Co ciekawe, pierwsza wspólnota nie powstała w Poznaniu, tylko w Buku. Stamtąd rozlała się na Poznań, Czarnków i Wolsztyn, gdzie dziś wiernie realizuje swoją misję i pokazuje, że Ewangelia jest cały czas żywa i ma moc przemienić każde życie.

Wezwani przez Boga

Przymierze Miłosierdzia jest prywatnym stowarzyszeniem wiernych, założonym w 2000 r. przez dwóch włoskich kapłanów – ks. Enriquego Porcu i ks. Antonella Cadeddu oraz misjonarkę świecką Marię Paolę. Jego statuty zostały przyjęte przez arcybiskupa Sao Paulo kard. Cláudia Hummesa w sierpniu 2005 r. Stowarzyszenie ma swoją siedzibę w Sao Paulo w Brazylii, natomiast wspólnoty i grupy Przymierza Miłosierdzia są obecne w 36 miastach Brazylii, a także w Portugalii, we Włoszech, Francji, w Belgii oraz w kilkunastu miastach w Polsce. Wspólnota gromadzi i jednoczy siły mężczyzn i kobiet, celibatariuszy i małżonków, kapłanów i ludzi świeckich. „Wezwani przez Boga na różne sposoby ewangelizujemy i ufając w moc Ducha Świętego: realizujemy wszelkie dzieła Miłosierdzia, na które pozwalają nam nasze siły. Naszą misją jest stać się żywą ekspresją miłości miłosiernej, rozlewającej się z serca naszego Boga, poprzez Swój Kościół, dla najbiedniejszych materialnie i duchowo” – czytamy na facebookowym profilu wspólnoty. Taki też cel stawiają sobie członkowie Przymierza.

Młodsi starszym

W ramach poznańskiej wspólnoty istnieją i formują się trzy grupy: młodsza – „Talitha kum”, starsza – „Ruah” i „Kana”, która jest grupą dla małżeństw. Powołaniem każdej z nich jest wypełnianie misji: „ewangelizować, aby przemieniać”. – Jako wspólnota wierzymy, że Ewangelia jest cały czas żywa i ma moc przemienić każde życie, by człowiek jeszcze bardziej mógł doświadczać wewnętrznej wolności i dobra. A to dzieje się wówczas, gdy człowiek jest kochany, doświadcza miłości od ludzi i Pana Boga. Dlatego głównymi kierunkami naszej działalności są wychodzenie do osób ubogich, bezdomnych i ewangelizacje uliczne. Mamy kontakt z ogrzewalnią dla bezdomnych na ul. Krańcowej i jadłodajnią prowadzoną przez siostry elżbietanki na ul. Łąkowej. Organizujemy zbiórki odzieży, ciepłych ubrań, na bieżąco wspieramy ubogich, o których wiemy, pomagamy osobom starszym z DPS-ów. Ostatnio panie pisały listy do św. Mikołaja i my te ich prośby i życzenia realizowaliśmy. Często była to ulubiona herbata, paczka chipsów, miś, kredki czy dezodorant. To było naprawdę poruszające doświadczenie. Widzimy, że takie akcje łączą pokolenia, a młodzi ludzie bardzo chętnie się w nie angażują. Przez to starsi młodszym mogą przekazać trochę życiowej mądrości, a młodsi starszym – trochę entuzjazmu i radości życia – opowiada Justyna Nowicka z Przymierza Miłosierdzia. – W tym roku bardziej skupiamy się na ewangelizacji młodych – rozwijamy grupę „Talitha kum” i staramy się bardziej profesjonalnie działać w mediach. Mamy kilka osób, które zajmują się tym zawodowo, i chcemy to wykorzystać, by w ten sposób dotrzeć do ludzi młodych. Przestrzeń internetu jest dzisiaj – jak powiedział Benedykt XVI – „cyfrowym kontynentem” i tam też nie może zabraknąć Przymierza Miłosierdzia.

