W uchwale Senatu RP z 14 maja 2025 r. czytamy: „Składając hołd założycielce Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi, Senat Rzeczypospolitej Polskiej ustanawia rok 2026 Rokiem Błogosławionej Matki Elżbiety Róży Czackiej – prekursorki polskiej tyflologii”.

Aby przybliżyć młodzieży sylwetkę wielkiej Polki Publiczna Szkoła Podstawowa im. Bolesława Krzywoustego w Wolinie wraz z Gimnazjum Jana Amosa Komeńskiego w Emmerthal zorganizowały projekt wymiany młodzieży polsko-niemieckiej dofinansowany przez Polsko-Niemiecką Współpracę Młodzieży pt. „Pokój i jego owoce”.

Młodzież zapoznała się z historią polsko-niemieckiego pogranicza, bowiem na warsztatach historycznych spotkali się na Cmentarzu Żołnierzy Niemieckich w Starym Czarnowie oraz na Cmentarz Wojennym 1. Armii Wojska Polskiego w Starych Łysogórkach, na który młodzież przeszła szlakiem „Dona Nobis Pacem” z Sanktuarium Matki Bożej Nadodrzańskiej Królowej Pokoju.

Warsztaty biograficzne, które odbyły się podczas projektu dotyczyły osób, które wydały owoce pokoju: z polskiej strony była to bł. Matka Elżbieta Róża Czacka, założycielka Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi, Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża oraz krzewicielka polskiej tyflologii. Natomiast ze strony niemieckiej był to Ernst Jakob Christoffel, ojciec niewidomych, niczyich dzieci, kalek i głuchoniemych, który jako niemiecki protestancki misjonarz, na terenie Turcji i Iranu zakładał sierocińce i szkoły dla niewidomych.

Matka Elżbieta oraz Ernst Jakob urodzili się 150 lat temu, w 1876 r. i odczytawszy swoje życiowe powołanie zajęli się tyflologią. Uczniowie spotkali się również z Pauliną Socką z Fundacji Vis Maior Pies Przewodnik, która opowiedziała uczniom o codziennym życiu osób niewidomych. Na zakończenie projektu w wolińskim dworku odbyła się gala finałowa projektu, na której byli obecni ks. kan. Hieronim Sebastian, proboszcz wolińskiej parafii oraz Ewa Deląg, zastępca burmistrza Wolina.

Projekt przypominający nam bł. Matkę Elżbietę niech przypomni nam również podstawowe zasady, którymi kierowała się ona w Laskach: „Podstawą życia w Laskach musi być miłość. Miłość Boga i bliźniego. Miłość nadprzyrodzona, której towarzyszy mądrość. Miłość, która wszystkich z sobą łączy w prawdzie, w życzliwości, sprawiedliwości i dobroci. Miłość, która widzi istotną wartość człowieka, nie zważając na usterki lub drobne śmieszności. Miłość, która potrafi karcić, gdy tego zachodzi potrzeba, mając na względzie dobro osoby, którą się karci, i dobro jej otoczenia. Miłość, która nie waha się usunąć nawet osobę szkodliwą dla innych. Miłość, która stara się wchodzić w potrzeby wszystkich, starając się o to, by każdemu jak najlepiej było. Miłość, która przede wszystkim ma na celu dobro dusz wszystkich i dobro każdej duszy z osobna.