Pochodził z zamożnej rodziny brylującej na salonach Królestwa Neapolu i mógł prowadzić spokojne życie szlachcica. Wybrał jednak kapłaństwo, służbę chorym oraz nieustanną adorację Najświętszego Sakramentu. Przełomowym momentem w jego życiu była śmiertelna choroba, na którą zapadł w wieku 22 lat. Złożył wtedy ślub, że jeśli wyzdrowieje, poświęci się służbie Bogu. Po odzyskaniu zdrowia dotrzymał obietnicy. W 1587 r. przyjął święcenia kapłańskie i zaangażował się w opiekę nad więźniami i galernikami, a później nad chorymi, szczególnie podczas epidemii panujących w Neapolu. W 1588 r. razem z innymi kapłanami założył Zgromadzenie Kanoników Regularnych Mniejszych. Wspólnota łączyła życie apostolskie z troską o więźniów, chorych i ubogich oraz ze szczególnym kultem Eucharystii. Jej członkowie podejmowali także nieustanną adorację Najświętszego Sakramentu. Franciszek Caracciolo przez lata kierował zgromadzeniem jako przełożony generalny, choć wielokrotnie próbował zrezygnować z urzędu i podjąć prostsze życie. Zasłynął z umiłowania modlitwy, pokory, adoracji Najświętszego Sakramentu i surowej ascezy. Zmarł 4 czerwca 1608 r. w Agnone w czasie pielgrzymki do sanktuarium w Loreto – miał wówczas zaledwie 44 lata. Pozostawił po sobie duchowe dziedzictwo obecne w Kościele do dziś.
Św. Franciszek Caracciolo, prezbiter ur. 13 października 1563 r. zm. 4 czerwca 1608 r.
Dokładnie 125 lat temu, 9 lipca 1901 roku, na tatrzańskim Giewoncie (1895 m n.p.m.) stanął krzyż. Inicjatorem przedsięwzięcia był był ówczesny proboszcz Zakopanego ks. Kazimierz Kaszelewski. Metalowy krzyż, który miał stanąć na Giewoncie zamówiono w fabryce Góreckiego w Krakowie, a pod Tatry przywieziono go koleją.
Przed wyekspediowaniem metalowych elementów z Krakowa do Zakopanego, krzyż zmontowano na terenie Zakładu Artystyczno-Ślusarskiego J. Goreckiego i Spółki w Krakowie, przy ul. Św. Wawrzyńca 26. Został on wówczas po raz pierwszy sfotografowany, a do montażu monumentu przystąpiono 13 czerwca 1901 r.
To były lata 70-te, a dostęp do muzyki, nie wspominając o płytach, był utrudniony. Może dlatego kreatywność naszego pokolenia była nie do ogarnięcia.
Począwszy od jej hitu z 1977 r. "It's a Heartache" z pierwszej płyty byłem oczarowany brzmieniem jej głosu i dynamiką śpiewanych utworów. Nie wiedziałem wtedy, że miała to być jej pożegnalna piosenka po operacji usunięcia guzków na strunach głosowych. Wcześniej śpiewała czystym głosem kościelne hymny, a później bluesa w klubie walijskim Swansea, gdzie w 1970 poznała Roberta Sullivana. Wygrała nawet jakiś lokalny konkurs muzycznych talentów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
