Reklama

Turystyka

Kambodża - kraj naznaczony historią

[ TEMATY ]

turystyka

Grzegorz Sowa

Kambodża to jedno z piękniejszych azjatyckich państw. Ma swój niepowtarzalny klimat, który przekonuje do siebie każdego turystę, przekraczającego granice tego kraju. Jedną z głównych atrakcji Kambodży jest Angor Wat, który zachwyca pięknością zabytków i specyficznym klimatem. Był taki czas, że nie było piękniejszego miasta na świecie jak Angkor. Była to baśniowa metropolia, pełna pałaców i świątyń, otoczona rajskimi ogrodami. Dziś to kambodżańskie miasto jest wpisane na listę Unesco a rocznie odwiedzają je miliony turystów. Kambodża to jednak nie tylko piękne zabytkowe miasta, to również bardzo przyjaźnie nastawieni ludzie, piękne krajobrazy i zapierające dech w piersiach widoki, a także przepyszne jedzenie. Kambodżańskie państwo to również nieszczęsne Pola Śmierci przypominające o panowaniu reżimu Czerwonych Khmerów od których to właśnie katolicy doznali największych cierpień mimo, że stanowili tylko 4 proc. ludności kraju (85 proc. to byli buddyści), to jednak cierpieli nieproporcjonalnie, gdyż większość z nich mieszkała w miastach i byli uważani za popleczników kolonialnych imperialistów. Dziś po latach cierpień i ogromie ofiar społeczność katolicka w Kambodży przeżywa swoiste odrodzenie i staje się coraz bardziej aktywna a kościół katolicki można bez problemu znaleźć w każdym większym kambodżańskim mieście.

Ja swą podróż po Kambodży zaczynam od przekroczenia granicy z Tajlandią. Aby dostać się do granicy Tajlandzko- Kambodżańskiej czekają mnie dwie przesiadki autobusowe i jedna motorowa. Wsiadam w mały bus w tajlandzkiej Pattayi około godziny 12stej w południe. Jest koniec stycznia i bardzo ciepło- obowiązkowo mam w torbie dwie wody, które są koniecznością w azjatyckim klimacie. W busie jestem jednym z trzech pasażerów. Dziwnego uczucia doznaję, gdy zostałem sam z dwoma kierowcami na dwie godziny przed dotarciem do celu. Zastanawiające było dla mnie czy finansowo (za bilet zapłaciłem bowiem tylko 5 dolarów) opłaca im się wieźć mnie samego do granicy kambodżańskiej. Okazało się jednak, że bez problemu dotarłem pod granicę kambodżańską, przesiadając się do dużego autobusu a bilet na niego był już wliczony w cenę. Autobus robił wrażenie- był bardzo stary, ale niesłychanie zadbany i dominowały w nim złote kolory. Wszelkie narzuty na fotele były złote a na podłodze rozścielony był dywan koloru złoto-czerwonego. Co ciekawe obowiązkowo wsiadając do takiego autobusu trzeba ściągnąć buty, co było dla mnie zaskakujące. Zapadł już zmrok a ja docierałem dopiero pod granicę kambodżańską. Ku mojemu zaskoczeniu na podróży tym „złotym” autobusem się nie skończyło i aby dotrzeć do przejścia granicznego byłem zdany na wzięcie taxi motorowej. Gdy wsiadałem z moją niesłychanie ciężką torbą na mały motorek nie przypuszczałem, że przejażdżka motorowa będzie pełna emocji.

