Znów mi się nazbierało wiele radosnych biskupich przygód. Trudno je trzymać w szufladzie, skoro warto się dzielić z innymi radością, zwłaszcza że te zabawne historie zawierają sporo mądrości.

Na spotkaniu z młodzieżą przygotowującą się do bierzmowania poprosiłem, aby młodzi skorzystali z obecności biskupa i śmiało przedstawili swoje problemy związane z wiarą i Kościołem. Na początku było dość nieśmiało, ale dyskusję w swoje ręce wziął pewien nastolatek. Pytał odważnie, dlaczego trzeba co tydzień chodzić do kościoła, po co tak długo przygotowywać się do bierzmowania, dlaczego trzeba zbierać podpisy w dzienniczku i skąd pomysł, aby się tak często spowiadać. Cierpliwie odpowiadałem na każde pytanie. Na koniec mój rozmówca szczerze skwitował naszą dyskusję: „Widzi ksiądz biskup, ja to sobie jakoś z tym radzę, ale jak to wszystko wytłumaczyć mojej mamie?”. Już wiedziałem, kto ma więcej kłopotów z wiarą – on czy jego mama.

Uczono mnie w seminarium, że trzeba się starać dostosować do swoich rozmówców. Korzystam nieraz z tej rady. Gdy przychodzi do mnie pani i mówi, że jest Matką Bożą, odpowiadam jej, że ja jestem św. Józefem i jakoś jej nie poznaję. Kiedy inna pani każe mi zmieniać sposób odprawiania Mszy św., bo miała ostatnio kontakt z aniołem i ten mówił jej, jak to się powinno robić, to odpowiadam, że pytałem o to Michała Archanioła i on ma na ten temat zupełnie inne zdanie. A propos Mszy św., miałem kiedyś pokusę, żeby wziąć duże stypendium mszalne. Pani zaoferowała spore pieniądze, jeśli tylko odprawię Mszę św. tak porządnie, a nie „po łebkach”. Zapytałem, jak wygląda, według niej, porządnie odprawiona Eucharystia. Odpowiedziała poważnie: „No, żeby ksiądz odmówił wszystkie modlitwy z tej wielkiej, czerwonej księgi, a nie tak – tu wstążeczka, tam wstążeczka i po wszystkim”. Swoją drogą ciekawe, ile musiałoby trwać odmówienie na raz wszystkich tekstów z mszału...

Komu więcej dano, od tego więcej będą wymagać. Zapamiętałem to sobie i od dnia święceń biskupich znacznie podniosłem swoje taryfy wspierania ubogich. A wszystko zaczęło się od pana Kazia, który na podwórku kurialnym czekał na ówczesnego arcybiskupa i prosił go o wsparcie. Arcybiskup najpierw wyjmował przygotowane 5 zł, ale Kazik z oburzeniem wyrażał swoje zdanie na ten temat: „Co, arcybiskup metropolita i daje mi tylko 5 zł?! To wikary z katedry nie schodzi z 20!”. Po tej uwadze arcybiskup pokornie wyjmował portfel i wyciągał z niego 50 zł. Co to znaczy umieć dostosować przynętę do wielkości ryby.

Środowisko lekarskie zaprosiło mnie kiedyś na piękną inicjatywę związaną z promocją zdrowia. Rzecz odbywała się na wielkiej sali gimnastycznej renomowanego liceum. Nie byłem świadomy swojej roli, ale szybko mi pokazano, jakie jest tu moje miejsce. Urządzono mi stoisko na koniec kolejnych stacji promocji zdrowia. Najpierw pielęgniarki badały ciśnienie, poziom cukru, potem kilku lekarzy udzielało porad według swoich specjalności. Przyszła wreszcie kolej na mnie. Okazało się, że mam zachęcać do oddawania narządów po śmierci i reklamować zakłady pogrzebowe. Szybko uciekłem z tej promocji zdrowia – nie dlatego, że ktoś tu miał złe intencje, ale nie bardzo widziałem się w roli promotora śmierci. Może szkoda, bo po tej praktyce lepiej bym zrozumiał pewnego klienta sklepu z dewocjonaliami, o którym wspominał ks. Aleksander Radecki. Ów klient miał ponoć pytać, czy w tym sklepie są „męskie różańce do trumny”.

Moja kapłańska koloratka mocno zainteresowała kiedyś przedszkolaków. „A co to jest to, co masz pod szyją?” – zapytały. Wyciągnąłem spod szyi koloratkę i zaczął się kolejny zestaw pytań. „A dlaczego ona nazywa się koloratką, jak jest biała, a nie kolorowa?”. „Bo słowo koloratka nie pochodzi od kolorów, ale od łacińskiego słowa colare, co znaczy obroża” – odpowiedziałem. „Chyba wiecie, do czego służy obroża?” – tym razem ja zapytałem swoich małych rozmówców. „Ja wiem!” – odpowiedziała dziewczynka. „Obroża jest na pchły, bo jak mój pies miał pchły, to mama kupiła mu obrożę”. Długo musiałem dzieciom tłumaczyć, że księża noszą koloratkę z posłuszeństwa Panu Bogu, a nie dlatego, że mają pchły.