności jest wdzięczność wobec Pana Boga. Od najmłodszych lat dziękujemy mu za życie i zdrowie, za rodziców i dobrych ludzi wokół
siebie, za dar wiary, za miłość i nadzieję. Dziękujemy za sprawy wielkie. Pamiętamy też o tym, że Opatrzność Boża kieruje naszą codziennością, tym,
co nazywamy dniem powszednim. Dziękujemy więc za przywrócone zdrowie, za dobrą pogodę czy deszcz lub za to, że udało się zdać egzamin.
Szczególnie mocno objawia się wdzięczność wobec działającego w świecie Boga podczas święta dziękczynienia za plony, zwanego w polskiej tradycji dożynkami. Znakomity
badacz polskich zwyczajów Zygmunt Gloger wywodzi dożynkowe tradycje jeszcze z czasów przedchrześcijańskich, pisząc: „Są podania, że za ukończone pomyślnie żniwa dawni Słowianie
odbywali dziękczynienia bóstwu, połączone z igrzyskami narodowemi i opiewaniem czynów bohaterskich, zamożności i dokonanych prac rolnych gospodarza, którego niwę sprzątnięto
i który sąsiadom swoim biesiadę z tego powodu wyprawił. (...) Tak więc dożynki i okrężne, zwane inaczej w różnych stronach Polski «wyżynkami», «obrzynkami»,
«zarzynkami» lub «wieńcem», uroczyście i wszędzie po dworach ziemian polskich do ostatnich czasów obchodzone, należą do charakterystycznych i najpiękniejszych
obrzędów rolniczych narodu polskiego i są zabytkiem obyczajowym pierwotnego rolnictwa Polan nad Wisłą i Wartą, od których obyczaj ten przejmowały plemiona pruskie i litewskie”
(Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska).
Jak wiele starożytnych dobrych zwyczajów, także ten został przejęty przez kulturę chrześcijańską, która widziała w nim możliwość okazania wdzięczności Panu Bogu za plony, które
były nie tylko wynikiem ciężkiej pracy rolnika, ale także efektem np. sprzyjającej pogody, rozumianej jako Boży dar.
Współcześnie dożynki obok ich religijnego charakteru, zawierają także ważne treści społeczne. Obchodzone w parafiach, dekanatach i diecezjach, w gminach i powiatach,
są okazją do podziękowania rolnikom za ich ciężką, choć nie zawsze docenianą pracę. Dają też możliwość głośnego wypowiedzenia obaw związanych z przyszłością rolnictwa i zwrócenia
uwagi rządzących na problemy polskiej wsi.
Tegoroczne dożynki diecezjalne odbędą się 8 września w sanktuarium Matki Bożej Skępskiej. Serdecznie zapraszamy naszych Czytelników do wzięcia udziału w tym pięknym święcie,
które będzie wyrazem wdzięczności Panu Bogu i ludziom za dary ziemi, dzięki którym możemy podtrzymywać nasze doczesne życie.
1 lipca 2026 r. w międzynarodowym seminarium św. Piusa X w Écône biskupi Bernard Fellay i Alfonso de Galarreta wyświęcili bez mandatu papieskiego czterech nowych biskupów
Dokument, podpisany przez kardynała prefekta Dykasterii Nauki Wiary, kard. Víctora Manuela Fernándeza, określa obrzęd dokonany 1 lipca jako „czyn o naturze schizmatyckiej”. W nocie wyjaśniającej przedstawiono szczegóły tej poważnej sankcji kanonicznej.
Biskupi Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X – Alfonso de Galarreta i Bernard Fellay (odpowiednio główny konsekrator i współkonsekrator) oraz nowo konsekrowani biskupi Pascal Schreiber, Michael Goldade, Michel Poinsinet de Sivry i Marc Hanappier zaciągnęli „ipso facto” ekskomunikę „latae sententiae”, zarezerwowaną Stolicy Apostolskiej, za dokonanie „czynu o naturze schizmatyckiej”, jakim była „konsekracja biskupia czterech prezbiterów bez papieskiego zlecenia i wbrew woli Papieża”. Taka jest treść dekretu podpisanego przez kardynała Víctora Manuela Fernándeza, prefekta Dykasterii Nauki Wiary, kontrasygnowanego przez dwóch sekretarzy tejże Dykasterii. Jest to – niestety zapowiadany – finał wydarzeń, który nastąpił dwadzieścia cztery godziny po uroczystej ceremonii sprawowanej w Écône w Szwajcarii rankiem 1 lipca 2026 roku.
1 lipca 2026 r. w międzynarodowym seminarium św. Piusa X w Écône biskupi Bernard Fellay i Alfonso de Galarreta wyświęcili bez mandatu papieskiego czterech nowych biskupów
Dokument, podpisany przez kardynała prefekta Dykasterii Nauki Wiary, kard. Víctora Manuela Fernándeza, określa obrzęd dokonany 1 lipca jako „czyn o naturze schizmatyckiej”. W nocie wyjaśniającej przedstawiono szczegóły tej poważnej sankcji kanonicznej.
Biskupi Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X – Alfonso de Galarreta i Bernard Fellay (odpowiednio główny konsekrator i współkonsekrator) oraz nowo konsekrowani biskupi Pascal Schreiber, Michael Goldade, Michel Poinsinet de Sivry i Marc Hanappier zaciągnęli „ipso facto” ekskomunikę „latae sententiae”, zarezerwowaną Stolicy Apostolskiej, za dokonanie „czynu o naturze schizmatyckiej”, jakim była „konsekracja biskupia czterech prezbiterów bez papieskiego zlecenia i wbrew woli Papieża”. Taka jest treść dekretu podpisanego przez kardynała Víctora Manuela Fernándeza, prefekta Dykasterii Nauki Wiary, kontrasygnowanego przez dwóch sekretarzy tejże Dykasterii. Jest to – niestety zapowiadany – finał wydarzeń, który nastąpił dwadzieścia cztery godziny po uroczystej ceremonii sprawowanej w Écône w Szwajcarii rankiem 1 lipca 2026 roku.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.