Uroczystości w sąsiadującym z naszą diecezją Biłgoraju połączyły modlitwę, refleksję nad duchowym dziedzictwem regionu oraz wydarzenia kulturalne przypominające o wielowiekowym kulcie św. Marii Magdaleny, związanym z miejscem jej objawień w Puszczy Solskiej. Centralnym punktem obchodów była uroczysta Msza św. pod przewodnictwem bp. Mariana Rojka, ordynariusza diecezji zamojsko-lubaczowskiej. W programie znalazły się także koncerty (m.in. Arki Noego), prelekcje (ks. Jacka Kucharskiego pt. „Maria Magdalena – święta wciąż nie do końca znana” i Piotra Flora pt. „Dzieje objawień św. Marii Magdaleny na tle historii miasta Biłgoraja”) oraz spektakl pt. „Objawienia św. Marii Magdaleny w Biłgoraju”, przygotowany przez Wspólnotę Przyjaciele Oblubieńca we współpracy z Biłgorajskim Centrum Kultury.

Historia i legendy

Według podań ludowych ok. 1603 r. na skraju Puszczy Solskiej 8 pastuszków wypasających bydło, usłyszało dziwne dźwięki. Udali się więc za rozchodzącym się głosem i zobaczyli na drzewie 2 wiszące dzwony. Gdy podeszli bliżej, dzwony zniknęły, a ich oczom ukazała się piękna kobieta. Uśmiechała się do nich, ale nie wypowiedziała żadnego słowa. Następnie objawienia powtórzyły się w 1615 r. Wówczas św. Maria Magdalena ukazała się bartnikowi wybierającemu miód w lesie. Kilka lat po pierwszym zdarzeniu dało się słyszeć w puszczy ponowny dźwięk dzwonów, który przywołał pasterzy. Jeden z nich pobiegł na miejsce. Usłyszał wtedy wezwanie: – „Idź, człowiecze, opowiedz o tym świętym miejscu, aby miano je we czci i by oddawano tu chwałę św. Marii Magdalenie”. Mężczyzna udał się do pobliskiej wsi i opowiedział innym co zaszło. W miejscu objawienia postawiony został krzyż. Wielu ludzi widziało tam przedziwną panią; niektórzy doznali szczególnych łask. Zjawił się także Jan Zamoyski, który polecił budowę niewielkiego kościółka. Z czasem świątynia nie była w stanie pomieścić wiernych. Ordynat Tomasz Zamoyski wzniósł więc w 1644 r. większy kościół.

Około 1623 r. miejsce odwiedził franciszkanin Seweryn Chamiec, który rozpoczął budowę klasztoru. W 1856 r. powstała tam również nowa kaplica. Wewnątrz, w centralnym miejscu budowli, znajduje się obraz św. Marii Magdaleny, namalowany w 1797 r. Przy wejściu stoi kamienna studnia. A ze studnią, według podań ludowych, nieopodal mieszkała brzydka Magda, która bardzo zakochała się w sitarzu Marku. Chłopak jednak nie zwracał na nią uwagi. Magda modliła się do świętej o cud i w dniu odpustu, 22 lipca, obmyła twarz w źródełku. Gdy spojrzała na swoje oblicze w wodzie, nie była już brzydka. Marek zakochał się w dziewczynie i to według niej był wielki cud.

Duchowe zobowiązanie

Kult św. Marii Magdaleny przetrwał wieki. W 2019 r. do biłgorajskiego sanktuarium zostały uroczyście wprowadzone relikwie świętej, otrzymane z katedry w Mediolanie. W 2021 r. Kongregacja do spraw Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, mocą władzy nadanej jej przez papieża Franciszka, wydała dekret ustanawiający św. Marię Magdalenę patronką miasta Biłgoraja. Zwieńczeniem były uroczystości 9-10 maja, podczas których święta została oficjalne ogłoszona patronką miasta. Biskup Marian Rojek podkreślił, że św. Maria Magdalena jest jedną z najbardziej niezwykłych postaci Ewangelii; kobietą przemienioną przez spotkanie z Chrystusem, wierną Mu aż po Golgotę i poranek Zmartwychwstania, która jako pierwsza została posłana do Apostołów z najważniejszą wiadomością o zwycięstwie życia nad śmiercią. – Ustanowienie św. Marii Magdaleny patronką Biłgoraja jest nie tylko wielkim wyróżnieniem dla miasta, ale także duchowym zobowiązaniem dla mieszkańców, ponieważ historia od wieków splata się z miejscem objawień, kultem świętej oraz świadectwem wiary przekazywanym przez kolejne pokolenia – podkreślił hierarcha. Powiedział też, że chociaż ziemia biłgorajska dotknięta była i powodzią, i pożarem, zawsze ludność zwracała się o pomoc do św. Marii Magdaleny, wierząc, że jako równa Apostołom głosicielka Zmartwychwstania Chrystusa wybłaga dla nich kolejny cud i opiekę.