Biblijny termin „sługa” ma różne znaczenia. Określa niewolników lub ludzi wolnych wykonujących służebne prace. Stanowi wyraz szacunku dla drugiej osoby, względem której ktoś nazywa siebie sługą (por. Rdz 18, 3). Oznacza człowieka oddanego całkowicie danej misji, gotowego poświęcić dla niej swe życie. Termin ten wyraża szczególny związek człowieka z Bogiem i otwartość na Jego wolę (por. 1 Sm 3, 9). Tak nazywano też proroków Starego Testamentu (por. Am 3, 7).
Reklama
Zwrot ten ma szczególne znaczenie w drugiej części Księgi Izajasza (por. 40-55). Tu prorok określa w ten sposób naród wybrany, przeznaczony przez Boga do tego, by był w świecie świadkiem Jego obecności i działania. Cztery teksty, w których ów zwrot jest zawarty, wykraczają jednak poza takie znaczenie określenia „mój sługa”. Są to tzw. Pieśni o Słudze Pańskim: por. Iz 42, 1-7; 49, 1-7; 50, 4-9; 52, 13 – 53, 12. Wszystkie wymieniają postać głęboko związaną z Bogiem, pełną Bożego Ducha, głoszącą i utrwalającą pośród ludu Izraela i pogan Prawo Boże. Ma ona zgromadzić rozproszonych Hebrajczyków, ale też zanieść swe orędzie do wszystkich narodów. Cierpliwie pełni swą misję, mimo że spotyka się ze sprzeciwem, oskarżeniami oraz prześladowaniem. Ostatecznie spotykają ją niezawinione cierpienie i śmierć, które są ekspiacją za grzechy ludu, gdyż sam sługa cierpi bez winy. Zakończenie ostatniej pieśni mówi o ostatecznym triumfie sługi. W tym opisie wielu dopatruje się aluzji do wskrzeszenia go przez Boga.
Niemniej jednak we wszystkich tych tekstach nie ma precyzyjnego określenia, o kim prorok mówi lub też kogo zapowiada w swych słowach. Słowo „sługa” użyte w wyroczniach mieści w sobie wszystkie wspomniane na początku treści, ale też je przekracza. Przez wieki proponowano różne odpowiedzi na pytanie, kim jest ów sługa. Sugerowano interpretację zbiorową, ponieważ widziano w nim naród Izraela lub wszystkich cierpiących. Proponowano utożsamienie tej postaci z konkretnymi osobami, jak choćby z Mojżeszem, Hiobem, Jozjaszem, Cyrusem, Izajaszem lub jego uczniem czy też kimś znanym mu osobiście. Sugerowano też postać lub grupę ludzi literacko wyidealizowaną, symbolizującą wszystkie tęsknoty i nadzieje Izraelitów lub kreślącą wzorzec dla ich postępowania. Rozważano, czy chodzi o kogoś współczesnego prorokowi, czy o postać z czasów eschatologicznych.
Już sama liczba powyższych interpretacji, ich rozbieżność oraz to, że żadna nie wyczerpuje cech postaci przedstawionej w tekstach, stawia nad nimi znak zapytania. Stąd warto spojrzeć na owego Sługę w jeszcze jeden sposób – w świetle słów wypowiedzianych przez Boga nad Jordanem, który określa Jezusa jako umiłowanego Syna. To aluzja do terminu „mój Sługa”. Nadto życie Jezusa ukazane w przekazach Ewangelii prowadzi nas do odkrycia, że zapowiedzi czterech pieśni o Słudze Pańskim realizują się w Jego życiu. Tym samym ten zwrot oznaczał w nich i zapowiadał Mesjasza, niezależnie od tego, co stanowiło punkt wyjścia do ich spisania.
Ostatnia księga Nowego Testamentu – Apokalipsa św. Jana kojarzona jest z opisem końca czasów lub końca świata. To sprawia, że staje się ona dla nas tajemnicza, nawet przerażająca, a nagromadzone w niej symbole i wizje sprawiają wrażenie, iż niewiele możemy z jej treści zrozumieć.