Motocyklista w ogóle nie mówił po angielsku i wiedziałem tylko, że jego zadaniem jest zawiezienie mnie do przejścia granicznego. Wsiadłem na motorek już trochę zmęczony bez większych emocji, które zaczęły się wraz z każdym następnym kilometrem. Taxi motocyklista z trudem zmieścił moją olbrzymią torbę między siebie a kierownicę a ja z tyłu siadłem za nim. Jakże ogromne było moje zaskoczenie gdy wjechaliśmy na drogę szybkiego ruchu. Myślałem bowiem, że do granicy mamy tylko kilka małych dróżek a tu prawie autostrada. My na małym chwiejącym się z ciężaru motorku a za nami i przed nami ogromne ciężarówki i autobusy. W głowie zaczęły kołatać mi różne myśli, szczególnie gdy motorem kilkakrotnie zachwiało kiedy wyprzedzały nas autobusy. Na szczęście docieramy bezpiecznie do celu, którym jest przejście graniczne. Tam czekają już na turystów ludzie, którzy trudnią się załatwianiem wszelkich formalności związanych z przejściem granicznym i dalszą podróżą po Kambodży. Podszedł do mnie mężczyzna w średnim wieku i zaoferował swoją pomoc. Po wypełnieniu sterty dokumentów, dostaniu kilku pieczątek i przede wszystkim wizy na 30 dni, musiałem podjąć decyzję czy jadę dalej do stolicy Phnom Penh, czy zatrzymuję się w przygranicznym hotelu. Zdecydowałem się mimo późnej pory kupić bilet na nocny autobus. Podczas wsiadania moją uwagę przykuły pakunki, które były wsadzane do autobusu. Oprócz toreb były to głównie artykuły spożywcze takie jak ziemniaki, czy ryż. Sam autobus był bardzo stary i widać było ślady zrobienia wielu kilometrów na azjatyckich drogach. Tu także przed wejściem do środka autokaru trzeba było ściągnąć buty. Gdy wsiadałem do autobusu była pierwsza w nocy i byłem jedynym Europejczykiem na pokładzie. Siedzenia były tylko leżące, a autobus był wypełniony do ostatniego miejsca. Ciężko było zasnąć bijąc się z myślami czy nikt nie wyciągnie mi nic z kieszeni- za sąsiada miałem bardzo niespokojnego Azjatę, który ciągle przewracał się z boku na bok. Dodatkowych emocji dodał fakt zatrzymania się autobusu na drodze otoczonej lasem w środku nocy. Poczułem się wtedy trochę jak bohater piosenki Kim Wilde „Cambodia”- piosenkarka na teledysku w leśnej scenerii śpiewa: „He had a job to do, Flying to cambodia” „Miał misję do wykonania, polecieć do Kambodży”. Na szczęście prawdopodobnie była to tylko jakaś drobna usterka, gdyż po pół godzinie ruszyliśmy dalej. Dalszej części podróży nie pamiętam, ponieważ zasnąłem a gdy się obudziłem byłem ostatnim pasażerem w pustym już autobusie w stolicy Kambodży- Phnom-Penh. Podszedł do mnie wtedy młody chłopak mówiąc po angielsku- hey Mister znajdę Ci dobry, tani hotel w stolicy, pozwól ze mną. Wsiadłem na jego tuk- tuka ( tak nazywa się riksza w Kambodży) i znaleźliśmy szybko ładny pokój w hotelu za 10 dolarów za noc. Podziękowałem i ruszyłem zwiedzać stolicę Kambodży.

Reklama

Phnom Penh jest stolicą Kambodży od 1866 roku. W XV i XVI wieku miasto to pełniło rolę stolicy Imperium Khmerów - jednego z największych mocarstw Azji, zajmującego obszary dzisiejszej Kambodży, Tajlandii, Laosu oraz Wietnamu. Phnom Penh leży u ujścia rzeki Tonlé Sap do Mekongu.

Ciasne uliczki miasta tętnią życiem i tworzą swego rodzaju klimatyczny chaos. Ze względu na niewielkie rozmiary stolicy, już po kilku dniach poczujemy się tu jak w domu. W latach 50. i 60. Phnom Penh uważane było za jedno z piękniejszych miast w całych Indochinach. Było to miejsce, w którym spotykali się korespondencji wojenni i dyplomaci działający w tych niezwykle burzliwych rejonach świata.

Po okresie chaosu i dyktatury Czerwonych Khmerów miasto przeżyło swoje odrodzenie. Dziś turyści przyjeżdżają tu zobaczyć jedno z najpiękniejszych nabrzeży rzecznych i wspaniałe zabytki ilustrujące historię kambodżańskich ziem. Moją uwagę przykuły flagi z wszystkich państw świata znajdujące się na nabrzeżu stolicy. Tam właśnie znajdują się największe atrakcje turystyczne. Obiektami, które koniecznie trzeba zobaczyć są: Srebrna Pagoda i Muzeum Narodowe. Srebrna Pagoda robi wrażenie ze względu na bogactwo srebra okraszającego tą świątynię. Za rządów króla Sihanouka Srebrna Pagoda została wyłożona ponad 5 tysiącami srebrnych płytek, stąd też jej nazwa. Muzeum Narodowe w Phnom Penh założone zostało w 1920 r. przez jednego z kambodżańskich władców. W kunsztownym architektonicznie budynku zgromadzono bogatą kolekcje sztuki Khmerów.

