W jednym z kazań Michał Kozal wypowiedział słowa, które zdefiniowały jego drogę życiową: „Prawdziwą wielkość człowieka mierzy się miarą jego zjednoczenia z Bogiem, mierzy się jego umiejętnością i gorliwością wykonywania planów Bożych”. Od najmłodszych lat swoim życiem zaświadczał, że jest otwarty na poddanie się woli Boga – już w gimnazjum rozeznał głos powołania, za którym poszedł w 1914 r., wstępując do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął w Gnieźnie w 1918 r. Gorliwego i błyskotliwego kapłana przełożeni w 1927 r. mianowali ojcem duchownym w gnieźnieńskim seminarium; wkrótce został rektorem tej uczelni.

Tuż przed wybuchem II wojny światowej papież mianował ks. Kozala biskupem pomocniczym diecezji włocławskiej. Po wkroczeniu Niemców do miasta pozostał on przy duchownych i wiernych swojej diecezji. 7 listopada 1939 r. został aresztowany przez okupanta. Był więziony w różnych obozach; w lipcu 1941 r. trafił do Dachau, gdzie jako duchowny katolicki cierpiał z powodu wymyślnych szykan. Mimo nieludzkich warunków panujących w obozie nie stracił ducha, niezłomną postawą dodawał otuchy innym więźniom. Gdy zachorował na tyfus, Niemcy uśmiercili go zastrzykiem z fenolu. Papież Jan Paweł II powiedział o bp. Kozalu: „Niech będzie (...) patronem naszych trudnych czasów, pełnych napięcia, nieprzyjaźni i konfliktów”.

Bł. Michał Kozal, biskup i męczennik ur. 25 września 1893 r. zm. 26 stycznia 1943 r.