Fragmenty homilii biskupa Tomasza Paprockiego na zakończenie pielgrzymki, Merrillville IN, 10 sierpnia 2003 r.
Zgromadziliśmy się dzisiaj, aby uczcić Maryję w jej Jasnogórskim Wizerunku, która została dana narodowi polskiemu, a możemy śmiało powiedzieć, że nie tylko narodowi polskiemu, ale całemu Ludowi Bożemu, jako przedziwna pomoc i obrona. Dlatego czcimy Ją jako Panią i Królową, bo tam, gdzie są Polacy, tam też pojawia się Jej Jasnogórski Obraz. Przez to zapraszamy Ją, aby była ze swoim wstawiennictwem obecna w naszym życiu, aby była obecna podczas różnych wydarzeń, które mają miejsce w naszym życiu osobistym, rodzinnym i społecznym. Tak samo, jak była zaproszona i obecna na weselu w Kanie Galilejskiej.
To z woli samego Chrystusa Maryja stała się Matką nas wszystkich. Łaski więc, które otrzymujemy od Boga, otrzymujemy za Jej pośrednictwem, to stąd wniosek oczywisty, że winniśmy żywić do Niej szczególne nabożeństwo, że winniśmy ją w szczególny sposób kochać.
To piękne i budujące, że można spotkać tak wiele osób dzisiaj tu zgromadzonych, a fakt ten potwierdza, że Maryja odgrywa wielką rolę w waszym życiu religijnym, które wynieśliście z domu rodzinnego, z ojczyzny, jako sprawdzony i najskuteczniejszy sposób kształtowania wiary i przybliżania się do Boga. Wszystko zróbcie, aby to piękne dziedzictwo wiary, ze szczególnym nabożeństwem do Matki Bożej, przekazać następnemu pokoleniu, dzieciom i wnukom, żeby wiedzieli, jakie nabożeństwa są w maju, październiku, z czym się wiążą tradycyjne święta maryjne, po co idzie się na pielgrzymkę, dlaczego biją dzwony w kościele w południe.
Ta pielgrzymka, wspólne wędrowanie przez dwa dni, służyło ożywieniu wszystkich praktyk i nabożeństw religijnych związanych z Maryją i tajemnicami Jej życia. Zgodnie z tegorocznym hasłem pielgrzymki: „Królowo Różańca, wyproś nam pokój!” - rozważaliście, jaką rolę powinno odgrywać w życiu katolika, rodziny, narodu i życiu społecznym odmawianie Różańca świętego. Jak pisze Ojciec Święty w swoim liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae, chce On, aby przez modlitwę różańcową uczynić ten świat piękniejszym, bardziej sprawiedliwym, bliższym planom Bożym.
Maryja nazwana została przez Ojca Świętego Gwiazdą Ewangelizacji, bowiem Ona swym działaniem i postawą nas ewangelizuje, a szczególne nabożeństwo do Niej niech się wyrazi w tym, że będziemy ją na co dzień naśladować. Bo nabożeństwo do Maryi jest niemożliwe bez naśladowania Jej cech w życiu. Jest rzeczą niemożliwą kochać Maryję i równocześnie nienawidzić Jej Syna, żyć z dala od Boga, w grzechach. Maryja nie zwalnia nas od obowiązku życia prawdziwie Bożego, przeciwnie nakłada na nas ten obowiązek. Czasami trudno nam pogodzić się z tym, co Bóg nam proponuje w naszej codzienności, z Jego wolą. Zapominamy, że jest Ktoś, Kto jest nam bardzo bliski, Kto znosił, jak my, trud codziennego życia, a Kto jest teraz przy Bogu i wstawia się w różnorakich potrzebach. To Maryja jest tą osobą, która uczy nas umiłowania i postawy zaufania w każdej sytuacji życiowej - tej z tajemnic radosnych, światła, bolesnych i chwalebnych Różańca Świętego. Jednak zewnętrzne praktyki bez wewnętrznej Maryjnej postawy, nie mają znaczenia, są bezowocne. Prawdziwe nabożeństwo do Matki Najświętszej, to życie w stanie łaski uświęcającej, zgodne z wolą i zasadami Ewangelii. Tylko wtedy możemy w pełni liczyć na opiekę i wstawiennictwo Maryi, jeśli okażemy się posłuszni Jej Synowi, jeśli Jego Ewangelia stanie się dla nas światłem i drogowskazem życia. Ufając wstawiennictwu Maryi, musimy wystrzegać się takiej postawy, która sprowadzałaby się tylko do pobożnych westchnień, nabożeństw, ślubowań. Często zewnętrzna dewocja, płytka pobożność nie są zgodne z tym, czego oczekuje od nas Maryja. Ona oczekuje naszego działania, naszych dobrych czynów, bo ciągle powtarza nam słowa z Kany Galilejskiej: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Dlatego starajcie się naśladować postawę Maryi w swoim życiu, nie straćcie łatwo tego, co zdobyliście w tych ostatnich dwóch dniach, ale jak śpiewamy w popularnej religijnej piosence „przyobleczmy wiarę w czyn”.