Reklama

Ciekawe w stolicy Kambodży jest to, iż praktycznie na każdym kroku na ulicy możemy znaleźć fałszywe amerykańskie dolary, które są prawie identyczne jak prawdziwe. Musimy bowiem wiedzieć, że poza rielem kambodżańskim w Kambodży, drugim środkiem płatniczym jest amerykański dolar. Na każdym kroku trzeba być więc bardzo czujnym płacąc w dolarach, aby nie naciąć się na fałszywkę.

Szczerze mówiąc dolary są w Kambodży dużo chętniej odbieranym środkiem płatniczym jak miejscowa waluta. Osobiście starałem się płacić wszędzie w amerykańskich dolarach, co było wygodniejsze dla mnie jak i miejscowych. Będąc w stolicy Kambodży koniecznie trzeba się wybrać na słynne Pola śmierci.

Pola śmierci dzieli od stolicy kraju tylko 15 km. Dojedziemy tam biorąc tuk-tuka. Zwykle taki kurs nie powinien kosztować więcej jak 15 dolarów w obie strony. Droga jest jednak dosyć ciężka i będziemy musieli założyć na twarz specjalną maskę, która osłoni nas od wszędobylskiego kurzu panującego na miejscowych drogach. Historia pól śmierci zaczęła się z końcem lat sześćdziesiątych, kiedy to USA poparło proamerykańskiego generała Lon Nola i wyniku przewrotu odsunęli od rządów prokomunistycznego króla Sihanouka. Amerykanie przeprowadzili wówczas masowe naloty na Kambodżę (spadło ich wówczas około 500 tys). Wprawdzie operacja przeciw Sihanoukowi powiodła się jednak zginęło w jej trakcie prawie 150 tys cywilów. Tym samym wywołało to gniew mieszkańców Kambodży i obrócił się to przeciwko nowemu rządowi i doprowadziło do powstania ugrupowania Czerwonych Khmerów, którzy z czasem przejęli władzę w Kambodży. Dla obywateli Kambodży rozpoczął się kolejny okres terroru. Na czele Czerwonych Khmerów stanął Pol Pot- w młodości mnich buddyjski, który studiował na Sorbonie. Jego rządy kosztowały życie około dwóch milionów ludzi. Ofiarami komunistycznego reżimu padła głównie inteligencja. Lekarze, prawnicy, nauczyciele i studenci byli pierwszymi na liście Czerwonych Khmerów. Więźniów wywożono poza miasto, na pola śmierci, gdzie dokonywano masowych egzekucji. Większość ofiar była zabijana na miejscu pałkami, duszona torbami, a często do zabicia ofiary używano także ostrych liści palmy. Porażające wrażenie robi budynek wypełniony czaszkami, kośćmi i ubraniami wydobytymi z tamtejszych grobów. Reżim upadł po koniec lat siedemdziesiątych wraz z wietnamską inwazją i okupacją.

Co ciekawe to właśnie katolicy w Kambodży byli grupą, którą spotkał najgorszy los. Większość katolików była uważana za popleczników kolonialnych imperialistów. Pierwszym budynkiem, który Czerwoni Khmerzy doszczętnie zniszczyli w Phnom Penh, była wybudowana w XIX w. na wzór katedry w Reims katedra Phnom Penh. Okoliczny cmentarz zaorano i zamieniono w plantację bananów.

Większość księży i zakonnic spotkał los podobny do tego, jaki przypadł pierwszemu pochodzącemu z Kambodży bp. Josephowi Chhmar Salasowi. Zdecydował się on w 1975 r. na powrót po studiach w Paryżu do Kambodży, mimo iż zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa jakie go czeka - władzy Pol Pota. Rząd Czerwonych Khmerów nakazał cudzoziemcom wtedy, w tym także księżom i siostrom zakonnym, opuszczenie kraju. Z Kambodży musiał więc wyjechać Francuz, biskup Yves Ramousse, będący głową tamtejszego Kościoła katolickiego. Jego miejsce zajął bp Salas. Jednak też nie na długo. W 1976 r. biskup został aresztowany i zesłany do pracy na polach ryżowych, gdzie narzucano nierealne normy produkcyjne (z jednego hektara kazano uzyskać trzy tony ryżu). Warty podkreślenia jest fakt, iż przed rewolucją Czerwonych Khmerów, kiedy stosowano nowocześniejsze metody produkcji, otrzymywano jedną tonę na hektar. Nie dziwota, że więźniowie pracujący na polach ryżowych zmuszani do nadludzkiej pracy umierali z głodu i potwornego zmęczenia. Biskup Joseph Salas zmarł we wrześniu 1977 r. Ale swoją posługę pełnił do końca, odprawiając potajemnie mszę w baraku łagrowym i opiekując się wszystkimi chorymi.