Księga ta jednak, jako Objawienie św. Jana, odkrywa przed nami nowe rzeczywistości. Faktycznie Apokalipsa mówi o czasach Paruzji (powtórne przyjście Zmartwychwstałego), ale także o niebieskiej liturgii, o losie wierzących w Chrystusa w czasach eschatologicznych i o przemianie znanego nam świata. Odnowieniu wszystkiego poświęcony jest szczególnie 21. rozdział tej księgi. Święty Jan mówi, że widzi „ niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma”. Biblia zazwyczaj ukazuje ważne wydarzenia w historii zbawienia, posługując się obrazem stworzenia. Widzimy to już na początku Księgi Rodzaju. Bóg stwarza świat i człowieka, któremu ten stworzony świat poddaje. Gdy Bóg chce oczyścić ziemię ze zła, które jest na niej, zsyła potop i historia niejako zaczyna się od nowa. Tu opis biblijny powraca technicznie do terminologii znanej z opisu stworzenia. Podobny zabieg widzimy też przy przejściu przez Morze Czerwone, gdy zostaje stworzony lud Boży, co zostało potwierdzone pod Synajem, albo przy przejściu przez Jordan, gdy Izrael pod wodzą Jozuego wchodzi do ziemi obiecanej. Także powrót z niewoli babilońskiej ukazany jest jako nowe stworzenie, co zauważamy w Księdze Izajasza: „Oto Ja dokonuję rzeczy nowej” ( 43, 19). Tak zwany koniec naszych czasów ukazany jest więc w Apokalipsie jako nowe stworzenie. Jan Apostoł widzi nowe niebo i nową ziemię, inną niż my znamy. Potem słyszy głos Zasiadającego na tronie: „Oto czynię wszystko nowe” (Ap 21, 5a). Tę kategorię nowości wprowadza użyty tu przymiotnik kainos – nowy. Warto tu wspomnieć, że ideę nowości w języku greckim wyrażają dwa przymiotniki: neos i kainos. Przy czym pierwszy akcentuje zupełną nowość jakiejś rzeczy, coś, czego jeszcze nie było, co się dopiero pojawiło, przymiotnik kainos natomiast mówi o nowym znaczeniu lub nowych cechach znanej już rzeczy (nowość jakościowa). Słowa Zasiadającego na tronie: „Oto czynię wszystko nowe”, poprzedza tekst mówiący o ścisłej więzi między Bogiem a Jego ludem: „Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie „BOGIEM Z NIMI” (tamże 21, 3). Przywołana tu formuła Przymierza wskazuje na doskonałe wypełnienie Bożych obietnic, bo teraz Bóg już na zawsze będzie ze swoim ludem, otrze wszelką łzę z jego oczu, bo śmierci już nie będzie ani żałoby, ni krzyku, ni trudu, bo pierwsze rzeczy przeminęły. Bóg wypełnił swoją obietnicę daną już w raju (nie było tam ani śmierci, ani trudu czy smutku, tylko przyjaźń między Bogiem a pierwszymi rodzicami), że ta szczególna więź, utracona przez grzech, kiedyś powróci. Teraz, gdy dawne rzeczy minęły i nastały nowa ziemia i nowe niebo, Bóg na nowo jest ze swoim ludem, w nowy, doskonały sposób. Czekamy z utęsknieniem na wypełnienie tej wizji.
W czasach ostrej debaty publicznej i nasilającego się hejtu wobec hierarchów Kościół musi z jeszcze większą odwagą głosić Ewangelię – przekonuje arcybiskup Marek Jędraszewski. W rozmowie z archidiecezją łódzką, metropolita krakowski senior podkreśla nierozerwalny związek chrześcijaństwa z polską tożsamością narodową oraz wskazuje na dramatyczne skutki odchodzenia Europy od korzeni chrześcijańskich. Jednocześnie wskazuje promyki nadziei w budzeniu się wiary wśród młodych na Zachodzie.
Arcybiskup Marek Jędraszewski należy do najbardziej rozpoznawalnych i jednocześnie najczęściej atakowanych postaci w polskim Kościele. Zapytany o wpływ ostrej debaty i hejtu na możliwość głoszenia Ewangelii, odpowiada z charakterystyczną prostotą i determinacją:
Kierowca podejrzany o spowodowanie wypadku, w którym zginął poseł Łukasz Litewka był badany, czy jego organizmie nie było substancji, które mogłyby wpłynąć na jego percepcję czy zdolności motoryczne – poinformowała prokuratura. Wiadomo też, że kierujący w chwili wypadku nie używał telefonu.
Znany z działalności charytatywnej Łukasz Litewka, 36-letni poseł Lewicy z Sosnowca, zginął 23 kwietnia. Został potrącony przez samochód Mitsubishi Colt, gdy jechał rowerem ul. Kazimierzowską w Dąbrowie Górniczej. Po wypadku zatrzymany został kierowca auta, który usłyszał zarzut.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
