Dobrzy szafarze łaski muszą się przez całe swoje życie troszczyć o żywy kontakt z Chrystusem – mówił bp Józef Szamocki podczas święceń kapłańskich w toruńskiej katedrze.
W majowe, słoneczne przedpołudnie 24 maja w katedrze Świętych Janów pięciu diakonów przyjęło święcenia kapłańskie. To czas łaski nie tylko dla neoprezbiterów, ale i dla całej wspólnoty Kościoła, która wzbogaciła się o nowych pasterzy. Uroczystości przewodniczył bp Józef Szamocki.
Dar i tajemnica
Pasterz diecezji w homilii zwrócił uwagę: – Nie możemy zapomnieć, że ta tajemnica posługi kapłańskiej uobecnia łaski zbawienia, a więc Bożego życia, że ta tajemnica jest nierozłącznie związana z tajemnicami urzędu prorockiego i nauczycielskiego. Mówiąc o kandydatach do kapłaństwa, podkreślił: – Oni muszą na nowo odkrywać, każdego dnia, co to znaczy być kapłanem, prorokiem i nauczycielem i na zawsze tym podobieństwem żyć i to, jako łaskę, rozwijać.
Ksiądz biskup nawiązał do sylwetek kapłanów, którzy byli prorokami i odegrali bardzo ważne role w historii naszej Ojczyzny, m.in. o św. Andrzeju Boboli, bł. Stefanie Wyszyńskim, św. Janie Pawle II oraz o bł. Stefanie Wincentym Frelichowskim, patronie toruńskiego seminarium. Wspominał, że kapłani mają z kogo brać dobry przykład.
Bp Szamocki mówił: – Dobrzy szafarze łaski muszą się przez całe swoje życie troszczyć o żywy kontakt z Chrystusem. Nie ma co do tego wątpliwości, że kluczem jest stała i wierna modlitwa osobista. Podkreślał, że na drodze kapłańskiej bardzo ważna jest formacja i bliskość z Chrystusem.
Żywy Kościół
Reklama
Święcenia kapłańskie to ważne wydarzenie dla diecezji toruńskiej, która wzbogaciła się o nowych duszpasterzy gotowych do pełnienia posługi w parafiach i wspólnotach lokalnych
Dzień święceń jest początkiem nowej drogi – pełnej wyzwań, ale i łask. To także radość dla całej wspólnoty, która zyskała nowych duszpasterzy, gotowych głosić Słowo Boże i sprawować sakramenty święte. Módlmy się, niech ich posługa przyczynia się do budowania żywego Kościoła – wspólnoty wiary, nadziei i miłości.
Bł. ks. Stefan Wincenty Frelichowski w ostatnich słowach swojego „Pamiętnika” pisał: „Boże, chcę być naprawdę kapłanem”. Jak na swoją kapłańską przyszłość patrzą nowo wyświęceni księża? Zachęcamy do przeczytania na kolejnej stronie.
Neoprezbiterzy zostali posłani do następujących parafii
Ks. Radosław Figurski – św. Antoniego w Toruniu
Ks. Emanuel Kwiatkowski – Podwyższenia Krzyża Świętego w Grudziądzu
Ks. Paweł Lange – św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Złotorii
Ks. Mateusz Marchlewski – św. Mikołaja Biskupa w Chełmży
Ks. Szymon Ostrowski – Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Toruniu
W związku ze wzrostem zachorowań biskup toruński Wiesław Śmigiel apeluje o modlitwę w intencji wszystkich chorych i cierpiących, tych którzy troszczą się o nasze życie i bezpieczeństwo, wolontariuszy i osoby pomagające starszym, chorym i przebywającym na kwarantannach.
- Nasza diecezja otrzymała wielki dar w postaci bł. ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego, który jest patronem na trudne czasy oraz przykładem troski o starszych, chorych i dotkniętych zakaźnymi chorobami. Módlmy się przez jego wstawiennictwo o ustanie epidemii i o pokój w naszej ojczyźnie – apeluje bp Wiesław Śmigiel. - Niech ten, który w skrajnie trudnych warunkach obozowych troszczył się o chorych na tyfus, wstawia się dziś za nami – dodaje.
