Biskup Piotr Sawczuk 27 marca pobłogosławił tablicę upamiętniającą śp. bp. Wacława Skomoruchę. Udzielił również sakramentu bierzmowania w kościele parafialnym w Sterdyni.
Pamiątkowa tablica stanęła w miejscowości Chądzyń, przy posesji, gdzie niegdyś stał dom rodzinny bp. Skomoruchy. Inicjatywa zrodziła się z potrzeby serca lokalnej społeczności, by upamiętnić biskupa w 25. rocznicę jego śmierci. O pobłogosławienie tablicy poprosił proboszcz parafii Sterdyń ks. Grzegorz Wierzbicki. W słowie wprowadzenia bp. Piotr Sawczuk dzielił się swoimi osobistymi wspomnieniami związanymi z postacią bp. Skomoruchy. Przypomniał najważniejsze wydarzenia z jego życia. Pobłogosławił krzyż i tablicę. Przedstawiciele Chądzynia podziękowali biskupowi za obecność i wspólną modlitwę. Do słów wdzięczności dołączyła wójt gminy Sterdyń Marianna Kobylińska. W uroczystości wziął udział pochodzący z Chądzynia ks. Sławomir Goworek SDB.
Druga część uroczystości miała miejsce w kościele parafialnym w Sterdyni. Podczas Mszy św. biskup udzielił zebranej młodzieży sakramentu bierzmowania. Z prośbą o jego udzielenie zwrócili się przedstawiciele rodziców. W homilii biskup zachęcił do owocnego korzystania z darów Ducha Świętego, którymi młodzież została obdarzona w sakramencie dojrzałości chrześcijańskiej. Na zakończenie biskup pobłogosławił pamiątkowe krzyże.
Biskup Wacław Skomorucha urodził się w 1915 r. w Chądzynie, w parafii Sterdyń. Po ukończeniu gimnazjum biskupiego w Siedlcach, wstąpił do WSD w Janowie Podlaskim. Świecenia kapłańskie przyjął w 1940 r. z rąk bp. Czesława Sokołowskiego. Pełnił posługę w następujących parafiach: Stara Wieś, Ulan, Radzyń Podlaski, Borowie, Sarnaki, Dołha i Łuków. Równocześnie studiował na wydziale teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1950 r. rozpoczął pracę w WSD w Siedlcach, a w 1959 r. także w kurii. 21 listopada 1962 r. został mianowany przez papieża Jana XXIII biskupem pomocniczym diecezji siedleckiej. Sakrę biskupią przyjął 21 kwietnia 1963 r. z rąk ówczesnego prymasa Polski, kardynała Stefana Wyszyńskiego. Uczestniczył m.in. w II i IV sesji Soboru Watykańskiego II. Na emeryturę przeszedł w 1992 r., po 30 latach pełnienia posługi biskupiej. Zmarł 25 sierpnia 2001 r.
Izajaszowa apokalipsa (rozdziały 24-27) zawiera obraz, który stał się jednym z najtrwalszych symboli nadziei biblijnej, ucztę na górze. „Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win”. Zwraca uwagę zasięg: „dla wszystkich ludów”. Na górze Syjon, w samym sercu partykularnej historii Izraela, zostaje zastawiony stół uniwersalny. Zbawienie ma smak i zapach. Biblia nie wstydzi się obrazów tak cielesnych, bo Bóg zbawia całego człowieka. Na tej samej górze Pan „zedrze całun, który okrywał wszystkie narody, i zasłonę rozpostartą nad wszystkimi ludami”. To całun żałoby, powszechne nakrycie śmiertelności. Pada też zdanie, które Paweł zacytuje w hymnie o zmartwychwstaniu (1 Kor 15,54): „raz na zawsze zniszczy śmierć”. Hebrajski mówi dosłownie. Połknie śmierć na zawsze. Połykaczka zostanie połknięta. „Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza”. To zdanie powróci na ostatnich kartach Pisma (Ap 21,4) jako obietnica nowego Jeruzalem. Od Izajasza po Apokalipsę Bóg jest Tym, który ociera łzy. Eschatologia biblijna ma gest matczyny. „I odejmie hańbę od swego ludu po całej ziemi, bo Pan przyrzekł”. Ostatnia racja nadziei jest prawna, przyrzeczenie. Słowo dane zobowiązuje Dającego. „Powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy”. Uczta okaże się spełnieniem zaufania. Perykopa ta jest tłem dzisiejszej Ewangelii o uczcie królewskiej i dalekim tłem każdej Eucharystii. Kościół, ilekroć zastawia stół Pana, ogłasza górę Izajasza i przedsmak dnia, w którym śmierć zostanie połknięta.
Bóg za bardzo kocha człowieka, by się obrażać. Jest Bogiem, który nie przestaje próbować przyciągnąć do Siebie człowieka, bo tylko u Niego może znaleźć prawdziwe szczęście, autentyczną radość, pełnię życia.
Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali. Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. Wtedy rzekł swoim sługom: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nieubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?” Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych».
Kard. Konrad Krajewski przewodniczył Eucharystii w Sanktuarium Matki Bożej Łaskiej
Sanktuarium Matki Bożej Łaskiej wypełniło się wiernymi z całej archidiecezji łódzkiej. Na Archidiecezjalną Pielgrzymkę Kół Żywego Różańca przybyło tak wielu pielgrzymów, że nie wszyscy zmieścili się w świątyni. Tegoroczne spotkanie miało szczególny charakter – odbywało się w 200. rocznicę powstania Żywego Różańca, założonego w 1826 roku przez bł. Paulinę Jaricot.
W pielgrzymce uczestniczyli przedstawiciele parafialnych Róż Różańcowych, Męskich Bractw Różańcowych, Podwórkowych Kółek Różańcowych oraz wspólnot Różańca Rodziców za Dzieci. Wspólna modlitwa w Sanktuarium Matki Bożej Łaskiej była okazją do dziękczynienia za dwa wieki obecności Żywego Różańca w Kościele oraz refleksji nad znaczeniem tej modlitwy we współczesnym świecie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
