W związku ze zbliżającą się beatyfikacją rodziny Ulmów Polska i świat coraz więcej wiedzą o męczennikach z Markowej, a mimo to Wiktoria, matka sześciorga przyszłych błogosławionych dzieci, pozostaje postacią do odkrycia. Więcej uwagi poświęca się jej mężowi, a przecież ona współdecydowała o tym, by udzielić pomocy Żydom. Tę lukę wypełnia Maria Elżbieta Szulikowska, wręczając w ręce czytelników książkę, która ma wszystkie atuty pozwalające na stanie się bestsellerem.
Wiktoria Ulma. Opowieść o miłości nie jest książką wyłącznie dla kobiet, jak by sugerowała okładka – zresztą dobrze wiemy, że książki nie powinno się oceniać po okładce. Jedno nie ulega wątpliwości: Szulikowska napisała pasjonującą historię osoby wyrastającej ponad przeciętność w prozie życia – szczególnie tej wojennej trwogi, która tak mocno zaważyła na życiu całej jej rodziny. Autorka wychodzi poza ramy biografii, opowiadając na kanwie życia bohaterki jej książki najbardziej dramatyczny fragment II wojny światowej, w którym życie zwykłych ludzi brutalnie zderza się ze ślepym okrucieństwem niemieckiego okupanta. Pisarka zgrabnie unika popadania w patos, a zarazem z powodzeniem ukazuje heroizm kobiety, która dla miłości do bliźnich była w stanie w nieludzkich czasach poświęcić wszystko. Sięgając po biografię Wiktorii Ulmy, zagłębiamy się w osobowość przyszłej błogosławionej, którą większość z nas zna wyłącznie z czarno-białych fotografii. Dzięki książce Szulikowskiej zbliżamy się do zrozumienia dramatycznych decyzji, które zaważyły na życiu całej rodziny Ulmów i w konsekwencji przyczyniły się do wyniesienia ich na ołtarze. Bez wątpienia jest to książka, obok której nie można przejść obojętnie.
Wiktoria Ulma. Opowieść o miłości
Maria Elżbieta Szulikowska
Wydawnictwo: Rafael
Zamordowana w czasie niemieckiej okupacji za ukrywanie Żydów rodzina Ulmów - Józef, Wiktoria i ich siedmioro dzieci - zostanie beatyfikowana w najbliższą niedzielę w Markowej na Podkarpaciu. Według jedynie szacunkowych obliczeń od 300 do ponad 1500, a być może więcej - taka jest liczba Polaków, którzy zostali zamordowani przez Niemców w czasie II wojny światowej za ratowanie życia Żydów. Tak naprawdę jednak dokładna liczba i ratujących, i ratowanych nigdy nie będzie znana. O wiele więcej natomiast można powiedzieć zarówno o metodach pomocy i represji, jak i motywacjach tych, którzy odważyli się pomagać.
Władysław Bartoszewski w książce „Polacy – Żydzi – okupacja. Fakty, postawy, refleksje” napisał: "Ogólna liczba bezpośrednich krwawych ofiar akcji pomocy Żydom w Polsce nie jest znana, a dokładne zarejestrowanie wszystkich tego rodzaju przypadków, czy nawet ich większości, nie jest w ogóle możliwe: bardzo wiele zainteresowanych rodzin polskich i żydowskich nie żyje, powojenne ruchy migracyjne utrudniają odnalezienie świadków wydarzeń, znaczna część materiałów dowodowych, gromadzonych w archiwach organizacji tajnych, uległa zniszczeniu w Warszawie, w okresie powstania 1944 r. Nigdy więc nie będziemy znali pełnej ceny krwi przelanej przez Polaków dla ratowania ludzi skazanych przez hitleryzm na śmierć".
Żyła w blasku fleszy. Mediolan był sceną jej kariery: czerwone dywany, okładki gazet, narzeczony – siostrzeniec Berlusconiego. A jednak za pozorem sukcesu kryła się samotność, której nie goił żaden aplauz. Zanim trafiła do świata mody, Ania Golędzinowska padła ofiarą handlu ludźmi – uwięziona, zmuszana do pracy w nocnym klubie, upokorzona. Uciekła. Lecz prawdziwe wyzwolenie przyszło dopiero później.
O Medjugorje usłyszała od jednego z dziennikarzy. Pojechała na pielgrzymkę z ciekawości, ale też z nadzieją, i wtedy zaczęło się coś, czego nie sposób było zignorować: bluźniercze głosy, niewidzialny opór, nocne zmagania.
W homilii, która ukazała się w książce „Wiara przyszłości”, ówczesny kardynał przedstawia świętą Monikę i jej stosunek do syna, świętego Augustyna, jako uosobienie wspólnoty kościelnej: przestrzeń życia, gościnności i wolności, w której szanowana jest wolność każdego człowieka, a wiara nigdy nie jest narzucana.
„Cierpiąc, nauczyła się pozwalać mu iść własną drogą, bez przymusów. Nauczyła się żyć z faktem, że jego droga była zupełnie inna” od tej, którą sobie wyobrażała. Te słowa o matce świętego Augustyna, zostały wypowiedziane przez ówczesnego kard. Josepha Ratzingera podczas konsekracji kościoła parafialnego pw. św. Moniki w monachijskiej dzielnicy Neuparlach. Było to 29 listopada 1981 roku, zaledwie cztery dni po ogłoszeniu jego nominacji na urząd prefekta Kongregacji Nauki Wiary.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