Dzisiejsza wspólnota katolicka w Kambodży jest jeszcze mała, lecz powoli rośnie. Wśród 13-milionowej ludności w kraju katolicy stanowią zaledwie 0,2 proc. Jedna trzecia to Khmerzy, a reszta to ludność pochodzenia wietnamskiego.

Społeczność buddyjska jest dziś bardzo przyjaźnie nastawiona do katolików, a przyczynił się do tego m.in. papież Jan Paweł II, spotkając się z głową buddystów w Kambodży. To spotykanie pozytywnie zmieniło nastawienie do katolików.

Poza ewangelizacją Kościół bierze aktywny udział w procesie rozwoju wyniszczonej wojnami i korupcją Kambodży, przede wszystkim w sektorach służby zdrowia i edukacji. W 2007 r. rzymski szpital Bambino Gesu, należący do Stolicy Apostolskiej, ufundował w Daneko na południu Kambodży nowoczesny oddział pediatryczny. Poza tym w kraju, w którym zabito niemal 1/3 ludności i gdzie ponad połowa z tych, co zostali, to analfabeci, jednym z najważniejszych zadań jest zapewnienie możliwości kształcenia młodym. W 2010 r. w oddalonym o 90 km od Phnom Penh mieście Takeo powstał Instytut św. Pawła. Jest to pierwsza taka szkoła wyższa zbudowana i sfinansowana przez Kościół katolicki. Jej głównym zadaniem jest kształcenie młodzieży niemającej środków na wyższą edukację, głównie w dziedzinach takich jak informatyka i rolnictwo.

Jak widzimy działalność Kościoła Katolickiego w Kambodży nie jest obcym zjawiskiem. W czasie jednego z październikowych synodu biskupów były papież Benedykt XVI wyraził zadowolenie ze świadectw mówiących o wzroście Kościoła na świecie i jako przykład podał właśnie Kambodżę. „Także dziś widzimy, że Pan jest obecny tam, gdzie tego nie oczekiwano, działa przez naszą pracę i naszą refleksję” - zaznaczył papież.

Pamiętam moje duże zdziwienie, gdy do autobusu jadącego do Siem Reap- miejsca wielkiej świątyni Angor Wat- wsiadł katolicki mnich i modlił się na różańcu. Tamtego zachodu słońca nie zapomnę chyba do końca życia. Zmierzałem wtedy do miejscowości Siem Reap a w drodze towarzyszył nam niesłychanie piękny zachód ogromnego czerwonego słońca. W czasie podróży zatrzymaliśmy się na 15-sto minutową przerwę a tam przykuła moją uwagę niesłychanie dobra i oryginalna potrawa- gorąca bułka na parze z kurczakiem i bananem. Coś pysznego! Ogólnie kambodżańska kuchnia jest niesłychanie bogata w różne kulinarne specjały. Podstawą kambodżańskiej kuchni jest ryż oraz makaron z mięsnymi lub warzywnymi dodatkami. Wśród popularnych, tradycyjnych dań jest amok trey- ryba z mlekiem kokosowym duszona w liściu bananowca, kralan- kotlet z ryżu, fasoli i grochu z wiórkami kokosowymi i lok lak, czyli cieniutko pokrojona wołowina marynowana w sosie sojowo- rybnym. W Kambodży hoduje się ponad 700 gatunków ryżu. Jest on podstawą tamtejszej diety i podstawowym towarem eksportowym kraju. Poza tym na każdym kroku możemy kupić w Kambodży za dolara smakowitego przedziurawionego kokosa z pysznym mleczkiem kokosowym- coś pysznego!

