Kto czci Ojca, zyskuje odpuszczenie grzechów
(Syr 3, 3)

Ojciec - to słowo kojarzące się z bezpieczeństwem, zapewnieniem bytu materialnego i opieką. Ojciec to patriarcha rodu, jego przewodnik duchowy, zapewniający egzystencję rodzinie, którą założył i za którą jest odpowiedzialny przed nią i przed Bogiem! Takim pierwszym Ojcem w naszej historii chrześcijańskiej jest Abraham, pierwszy patriarcha będący symbolem ojcostwa w Starym Testamencie. To biblijny wzór ojca, opiekuńczego, dbającego o swoją rodzinę, plemię i swoje potomstwo. To wzór ojca rozmawiającego ciągle z Bogiem, dziękującego swoją modlitwą Bogu za otrzymane łaski i dary, za łaskę ojcostwa, która jest największym darem dla ojca, jest spełnieniem jego roli w rodzinie.
Rodzina pełna to matka i ojciec, nie ma i nie będzie innego modelu rodziny. Rodzina bez ojca jest okaleczona i nieszczęśliwa. Wie to ten, kto doświadczył braku ojca! Nikt inny nie może wypełnić zadań i roli ojca w rodzinie. Tak było, jest i zawsze będzie! Ojciec zwykle nie jest tak wylewny i serdeczny w okazywaniu swych uczuć jak matka, ale wiem - bo nim jestem - że to wspaniałe i wyjątkowe uczucie być ojcem, to wielka radość, to dar Boży. Dziękuję Bogu za to moje ojcostwo.
Spotykamy je obok nas, jest ich dzisiaj coraz więcej - dzieci bez ojca! Ojciec odszedł od nich i założył nową rodzinę. Jak przykry, smutny i dotkliwy jest los samotnych, opuszczonych matek wychowujących dzieci, wiedzą to tylko one i ich dzieci, które spędziły dzieciństwo i zostały wychowane bez ojca. A przecież Bóg dając dziecku dwoje rodziców, tak bardzo różniących się od siebie pod względem biologicznym i psychicznym wiedział co robi! W stworzeniu i wychowaniu dziecka są sobie niezbędni i jedyni, nikt ich nie uzupełni i zastąpi!
Z uczuciem zażenowania przyjmuję docierające do mojej ojczyzny wieści o prawnym usankcjonowaniu przez parlamenty krajów Unii Europejskiej, tej przewodniczki "ideowej" przyszłych pokoleń, prawa do adopcji i wychowania dzieci przez dwóch ojców lub dwie matki! Wieje śmiesznością i grozą! Zastanawiające, dokąd zmierza człowiek, gdzie jest kres jego eksperymentowania z naturą, z Bogiem!
Miłość ojcowska, tak bardzo różniąca się od miłości matczynej, zwykle uwidacznia się później, gdy dziecko dorasta. Nie jest tak uczuciowa i bliska jak miłość matki. Jest miłością z pewnej odległości, ale jest niezbędna. Bez tej miłości świat dziecka jest jednostajny i niepełny.
W Dniu Ojca pamiętajmy również o naszych kapłanach i ojcach zakonnych! Wykonują i spełniają ogromną pracę i posługę dla nas i dla Boga! Wybrali miłość do Boga. Spełniają odpowiedzialną pracę w wychowaniu naszych dzieci, od przedszkola aż po dorosłe życie. Jest to praca wymagająca dużego poświęcenia i sił. Pamiętajmy o nich w naszych modlitwach, dziękując Bogu za ich powołanie i posługiwanie! Módlmy się za naszych biskupów, kapłanów, ojców i braci zakonnych. Są ostoją i życiem naszego Kościoła. W tym Dniu pamiętajmy w naszych modlitwach o naszym Wielkim Rodaku, Ojcu Świętym Janie Pawle II, który w tym roku obchodzi Jubileusz 25-lecia pontyfikatu, niezwykłego, wielkiego w historii Kościoła pontyfikatu! Dziękujmy Bogu, że dane nam było żyć razem z Nim w tym wielkim czasie Kościoła powszechnego i naszej Ojczyzny! Korzystajmy z nauki i pielgrzymek Ojca Świętego do ojczyzny, tak szybko o nich zapominamy, czego dowodem jest obecna sytuacja w kraju. Wykorzystajmy tę szansę, którą otrzymaliśmy od Boga.
W Dniu Ojca dziękuję Ci mój Ojcze za dar życia i za wszystko, co było do niego potrzebne, a było Twoim udziałem. Chociaż tak bardzo dawno już Cię nie ma, Bóg tak chciał, tak bardzo mi Ciebie często brakuje. Tak bardzo chciałbym z Tobą porozmawiać! Dziękuję Ci za Twoją dobroć, za to że byłeś dobrym Ojcem!
W tym Dniu módlmy się za wszystkich Ojców, by z godnością i wiarą spełniali misję, do jakiej zostali powołani przez Boga! Przywołując Ich w pamięci w tym Dniu dziękujmy Im za wszystko, co nam dali. Dziękujmy Bogu za naszych Ojców!