To św. Filip Nereusz, którego wspomnienie liturgiczne obchodzimy 26 maja. Żył w XVI wieku. Organizował koncerty muzyki religijnej, w czasie których śpiewane były pieśni w formie dialogów. Otrzymały one nazwę oratoriów. Św. Filip z Neri zachęcał do uczestnictwa w nabożeństwach dorosłych i dzieci poprzez mądre i pouczające dowcipy. Z czasem z woli Nareusza powstało Oratorium – zgromadzenie zakonne, którego charyzmatami były modlitwa oraz posługa ubogim. Przyjaciółmi Oratorium byli św. Ignacy Loyola, czy też św. Franciszek Salezy. W Zielone Święta w 1544 r. w rzymskich katakumbach św. Sebastiana, które były ulubionym miejscem jego wypraw, wpadł w ekstatyczny zachwyt: poczuł, jak tajemnicza ręka wyciąga mu z boku 2 żebra, a jego serce, podobne do ognistej kuli, zostało przez Ducha Świętego tak bardzo powiększone, że groziło rozsadzeniem piersi. I faktycznie, podczas badania po śmierci lekarze zauważyli 2 wyłamane żebra. Po otrzymaniu stygmatu, Filip cały czas miał podniesioną temperaturę ciała tak, że zimą chodził w rozpiętej sutannie, a i tak biło od niego ciepło. Był to niezwykły dar – stygmat Ducha Świętego. Stygmat ten był niewidoczny na zewnątrz, a i Filip niechętnie o nim opowiadał. W tym czasie założył towarzystwo religijne pod nazwą Bractwo Trójcy Świętej, które skupiało pielgrzymów i chorych.

W kościele popijarskim Świętego Krzyża w Rzeszowie prawa boczna kaplica poświęcona jest św. Filipowi, co potwierdza, że był on wielkim przyjacielem młodzieży, którą pragnął nawrócić ku Bogu. Znajdują się tutaj 2 obrazy. Jeden przedstawia modlitwę św. Filipa do Matki Bożej z Dzieciątkiem i Janem Chrzcicielem, zaś drugi, bardziej współczesny, ukazuje go na modlitwie z młodzieżą i starszymi.

Jan Paweł II powiedział o św. Filipie, iż drogą Filipa do człowieka było cierpliwe i czułe słuchanie przede wszystkim młodzieży; rozwijanie umysłu prawdami wiary przez czytania i rozważania, pobożność eucharystyczna i maryjna, a nawet rozrywka i żarty, które zbliżały ludzi do siebie. „Dzisiejszemu światu ogromnie są potrzebni wrażliwi i kompetentni wychowawcy, którzy uczyliby przezwyciężać smutek i poczucie samotności oraz nieumiejętność porozumiewania się, która nęka młodych i wpędza ich w przygnębienie” – stwierdził papież.