Mój apetyt, który został pobudzony przez pyszne kambodżańskie potrawy przeszedł na drugi plan, gdy dotarłem w końcu do miejscowości Siem Reap zwanej również Angkor Wat. Gdy dotarłem do hotelu w tym ciekawym miejscu moją uwagę przykuła niesłychana gościnność pracowników owego pensjonatu. Z ciekawości zapytałem jednego z recepcjonistów ile dni wolnych przysługuje im w roku- co ciekawe odpowiedział mi, że praktycznie w Kambodży nie ma urlopów, a ich odpoczynkiem są sporadyczne, pojedyncze dni wolne w środku tygodnia. Na rano byłem już umówiony z moim kierowcą, który miał mnie obwieźć po ciekawych zakątkach Angor Watu. Był to mężczyzna w średnim wieku, który miał na utrzymaniu 5cio osobową rodzinę a żył z wożenia turystów. Opowiadał mi o tradycji kambodżańskiej i ogromnym znaczeniu rodziny w Kambodży. Mówił, iż krewni wzajemnie otaczają się wielką pomocą. A sami Khmerowie z ogromnym szacunkiem traktują ludzi starszych. Angor Wat zrobił na mnie duże wrażenie. Jest to najsłynniejsza świątynia w kompleksie Angkor, czyli dawnej stolicy Khmerów i jeden z siedmiu cudów średniowiecznego świata. Została zbudowana w XII wieku. Ma ona kształt masywnej, trzystopniowej piramidy i składa się z pięciu wież, z których najwyższa ma 65 metrów. Ściany świątyni ozdobione są płaskorzeźbami ukazującymi sceny z mitologii hinduskiej i z wojen prowadzonych przez króla Suryavarmana II. Postawienie tej ogromnej budowli trwało 30 lat a budowało ją około 50 tysięcy ludzi. Jej budowę zakończono kilka lat przed wzniesieniem paryskiej katedry Notre Dame i podobno zużyto na nią więcej kamienia niż na Piramidę Cheopsa. Angkor Wat otacza kwadrat fosy i murów ma 2 km kw. Wybudowano ją dokładnie na skrzyżowaniu linii wyznaczających północ, południe, wschód i zachód.

Po całodniowym zwiedzaniu kompleksu świątyni udałem się na podziwianie pięknego zachodu słońca. Mój tuk-tuk zawiózł mnie pod wzgórze Phnom Bakheng. Wejście na wzgórze trwa niecałe pół godziny. Na szycie roztacza się piękny widok, szczególnie warto wybrać się tam właśnie po to, aby zobaczyć zachód słońca. Na górze przed zachodem słońca gromadzą się spore tłumy turystów, więc warto przyjść wcześniej. Po dniu pełnym turystycznych i zmysłowych wrażeń udałem się z powrotem do mojego hotelu skąd rankiem miałem wyruszyć w następną podróż- celem był Laos- następny kraj Indochin, równie piękny i ciekawy jak Kambodża.

2015-08-31 10:20

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wakacje z „Niedzielą” – Grębów

2020-06-30 12:26

Niedziela sandomierska 27/2020, str. IV

[ TEMATY ]

turystyka

wakacje

Agnieszka Łatka

Pałac rodziny Dolańskich

Na terenie naszej diecezji jest wiele miejsc, do których warto zajrzeć podczas letnich miesięcy. Na początek zajrzyjmy do serca Puszczy Sandomierskiej.

Do takich ciekawych miejsc zalicza się Grębów położony pomiędzy Stalową Wolą a Tarnobrzegiem, usytuowany w prastarej Puszczy Sandomierskiej. Jego niezaprzeczalną atrakcją jest m.in. położony nieopodal przepływającego spokojnie Łęgu Zespół Pałacowy z otaczającym go parkiem w Nowym Grębowie.

CZYTAJ DALEJ

Sąd: Deklaracja gminy sprzeciwiająca się ideologii LGBT zgodna z prawem

2020-07-03 15:43

[ TEMATY ]

LGBT

Karta LGBT+

Adobe Stock

Małopolska Gmina Lipinki miała prawo przyjąć uchwałę „Gmina Lipinki wolna od ideologii «LGBT»”. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara na uchwałę Rady Gminy z 2019 r.

Sąd potwierdził, że akt „ma charakter deklaracji ideowej nie stanowiącej podstawy nałożenia jakichkolwiek obowiązków”, a zatem nie może dyskryminować żadnej grupy osób. Uczestnikiem postępowania był Instytut Ordo Iuris, który już w marcu przedstawił sądowi stanowisko w obronie prorodzinnej gminy.

