Szef MON Władysław Kosiniak-Kamysz narzeka, że transformacja polskiej zbrojeniówki idzie zbyt wolno. Wojsko Polskie ma pieniądze, chce zamawiać uzbrojenie, ale nie ma gdzie kupować. Procesy inwestycyjne w fabryki produkujące amunicję i np. montaż w Polsce czołgów K2 coraz bardziej niebezpiecznie przeciągają się w czasie. Dlatego też pod naciskiem wojskowych oraz MON prezes Polskiej Grupy Zbrojeniowej podał się do dymisji.

Ostatnia polska fabryka prochu dla wojska została zamknięta w 2012 r., nie produkujemy też nitrocelulozy ani prochu wielobazowego, które są niezbędne do współczesnej amunicji artyleryjskiej. W konsekwencji składamy jedynie 30 tys. pocisków rocznie z komponentów, które uda nam się zakupić na rynkach światowych. A 30 tys. pocisków starcza na 3 dni wojny takiej jak na Ukrainie. – Obecny stan magazynów amunicji w Polsce wystarczyłby na prowadzenie działań obronnych przez maksymalnie kilkanaście dni – zauważył gen. Dariusz Łukowski, szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Brak fabryki prochu

Szef BBN powiedział coś, o czym od dawna mówią eksperci i wojskowi, ale tym razem po słowach generała wywiązała się prawdziwa burza. Prawdą jest, że już w 2019 r. rząd Zjednoczonej Prawicy podjął decyzję o budowie nowoczesnej fabryki prochu w Pionkach, która miała być oddana najpierw w 2022 r., a później w 2024. Niestety, ta inwestycja nadal nie została ukończona. – Mamy nadzieję, że po ostatnich weryfikacjach i zmianie biznesplanów będziemy mówić wkrótce o zakończeniu budowy fabryki prochów – powiedział pod koniec 2024 r. Marcin Ożóg, członek zarządu Mesko, do którego należą zakłady w Pionkach.

Kolejnym projektem mającym uniezależnić Polskę od importu jest planowana inwestycja Grupy Azoty w Tarnowie, gdzie ma powstać fabryka nitrocelulozy i prochów wielobazowych. Niestety, kluczowe dla bezpieczeństwa Polski inwestycje przeciągają się w czasie. Eksperci z Fundacji im. Kazimierza Pułaskiego zwracają uwagę na problem braku decyzyjności Polskiej Grupy Zbrojeniowej, a media informują, że jej prezes może wkrótce stracić stanowisko. Jest to związane z brakiem efektów, jeśli chodzi o zwiększanie zdolności do produkcji amunicji, nieudanymi rozmowami dotyczącymi czołgów K2, które miały być produkowane w Polsce. Niestety, nadal nie ma żadnej inwestycji PGZ w zakłady, które miałyby zająć się ich produkcją.

Zachęta dla Kremla

Opóźnienia spowodowane są więc brakiem decyzyjności w sektorze zbrojeniowym, a także brakiem koordynacji w koalicji rządzącej, bo za zamówienia dla wojska odpowiada wicepremier z PSL, a nadzór nad Polską Grupą Zbrojeniową przypadł w udziale Lewicy. Dlatego coraz częściej rozważa się, by nadzór nad PGZ przenieść do resortu obrony. – Po 1,5 roku sprawowania władzy obecny rząd powoli przymierza się do dofinansowania państwowej zbrojeniówki, niemniej jednak robi to, zupełnie ignorując wcześniej wykonane prace przygotowawcze. Sprawy przemysłu obronnego są traktowane czysto politycznie i chyba stały się zakładnikiem rozgrywek wewnątrz koalicji rządzącej – podkreśla europoseł Michał Dworczyk, były wiceminister obrony.

Kolejnym powodem opóźnień zbrojeniowych jest fakt negowania wszystkiego, co zostało przygotowane przez poprzedni rząd – od przeciągania współpracy z Koreańczykami, przez sabotowanie zleceń zbrojeniowych dla sektora prywatnego, aż po wstrzymanie planu inwestycyjnego dla produkującego materiały wybuchowe bydgoskiego Nitro-Chemu. Wciąż są tylko plany i słowa, a konkretów i inwestycji brak. Projekty przygotowane do realizacji przez poprzedni rząd zostały wykonane tylko w 60%, bo brakuje decyzji o zwiększeniu zdolności produkcyjnych. A przecież nikt nie wie, ile mamy czasu do ewentualnej konfrontacji z Rosją, czyli czasu na uzupełnienie ponad miliona pocisków artyleryjskich i otworzenia zdolności produkcyjnych na poziomie przynajmniej 0,5 mln w skali roku. Jeżeli nie zwiększymy tych zdolności obronnych, to nadal będziemy zachęcać Moskwę do ataku na Polskę.