Miejscem pierwszego spotkania była kaplica Miłosierdzia Bożego w Siemichoczach. Tam bp. Piotra Sawczuka powitał proboszcz parafii ks. Marusz Woltański oraz reprezentantki tamtejszej społeczności. Eucharystii przewodniczył proboszcz. Biskup umocnił zebranych pasterskim słowem i błogosławieństwem. Wierni przekazali mu publikację na temat historii związanej z tą miejscowością: Mogiłki oraz cmentarz z czasów I wojny światowej na Szwedzkiej Górce w Siemichoczach.
Uroczysty ingres wprowadził pasterza diecezji do kościoła parafialnego w obecności proboszcza oraz dziekana siemiatyckiego ks. prał. Jerzego Cudnego. Po odpowiednim obrzędzie i modlitwie przedstawiciele parafii powitali biskupa. Proboszcz zaprezentował sprawozdanie obejmujące okres od ostatniej wizytacji. Tokary to niewielka wspólnota parafialna. Wprawdzie na jej terenie mieszkają 1153 osoby, ale tylko ok. 200. z nich jest wyznania katolickiego. Parafię dotyka problem demograficzny, w wyniku którego liczba parafian sukcesywnie maleje.
W homilii biskup przypomniał historię parafii, która sięga pierwszej połowy XVI w. Podkreślił, że ona jest cząstką Kościoła powszechnego. – W swojej strukturze i składzie osobowym podlega przemianom, ale jednocześnie jest zakorzeniona w niezmiennej tradycji apostolskiej i zmierza ku temu samemu celowi – powiedział. – Wasza niewielka parafialna wspólnota stara się iść wiernie drogą Chrystusa. Jest za co Bogu dziękować. A wdzięczność jest bardzo ważną cechą człowieka – dodał biskup. Wezwał do wspólnej modlitwy o Boże błogosławieństwo i potrzebne łaski dla proboszcza i całej parafii.
Po Eucharystii biskup nawiedził cmentarz parafialny, aby modlić się za spoczywające tam osoby. Jedocześnie podziękował za dbałość o ład i porządek na tym szczególnym miejscu.
Zwieńczeniem wizytacji było spotkanie z Radą Parafialną.
Stanisław Derehajło, przy zdjęciu swojej rodziny, opowiada jak ważne dla niego było zapisanie wspomnień jego ojca Jana
Boćki. Album rodzinny. Pokolenia to tytuł otwartej wystawy plenerowej umieszczonej na ogrodzeniu szkoły i Instytutu Społecznego Pactum w Boćkach, naprzeciwko Gminnego Ośrodka Kultury.
Zaprezentowano na niej kolekcję dawnej fotografii rodzinnej i fragmenty wspomnień najstarszych mieszkańców gminy Boćki, zebranych przez Fundację Okolica. To już czwarta wystawa z serii „Boćki. Album rodzinny”. Wcześniej było „Dzieciństwo”, „Młodość” i „Śluby”.
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
Dwóch Polaków zginęło w lawinie w Tatrach Wysokich
2026-02-25 22:52
PAP
Adobe Stock
O śmierci dwóch Polaków w lawinie w Tatrach Wysokich w rejonie Doliny Mięguszowieckiej poinformowała w środę służba ratownictwa lotniczego Air-Transport Europe. Jej śmigłowiec z bazy w Popradzie uczestniczył w akcji na lawinisku.
Informacja o zejściu lawiny nadeszła po południu od turystów. W akcji uczestniczyli ratownicy ze Starego Smokowca oraz lekarz, których spuszczono ze śmigłowca na linie. Pierwszego mężczyznę zasypanego przez lawinę wydobyto jeszcze przed przybyciem ratowników, ale próby reanimacji były nieudane. Nie udało się przywrócić jego życiowych funkcji także po przybyciu lekarza.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