Małopolska gmina Lipinki jest jednym z kilkudziesięciu polskich samorządów, które przyjęły deklarację sprzeciwu wobec ideologii LGBT. W treści uchwały nr V/52/2019 Rady Gminy Lipinki z dnia 12 kwietnia 2019 r. „Gmina Lipinki wolna od ideologii «LGBT»” stwierdzono, że została ona podjęta w obronie „wolności słowa, niewinności dzieci, autorytetu rodziny i szkoły oraz swobody przedsiębiorców”. Lokalny prawodawca wyraźnie podkreślił, że samorząd, „zgodnie z naszą wielowiekową kulturą opartą na wartościach chrześcijańskich nie będzie ingerować w prywatną sferę życia polskich rodzin”. Nie miał zatem na celu dyskryminowania kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny, w tym ze względu na skłonności homoseksualne lub zaburzenia „tożsamości płciowej”, dostrzegał natomiast zagrożenie dla chronionych konstytucyjnie wartości ze strony „radykałów dążących do rewolucji kulturowej w Polsce”.

Sprawujący funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich Adam Bodnar już 17 maja 2019 r. zagroził prorodzinnym samorządom, że będzie oskarżał je o rzekome „naruszenie prawnego zakazu dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową”. W rzeczywistości żaden akt prawny w Polsce ani nie definiuje sformułowania „tożsamości płciowej”, ani nie wymienia go wśród zakazanych przesłanek dyskryminacji. Przywoływanie go w stanowiskach RPO może być kwalifikowane jako usiłowanie wdrożenia elementów teorii gender do systemu prawnego. Jednocześnie, niezmienna i wynikająca wprost z doświadczeń kryminologicznych doktryna dostrzega, że „zaburzenia psychoseksualne stanowią istotną przyczynę naruszania porządku prawnego”, a „przykładem może być transseksualizm” (Lech Paprzycki, Środki zabezpieczające. System Prawa Karnego. Tom 7, s. 193-194).

Już 13 sierpnia, bezpośrednio po pojawieniu się informacji medialnych o zamówieniu przez RPO analizy na użytek zaskarżenia uchwał rad gmin, Instytut Ordo Iuris opublikował wstępną opinię, w której wyraźnie wskazał na zgodność uchwał z prawem i bezzasadność stawianych zarzutów. 10 grudnia Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar zaskarżył do pięciu Wojewódzkich Sądów Administracyjnych uchwały gmin w sprawie podjęcia deklaracji „Samorząd wolny od ideologii «LGBT»” - Klwów (woj. mazowieckie), Lipinki (woj. małopolskie), Serniki (woj. lubelskie), Istebna (woj. śląskie) oraz Niebylec (woj. podkarpackie).

W ocenie RPO akronim LGBT „nie odnosi się wyłącznie do – zgodnie z tłumaczeniem – lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych” (punkt 45 skargi), gdyż jest „powszechnie używany jako termin parasolowy, w odniesieniu do osób nieheteronormatywnych i nieidentyfikujących się z dychotomicznym podziałem na płeć męską i żeńską, w tym również osób interpłciowych, panseksualnych, aseksualnych lub niepewnych swojej seksualności lub płciowości”. Te osoby mają stanowić rzekomo „ok. 5-8 % społeczeństwa” (punkt 5 skargi). RPO stwierdził też, że faktyczna treść uchwał „nie ma żadnego znaczenia”, ponieważ „analiza treści i skutków uchwały pozwala uznać ją za ograniczającą wolność osób nieheteronormatywnych i transpłciowych”. Niezgodnie z prawdą stwierdził również, jakoby deklaracja taka była „oparta na założeniu, że osoby LGBT stanowią ideologię, którą należy zwalczać”, oskarżając gminę o „przykład dehumanizacji tej grupy społecznej” (punkt 57 skargi).

Instytut Ordo Iuris przystąpił do wszystkich pięciu postępowań w charakterze uczestnika jako organizacja społeczna na podstawie art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Opinia wspierająca gminy zaskarżone przez Adama Bodnara została wysłana do wszystkich sądów. Podkreślono w niej, że „skarżona uchwała nie stanowi aktu podjętego w sprawach z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a i tym samym nie podlega kognicji sądów administracyjnych”, a „wbrew twierdzeniom RPO skarżona uchwała nie narusza zasady legalizmu, nie ogranicza ani nie ingeruje w konstytucyjne prawa i wolności jakiejkolwiek grupy obywateli ani nie dyskryminuje ze względu na jakiekolwiek cechy osobowe, będąc niewiążącym aktem afirmującym fundamentalne zasady poświadczone przez polskiego ustrojodawcę”.

