Ich pozyskanie było wynikiem starań proboszcza ks. Ludwika Maciaka. Ofiarowane zostały one parafii przez księży jezuitów, posługujących w kościele patronalnym świętego w Warszawie.

Wprowadzenie relikwii

Uroczystość ta poprzedzona była dziewięciodniową nowenną do świętego, zanoszoną przez wspólnotę parafialną. Na nowennę składały się: modlitwa wstępna, litania do św. Andrzeja Boboli, rozważania i prośby na każdy dzień oraz modlitwy końcowe.

Intronizacja miała miejsce podczas Eucharystii, której przewodniczył proboszcz ks. Ludwik Maciak. On też przypomniał historię życia świętego oraz historyczną drogę jego procesów beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego, w formie kazań podczas niedzielnych Mszy św.

Misjonarz

Św. Andrzej urodził się 30 listopada 1951 r. w Strachocinie, koło Sanoka. W wieku 20 lat wstąpił do jezuitów w Wilnie. Studia teologiczne ukończył na Akademii Wileńskiej w 1622 r. i przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1623-24 był rektorem kościoła, kaznodzieją, spowiednikiem, misjonarzem ludowym i prefektem bursy dla ubogiej młodzieży w Nieświeżu. Jako misjonarz, Andrzej obchodził zaniedbane wioski, chrzcił, łączył sakramentem pary małżeńskie, wielu grzeszników skłonił do spowiedzi, nawracał prawosławnych. Od 1652 r. pełnił w Pińsku urząd kaznodziei w kościele św. Stanisława. W tym czasie oddawał się pracy misyjnej nad ludem w okolicach Pińska. Miał wybitne zdolności kaznodziejskie i intensywnie pracował na rozwojem duchowości. Decyzją generała zakonu został dopuszczony do uroczystej profesji, co było przywilejem dla jezuitów najzdolniejszych i o nieposzlakowanej opinii moralnej.

Apostoł

Pod koniec życia powszechnie uważano go za świętego. Nazywano go apostołem Pińszczyzny i Polesia, co uczyniło go wrogiem ortodoksów prawosławnych. W czasie wojen kozackich, nienawiść ta miała tragiczny finał. W Janowie, po pojmaniu, został poddanym okrutnym torturom i zamordowany cięciem miecza 16 maja 1657 r. Pochowany został w podziemiach klasztornych w Pińsku. Beatyfikacja miała miejsce 30 października 1853 r. W 1922 r. ciało świętego zostało przeniesione do muzeum medycznego w Moskwie. W 1923 r. zostało wykupione przez Stolicę Apostolską i złożone w kościele jezuitów w Rzymie. 17 kwietnia 1938 r. Pius XI dokonał uroczystej kanonizacji bł. Andrzeja. W tym samym roku, 8 czerwca, ciało świętego specjalnym pociągiem zostało uroczyście przetransportowane z Rzymu do Polski, gromadząc tłumy ludzi na poszczególnych stacjach. Obecnie jego doczesne szczątki do dziś doznają czci w narodowym sanktuarium, jakim jest kościół św. Andrzeja Boboli w Warszawie. Na prośbę prymasa Józefa Glempa Kongregacja d/s Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów w 2002 r. nadała świętemu tytuł współpatrona Polski.

W parafii

Dzięki ofiarności róż różańcowych parafii pozyskano relikwiarz, portret świętego oraz ornat z wizerunkiem św. Andrzeja, które odtąd przebywać będą w parafii. Po liturgii Eucharystycznej wierni odmówili modlitwę za Ojczyznę, prosząc o wstawiennictwo św. Andrzeja.