Od kilku lat święta Bożego Narodzenia zaczynają przypominać słodko-gorzką rutynę – wiele czasochłonnych przygotowań, bo przecież personalizowane prezenty dla każdego, żywa choinka z wymyślnymi ozdobami, godziny spędzane w kuchni, by przygotować odpowiednią ilość przysmaków. Ten choinkowo-pierogowy wymiar Bożego Narodzenia, które przeżywałem z pustym sercem, zaczął mnie denerwować. Czy podjąłem radykalną decyzję o odwołaniu świąt w moim domu i zaprzestaniu jakichkolwiek przygotowań?
Nie. Ograniczyłem je do minimum i zaplanowałem na cały Adwent specjalny kalendarz adwentowy, w którym znalazły się także konkretne zadania, mające przygotować moje serce na spotkanie z Chrystusem w żłobie.
Każdego dnia miałem do wykonania jeden domowy przedświąteczny obowiązek i jedno zadanie, które wcześniej wymyśliłem.
Zdrapka adwentowa
Każdy z tych adwentowych dni na swój sposób był wyjątkowy. Siedząc przy wigilijnym stole, miałem pewność, że zrobiłem wszystko, by moje serce było gotowe na spotkanie Boga, a tak naprawdę wiedziałem, że spotkałem Go niejednokrotnie już w samym Adwencie.
Pomyślałem, że pragnę, aby każdy miał taką możliwość: podjąć wyzwanie przygotowania duszy na Boże Narodzenie, by każdy dzień był poświęcony nie tylko przedświątecznym przygotowaniom, ale też by był szansą na zrobienie czegoś dobrego. Tak powstał pomysł zdrapki adwentowej.
Zdrapka adwentowa to plansza zawierająca ukryte zadania na każdy dzień Adwentu. Pomagają one przygotować serce i dom na Boże Narodzenie.
Przeżyj niezwykłe, indywidualne rekolekcje adwentowe. Zadania motywują do rachunku sumienia, modlitwy, spowiedzi, ponadto zachęcają do otworzenia się na pojednanie w rodzinie oraz do troski o parafię czy sąsiedztwo.
Więcej o zdrapce adwentowej: https: //pracowniaoblok.pl/ zdrapkaadwentowa
Zapraszamy do kontynuowania pięknej tradycji – wspólnego przeżywania Adwentu ze Zdrapką Adwentową.
Tegoroczna zdrapka to coś więcej niż kalendarz – to duchowa przygoda inspirowana nabożeństwem bł. Bartola Longo „Miesiąc ku czci świętego Józefa”. Codziennie będziemy odkrywać nowe cechy osoby św. Józefa, które pomogą nam zgłębiać tajemnicę Bożego Narodzenia. Zdrapka Adwentowa zawiera nie tylko zadania, ale także refleksje i modlitwy, które uczynią czas oczekiwania na narodziny Jezusa Chrystusa jeszcze piękniejszym. W tym roku każde zadanie zdrapki jest powiązane z jednym z wezwań w Litanii do św. Józefa, co pozwala pogłębiać naszą relację z tym wyjątkowym świętym.
Paweł dowodzi niezależności swojej Ewangelii biografią, i jest to biografia zeznana jak przed sądem: „słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć”. Apostoł niczego nie retuszuje. Jego przeszłość prześladowcy jest częścią argumentu. Nikt nie mógł go nauczyć Ewangelii, bo nie przebywał wśród uczniów. Był po przeciwnej stronie. „Prześcigałem w żarliwości o judaizm wielu rówieśników”. Gorliwość Pawła była gorliwością zelotyczną, wzorowaną na Pinchasie i Eliaszu, gotową do przemocy w obronie Prawa. Przełom opisuje językiem powołań prorockich: „gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie”. To niemal dosłowne echo Jeremiasza (Jr 1,5) i Sługi Pańskiego (Iz 49,1). Paweł opisuje nawrócenie jako powołanie w obrębie tej samej historii Boga z Izraelem. Ten, który posyłał proroków, posłał i jego, „abym Ewangelię o Nim głosił poganom”. Znamienna jest dyskrecja: „objawić Syna swego we mnie”. Wydarzenie damasceńskie, które Łukasz opowie trzykrotnie z narracyjnym rozmachem, sam Paweł wspomina półzdaniem. Chronologia, którą podaje, ma wartość dowodową. Nie radził się „ciała i krwi”, poszedł do Arabii, wrócił do Damaszku, dopiero po trzech latach udał się do Jerozolimy „zapoznać się z Kefasem” i pozostał u niego piętnaście dni, nie widując innych apostołów oprócz Jakuba. Grecki czasownik historēsai, zapoznać się, znaczy tyle co odwiedzić w celu poznania. Z tej wizyty nie da się wyprowadzić zależności doktrynalnej. A jednak Paweł nie buduje Ewangelii przeciwko Jerozolimie. Przyszedł do Kefasa, bo komunia z Piotrem należy do prawdy jego posłannictwa. Niezależność objawienia i więź z Kościołem apostolskim nie kłócą się u niego ani przez chwilę. Finał jest doksologią cudzej wdzięczności. Kościoły Judei, znające go tylko ze słyszenia, „wielbiły Boga z mojego powodu”. Prześladowca głosi wiarę, którą chciał zniszczyć. Taka odmiana ma tylko jedno wytłumaczenie, i właśnie ono jest treścią uwielbienia.
Biskup warszawsko-praski Romuald Kamiński określił zasady dotyczące celebracji Wigilii Paschalnej w diecezji. Zgodnie z komunikatem Komisji Liturgicznej liturgia będzie mogła rozpocząć się najwcześniej o godz. 20.00.
mając na uwadze przepisy Mszału Rzymskiego dla diecezji polskich, wydanie z 2013 r., (por. Wigilia Paschalna w Wielką Noc, p. 3), jak również Listu okólnego o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych Kongregacji ds. Kultu Bożego z dnia 16 stycznia 1988 r. (por. p. 78), uwzględniając znaczenie uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego, biskup Romuald Kamiński postanawia co następuje:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
