Kapituła tradycyjnie nagrodziła osoby w dwóch kategoriach: związane ze służbą zdrowia oraz tych, którzy pomagają bezinteresownie. W sobotę 25 stycznia w krakowskim kinie „Kijów” odbyła się gala plebiscytu Miłosierny Samarytanin Roku 2024, organizowanego przez Wolontariat św. Eliasza.
W pierwszej kategorii statuetki Miłosiernego Samarytanina, nazywane Oskarami Dobra, otrzymali: dr n. med. Elżbieta Olczykowska-Siara, Halina Matwijiszyn (pielęgniarka) i dr n. med. Marcin Hejnał. Nawiązując do przeczytanego fragmentu listu apostolskiego Salvifici Dolores, dr Elżbieta Olczykowska-Siara stwierdziła: – W kontekście pięknych i mądrych słów Jana Pawła II w zasadzie nic innego nie wypada powiedzieć oprócz tego, że ta nagroda jest ogromnym zaszczytem, wyróżnieniem dla nas wszystkich.
W drugiej kategorii Oskary Dobra otrzymali: Barbara Kapała, Marzena Pytel, Bartosz Rutkowski, Łukasz Litewka, s. Addolorata Powroźnik, duchaczka, ks. Andrzej Augustyński i Boży Młyn. Wyróżnieni wspierają potrzebujących. Czynią to z przekonania, że tak należy i motywują innych do pomagania. Bo jak podkreślali, nie działają sami, są częścią mniejszych lub większych grup skupiających podobnie myślących i działających ludzi.
W trakcie gali zagrali i zaśpiewali: Orkiestra Musicalove pod dyrekcją Macieja Niecia, Jacek Wójcicki, Sylwia Frączek oraz bp Antoni Długosz, który przekonywał ze sceny: „Dziś gdy kraj nasz już nie ogniem, lecz złowrogą mową zionie, polskie troski i nadzieje złóżmy wszyscy w Boga dłonie, zapomnijmy o podziałach, które ludzkie serca ranią, by ojczyzna nasza Polska przez wszystkich była kochaną…”.
Dziękując za pomoc, za współpracę w realizacji cyklicznego projektu, jego pomysłodawca, o. Stanisław Wysocki, karmelita, twórca Wolontariatu św. Eliasza podkreślił rolę wolontariuszy. Przypomniał zebranym, że jesteśmy pokoleniem JPII, które ma do realizacji zobowiązania. A nawiązując do ostatnich słów z przypowieści o miłosiernym samarytaninie, apelował: – Idźcie i czyńcie!
Mamy zaszczyt poinformować, iż 1 grudnia 2016 roku w budynku Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie przy ul. Bernardyńskiej 3 o godzinie 9.00 rozpocznie się ogólnopolska konferencja naukowa "Uczeń i mistrz. Tradycja i innowacyjność w naukach humanistycznych".
Organizatorami spotkania są Katedra Nauk Pomocniczych Historii i Archiwistyki Wydziału Historii i Dziedzictwa Kulturowego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie oraz Komisja Historyczna PAN oddział w Katowicach. Konferencja jest współfinansowana przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Srebrny medalistaw konkurencji 10 000 m mężczyzn łyżwiarstwa szybkiego Vladimir Semirunniy z Polski.
Z Jekaterynburga przez Tomaszów Mazowiecki i Hamar do Mediolanu - tak wiodła droga Władimira „Władka” Semirunnija po olimpijski medal. Pochodzący z Rosji reprezentant Polski w piątek był drugi w łyżwiarskim wyścigu na 10 000 metrów w igrzyskach we Włoszech.
Piątkowy medal olimpijski uzupełnił dorobek 23-letniego panczenisty, na który składają się również srebro i brąz mistrzostw świata na dystansach oraz złoto i srebro mistrzostw Europy.
„Spierał się z Darwinem, Freudem, Marksem i Szatanem. Nacierał uszu demokratom za lekceważenie demokracji, ganił kapitalistów za chciwość, a cały Zachód za to, że dawał komunizmowi szansę na rozwój przez lekceważenie własnej wiary chrześcijańskiej” – tak Fultona Johna Sheena scharakteryzowano w magazynie Time.
Na początku lat 50. XX wieku amerykańska telewizja wchodziła w swój złoty wiek, który trwał kolejne dwie dekady. Nigdy wcześniej ani nigdy później telewizja nie wpływała tak znacząco na kulturę i sposób życia zwykłego Amerykanina. Srebrny ekran kształtował to, jak społeczeństwo postrzegało rodzinę, miłość, politykę i inne aspekty życia – nawet normy społeczne. Telewizja stała się w pewnym sensie medium „totalnym”, formując amerykańskie umysły bardziej, niż współcześnie czyni to internet. Powstające wówczas seriale i programy były starannie produkowane, miały dobrze napisane scenariusze, wybitnych aktorów i reżyserów, dominowała jednak wśród nich tematyka rozrywkowa – z jednym wyjątkiem. Nowojorski biskup, który wytykał Amerykanom grzech, mówił im o obowiązkach wobec Boga i rodziny, ganił komunistów i z chrześcijańską miłością modlił się na antenie za Hitlera i Stalina, gromadził każdego tygodnia przed odbiornikami miliony widzów. Był to paradoks tamtych czasów, że z najpopularniejszymi programami rozrywkowymi mógł konkurować pod względem oglądalności tylko katolicki biskup. Fulton John Sheen stał się swego rodzaju telewizyjnym celebrytą, a w 1952 r. otrzymał nawet Nagrodę Emmy – telewizyjnego Oscara – dla „Najbardziej Wybitnej Osobowości” srebrnego ekranu. Jego audycje i książki były rozchwytywane nie tylko przez katolików. Również dziś, ponad cztery dekady od jego śmierci, książki bp. Sheena błyskawicznie znikają z księgarskich regałów. Jak osoba ta zdobyła rozgłos? Dlaczego bp Sheen nadal jest tak popularny, również w Polsce?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
