W piątek, 8 maja uroczystości pogrzebowe śp. abp. Józefa Michalika rozpoczęły się od procesyjnego przeniesienia trumny z ciałem z Domu Biskupów do bazyliki archikatedralnej w Przemyślu. W dwudniowych obchodach uczestniczyli hierarchowie Kościoła, przedstawiciele władz państwowych i samorządowych oraz licznie zgromadzeni wierni, którzy przyszli pożegnać zmarłego arcybiskupa. Mszy św. sprawowanej w archikatedrze przewodniczył abp Adam Szal

W Godzinie Miłosierdzia rozpoczęła się Msza św. żałobna, w trakcie której homilię wygłosił metropolita częstochowski, abp Wacław Depo. Podczas swojej refleksji hierarcha sporo miejsca poświęcił życiorysowi śp. abp. Józefa Michalika, zwracając uwagę na okoliczności rodzącego się w nim powołania kapłańskiego aż po liczne zadania, które podejmował przez lata posługi kapłańskiej i biskupiej.

Pozostawił imponujący dorobek

Metropolita częstochowski scharakteryzował zmarłego jako „niezłomnego stróża prawdy ewangelicznej” oraz „obrońcę godności człowieka”. Podkreśił, że w swoim nauczaniu abp Michalik kładł ogromny nacisk na rolę Eucharystii i tożsamość narodową opartą na korzeniach chrześcijańskich, a także pozostawił po sobie imponujący dorobek intelektualny w postaci licznych książek i tomów kazań. Arcybiskup Depo nawiązał także do momentu śmierci abp. Michalika: – Przeszedł z życia do życia 3 maja o godz. 22.50. Fundamentem jego posługi była głęboka pobożność maryjna oraz hasło: Numine Tuo, Domine („Mocą Twoją, Panie”). Arcybiskup wierzył, że jeśli naród polski zachowa charakter maryjny, pozostanie narodem nadziei i przyszłości.

Metropolita częstochowski zawierzył zmarłego Matce Bożej: – Niech wyprasza mu łaskawość i miłosierdzie Zbawiciela, niech w Nim rozpozna miłość swego Syna, do którego upodabniał się w całym życiu. A przecież sam Zbawiciel, Jezus Chrystus chciał go do siebie upodobnić przez wieloraki krzyż choroby i cierpienia, zwłaszcza w ostatnich latach i dniach, kiedy na podobieństwo do św. Jana Pawła II mówił: „Módlcie się za mnie, proście Boga, aby już mnie zabrał”.

Ojcowska bliskość

Tego dnia odbyły się też uroczyste Niespory za śp. abp. Michalika, którym przewodniczył abp Wiktor Skworc, emerytowany metropolita katowicki. W modlitwie uczestniczyli członkowie wszystkich kapituł archidiecezji przemyskiej, kapłani, siostry zakonne, alumni Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu i wierni świeccy.

W sobotę w uroczystościach pogrzebowych uczestniczyli kardynałowie, biskupi, samorządowcy, reprezentanci uczelni wyższych oraz rodzina zmarłego hierarchy. W imieniu prezydenta Karola Nawrockiego złożono także wieniec. Liturgii przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz.

Na początku Eucharystii bp Stanisław Jamrozek odczytał telegram Ojca Świętego Leona XIV adresowany do metropolity przemyskiego. Papież przekazał abp. Szalowi, rodzinie zmarłego, prezbiterium i wszystkim wiernym archidiecezji przemyskiej wyrazy ojcowskiej bliskości.

U boku św. Jana Pawła II

W wprowadzeniu do modlitwy kard. Stanisław Dziwisz zwracając się do zmarłego arcybiskupa, nazwał go „przyjacielem”: – Przez wiele lat służyliśmy razem Kościołowi u boku Jana Pawła II, a potem w naszej ojczyźnie. Przypomniał duchową przyjaźń abp. Michalika ze świętym papieżem. – Jan Paweł II znał cię i doceniał twoje zalety umysłu i serca, twoją wierność i gorliwość apostolską – podkreślił kardynał, wspominając czas pracy w Rzymie i podkreślając, że abp. Michalik był u narodzin Światowych Dni Młodzieży, jednej z najważniejszych inicjatyw duszpasterskich współczesnego Kościoła powszechnego.

– Pan ludzkich losów powołał cię do siebie w ważnym dla Polaków dniu, w którym uświadamiamy sobie, że w Najświętszej Maryi Pannie, naszej Matce i Królowej, naród polski otrzymał przedziwną pomoc i obronę – przypomniał kard. Dziwisz. – Niech Matka Boża, a także św. Jan Paweł II towarzyszą ci przy przekraczaniu bramy życia wiecznego. A ty pamiętaj dalej o tych, którym służyłeś, zwłaszcza o archidiecezji przemyskiej, o naszej ojczyźnie – podkreślił hierarcha.