Postanowieniem z 23 czerwca Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara na uchwałę Rady Gminy Lipinki z 12 kwietnia 2019 r. w sprawie podjęcia deklaracji „Gmina Lipinki wolna od ideologii LGBT”. Sąd potwierdził, że uchwała „ma charakter deklaracji ideowej nie stanowiącej podstawy nałożenia jakichkolwiek obowiązków”, a zatem nie może dyskryminować jakiejkolwiek grupy osób.

Postanowienie z 23 czerwca 2020 r. (III SA/Kr 105/20) jest już trzecim postanowieniem polskiego sądu potwierdzającym zgodność z prawem samorządowych deklaracji sprzeciwu wobec ideologii LGBT. Nawiązuje ono do dwóch innych postępowań, zakończonych postanowieniem WSA w Kielcach z 30 września 2019 r. (II SA/Ke 650/19) oraz postanowieniem WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2020 r. (II SA/Po 188/20). Oba zostały jednak wszczęte ze skargi osoby prywatnej. Orzeczenie w sprawie gminy Lipinki jest pierwszym, które potwierdza w sposób jednoznaczny, że deklaracje sprzeciwu wobec ideologii LGBT w ogóle nie mają charakteru dyskryminującego wobec jakiejkolwiek grupy osób.

„Skuteczna ochrona samorządów przed nieuprawnioną ingerencją Rzecznika Praw Obywatelskich to z jednej strony powstrzymanie próby implementacji ideologii gender jako obowiązującego wzorca oceny uchwał lokalnej władzy, a z drugiej dowód na racjonalną ochronę porządku konstytucyjnego i niezależności samorządu przez sądownictwo administracyjne. Oczekiwałbym teraz przeproszenia mieszkańców gminy Lipinki przez Rzecznika Praw Obywatelskich, który w ogólnopolskich mediach oskarżał ich małą ojczyznę o łamanie prawa i dyskryminację” – skomentował orzeczenie mec. Jerzy Kwaśniewski, prezes Ordo Iuris.

CZYTAJ DALEJ

Papież przekazał 25 tys. euro na walkę z głodem

2020-07-04 14:32

[ TEMATY ]

papież

pomoc

głód

papież Franciszek

Grzegorz Gałązka

Papież Franciszek przekazał 25 tys. euro na rzecz Światowego Programu Żywnościowego. To symboliczna kwota, jednak celem tego gestu jest przede wszystkim zwrócenie uwagi na problem głodu, który pojawił się wraz z pandemią. Franciszek chciał też wyrazić swoją solidarność z cierpiącymi, a także tymi, którzą są zaangażowani w pomoc najbiedniejszym i wykluczonym.

Jest to także gest zachęty Papieża wobec działań organizacji oraz krajów, które podczas kryzysu walczą z głodem. „Jeżeli kraje dotknięte koronawirusem, szczególnie te najbiedniejsze, chcą zachować stabilność społeczną, powstrzymać bezrobocie i załamanie się systemów gospodarczych, konieczne jest zadbanie o dostęp do żywności” – czytamy w notatce watykańskiego biura prasowego.

Światowy Program Żywnościowy (ang. World Food Programme, WFP), to agencja ONZ, a także największa organizacja humanitarna świata powołana do zwalczania globalnego głodu. Jej siedziba mieści się w Rzymie, a biura znajdują się w ponad 80 krajach na całym świecie. Pomaga wszędzie tam, gdzie zagrożone jest ludzkie życie, zwłaszcza jeśli ludzie nie są w stanie samodzielnie wytwarzać żywności lub nie mogą zapewnić jej sobie ani swojej rodzinie, czyli przede wszystkim w sytuacjach kryzysowych, podczas wojen i katastrof naturalnych, takich jak obecna pandemia, a także po ich ustąpieniu, aby pomóc społeczeństwom w odbudowie normalnego życia. Organizacja dąży do budowy świata, w którym każdy człowiek ma stały dostęp do żywności, potrzebnej do aktywnego i zdrowego trybu życia. Uważa ona, że bez żywności nie istnieje trwały pokój, demokracja i rozwój.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję