Nie walczył z prześladowcami ani z cesarzami. Przez lata obserwował coś znacznie bardziej istotnego – ludzkie myśli, namiętności i słabości. Efektem była jedna z najbardziej wpływowych nauk ascetycznych starożytnego Kościoła. Kim był ten „mistrz pustyni”? Urodził się ok. 345 r. w Iborze (dzisiejsza Turcja). Zdobył staranne wykształcenie i szybko znalazł się w kręgu największych postaci Kościoła swoich czasów – św. Bazylego Wielkiego i św. Grzegorza z Nazjanzu. W Konstantynopolu zasłynął jako kaznodzieja i teolog. Nic nie zapowiadało, że porzuci obiecującą karierę.
Przełom przyszedł niespodziewanie. Ewagriusz opuścił stolicę cesarstwa, udał się do Jerozolimy, a następnie na egipską pustynię. Wśród mnichów Nitrii i Cellulae spędził resztę życia, poświęcając się modlitwie, ascezie i pisaniu. To właśnie tam powstały dzieła, które wywarły ogromny wpływ na chrześcijańską duchowość. Ewagriusz z niezwykłą przenikliwością opisywał ludzkie wnętrze. Analizował mechanizmy pokus, gniewu, smutku czy acedii. Jako jeden z pierwszych usystematyzował osiem głównych „złych myśli”, które później stały się podstawą nauki o grzechach głównych. Jego pisma czytali i rozwijali kolejni mistrzowie życia duchowego Wschodu i Zachodu. Zmarł ok. 399 r. na egipskiej pustyni. Pozostawił po sobie nie tyle gotowe odpowiedzi, ile pytania o źródła ludzkich pragnień, słabości i wolności, co na wieki wpłynęło na chrześcijańską duchowość.
W najodleglejszych zakątkach świata głosił prostym ludziom Dobrą Nowinę, a wielkie osobistości ówczesnych czasów zabiegały o jego kierownictwo duchowe.
Ludwik Bertrand urodził się w hiszpańskiej Walencji, w czasach, gdy wielkie odkrycia geograficzne zmieniały oblicze świata, co pozwalało nowym ludom poznać Jezusa. Bycie misjonarzem stało się jego powołaniem, na co nie wyrażał zgody jego ojciec. Ludwik uciekł więc z domu, by wstąpić do Zakonu Dominikanów. Miał 19 lat, gdy złożył śluby zakonne. Dwa lata później przyjął święcenia kapłańskie. Został mistrzem nowicjatu. Po usilnych staraniach 14 lutego 1562 r. wyruszył na misje do Ameryki Południowej.
Szczeciński Cmentarz Centralny, największa w Polsce i trzecia pod względem wielkości nekropolia w Europie, został objęty najwyższą formą ochrony zabytków. O pierwszym obiekcie ze Szczecina ustanowionym pomnikiem historii poinformował w czwartek urząd miasta.
Cmentarz Centralny w Szczecinie, założony na początku XX w. na zachodnich rubieżach miasta, zajmuje powierzchnię ponad 172 ha, jest największą nekropolią w kraju. Magistrat poinformował, że na wniosek Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego CC został uznany za pomnik historii.
Czasem największym ciężarem nie jest to, że inni nam nie wybaczyli, ale że sami nie potrafimy przyjąć przebaczenia. Historia dobrego łotra pokazuje, że dla Boga nigdy nie jest za późno, by rozpocząć drogę powrotu.
W październiku mamy dla Ciebie 31 powodów, żeby wziąć Różaniec do ręki. Każdego dnia – jeden powód, jedna tajemnica, jedna intencja.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