Budować wspólnotę

Spotkania poszczególnych grup wspólnoty odbywają się co tydzień w Poznaniu. – W każdy pierwszy czwartek miesiąca przeżywamy Mszę św. połączoną z adoracją Najświętszego Sakramentu i modlitwą o uzdrowienie. Poza tym mamy spotkania formacyjne w drugi, czwarty i piąty (jeżeli taki przypada) czwartek miesiąca. Wtedy mamy konferencję, wspólną modlitwę i wspólny czas przy herbacie i ciastku. W każdy trzeci czwartek miesiąca mamy natomiast tzw. Wieczerniki – spotykamy się w naszych domach i rozważamy list, który ojcowie z Brazylii przygotowują dla nas co miesiąc z podkreśleniem wybranego aspektu naszej duchowości, a także przygotowujemy wspólną agapę, by jeszcze bardziej budować naszą wspólnotę. Z kolei małżeństwa z grupy „Kana” spotykają się w czasie dogodnym dla nich, kiedy mogą pogodzić formację z życiem rodzinnym, zwłaszcza jeśli mają małe dzieci – mówi p. Justyna. Dodaje, że w działaniach na zewnątrz Przymierze Miłosierdzia organizuje rekolekcje ewangelizacyjne, ewangelizację miasta – Misja „Talitha kum”, co odbywa się we współpracy z innymi ruchami i wspólnotami działającymi w Poznaniu.

Każdy może zdecydować, w jakim stopniu chciałby się zaangażować w ramach wspólnoty. – Można uczestniczyć w spotkaniach i po prostu ze wspólnotą sympatyzować, można zostać misjonarzem przyjacielem, później misjonarzem przymierza, a także misjonarzem w świecie (osobą, która składa przyrzeczenia, jest konsekrowana, ale żyje w świecie) albo być misjonarzem wspólnoty życia, tzn. żyć we fraterni i całe życie oddać sprawie ewangelizacji, przemienianiu – wyjaśnia p. Justyna.

Doświadczenie różnorodności

Obecnie Przymierze Miłosierdzia, odpowiadając na proces synodalny zainicjowany w Kościele przez papieża Franciszka, aktywnie włącza się w konsultacje synodalne w archidiecezji poznańskiej. Weźmie w nich udział każda z poszczególnych grup wspólnoty. Do konsultacji dołączą także przebywający w Polsce misjonarze ze wspólnoty życia Przymierza Miłosierdzia, którzy w większości przyjechali z Brazylii. – Na pewno będzie to ciekawe doświadczenie różnorodności, do której zaprasza Franciszek; okazja, by usłyszeć różne głosy i z różnych stron posłuchać siebie nawzajem. Konsultacje będziemy organizować nie tylko dla członków naszej wspólnoty, ale także dla osób, którym pomagamy i do których wychodzimy, tzn. dla bezdomnych. Będą się one odbywać w Domu Charytatywnym „Przystań” w Poznaniu, a poprowadzi je kierownik ogrzewalni Caritas Grzegorz Galbierczyk. Do konsultacji chcemy również zaprosić osoby, które spotkamy podczas ewangelizacji ulicznych. To często ludzie, których nie widać w kościele na co dzień, a uważamy, że ich głos jest równie ważny w Kościele, choć być może niedostatecznie słyszany – mówi p. Justyna.

Fundament duchowy

– Nasze działania na zewnątrz wynikają z fundamentu duchowego. Przymierze Miłosierdzia chce żyć na wzór Maryi, która była oddana Ewangelii i zawierzyła się Panu Bogu. Filarami duchowości w Przymierzu są szkoła Ducha Świętego, szkoła Słowa Bożego, szkoła Maryi i szkoła ubogich. Poszczególne filary się przeplatają. Maryja żyła słowem Bożym, była pełna Ducha Świętego, a jednocześnie uboga. Jeżeli żyjemy Ewangelią, to żyjemy tak jak Ona – jako ubodzy, tzn. w prostocie i nieprzywiązaniu do rzeczy, w wierności Słowu i otwarciu na Ducha Świętego. I to w pewien sposób powinno nas kształtować, tak by Ewangelia nie była ograniczona przez nasze przyzwyczajenia czy schematy, ale by była taka, jaka ona jest. Byśmy byli nią przemienieni i mogli mówić o tym z nadzieją, że także inni zachwycą się Chrystusem, że zaangażują się w przemienianie świata w bardziej ewangeliczny – tzn. taki, w którym możemy być dla siebie świadkami nadziei, którą odkryliśmy i która stała się dla nas sensem życia. Mówi się, że miłość dzielona się mnoży. Tak samo jest z wiarą – jeżeli się nią dzielimy, to ona wzrasta, i co równie ważne, jeszcze bardziej odkrywamy naszą tożsamość katolików, chrześcijan, po prostu dzieci Boga – kończy Justyna Nowicka.