Kiedy wiele lat temu pierwszy raz jechałem na pielgrzymkę do Rzymu, z niebywałym zachwytem oglądałem liczne miasta położone na bardzo wysokich i wąskich górach. W sposób zachwycający upiększały okolicę oraz świadczyły o geniuszu budowniczych. Słowa podziwu wypowiedzieliby zapewne znawcy arkanów sztuki obronnej oraz architekci krajobrazu. Miasto od zarania dziejów było synonimem dostatku i pełni. Zaspokajało niemal wszystkie ludzkie potrzeby: materialne, duchowe i intelektualne. Dawało poczucie komfortu i bezpieczeństwa, było obiektem marzeń i westchnień. Nieprzypadkowo czytamy w Apokalipsie św. Jana: „I Miasto Święte – Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża” (21, 2). Otóż my, chrześcijanie, mamy być jak miasto położone na górze. Miało ono bowiem zawsze i tę właściwość, że lampy uliczne świeciły w nim przez całą noc, dając możliwość odnalezienia się na jego terenie i uchwycenia kierunków. Nie tylko mieszkańcom, także innym. Ono świeciło całej okolicy i dosłownie nie było w stanie się ukryć. Każdy przyjaciel Jezusa jest solą i światłem. Chrześcijanie poprzez wierność Ewangelii chronią prawdziwe wartości przed zepsuciem – podobnie jak każda dobra sól konserwuje żywność, ale także nadają światu smak – tak jak szczypta soli poprawia smak pokarmów, np. sałatki. Jesteśmy dosłownie „konserwatorami” Wartości (pisanych wielką literą) i autentycznymi, a nie sztucznymi „polepszaczami smaku” wspólnoty społecznej. I to nie może się dokonywać wyłącznie w moim prywatnym domu, w czterech ścianach mego pokoju i w „więzieniu” własnej duszy. Dzisiejsza Ewangelia zadaje zdecydowany kłam poglądowi, który od lat jest nam, niekiedy z okrucieństwem, wręcz wpajany, że „wiara to sprawa prywatna”. Nigdy nie była i nigdy nie będzie prywatna, gdyż to jest niemożliwe. Jako najpiękniejsza i największa wartość ma służyć każdemu poszukującemu człowiekowi, zawsze i wszędzie. Jezus Chrystus – Droga, Prawda i Życie – chce dotrzeć do wszystkich ludzi bez wyjątku. Czyni to przez swych uczniów-misjonarzy. Koniecznie musimy przypomnieć tutaj słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane w Lubaczowie: „Wiara i szukanie świętości są sprawą prywatną tylko w tym sensie, że nikt nie zastąpi człowieka w jego osobistym spotkaniu z Bogiem, że nie da się szukać i znajdować Boga inaczej niż w prawdziwej wewnętrznej wolności. Ale Bóg nam powiada: «Bądźcie świętymi, ponieważ Ja sam jestem święty!» (Kpł 11, 44). On chce swoją świętością ogarnąć nie tylko poszczególnego człowieka, ale również całe rodziny i inne ludzkie wspólnoty, również całe narody i społeczeństwa” (3 czerwca 1991 r.). Aby to było możliwe, musimy być autentyczni. Sól bywa jednak czasami skażona obcymi domieszkami, a świeca niekiedy bardziej kopci niż świeci. Niestety. Uważajmy na to. W Rzeszowie 2 czerwca 1991 r. papież przestrzegał nas konkretnie: „Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”. I powtórzmy: soli w potrawie bywa naprawdę niewiele, a jednak daje smak!
Papież Leon XIV nie uda się w tym roku do Stanów Zjednoczonych, ogłosił w niedzielę dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej Matteo Bruni. Informacje o możliwości wizyty papieża w jego ojczyźnie krążą od miesięcy.
W dzisiejszym wydaniu włoski dziennik „Corriere della Sera” spekulował na temat ewentualnego udziału papieża w zbliżającym się Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, które odbędzie się we wrześniu w Nowym Jorku. Gazeta zasugerowała również, że Leon XIV może odwiedzić Biały Dom i spotkać się z prezydentem USA przed kolejnym celem podróży - Meksykiem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
