Paweł, gdy pisze do Koryntian o charyzmatach – darach Ducha, używa ciekawego wyrażenia. Mówi o chrześcijanach, że zostali „napojeni jednym Duchem” (1 Kor 12, 13). Tę wypowiedź należy umieścić w kontekście całego wersetu, w którym występuje. Na jego początku jest mowa o tym, że wszyscy chrześcijanie zostali ochrzczeni w jednym Duchu (czyli zanurzeni w Niego). Obie te wypowiedzi – być ochrzczonym w jednym Duchu i być napojonym jednym Duchem – dotyczą tego samego, a mianowicie doświadczenia działania Ducha Świętego. Kto jest celem owego działania? Jest nim wspólnota uczniów, czyli Kościół, który w 1 Kor 12 został ukazany za pomocą obrazu ciała. Co do motywu „napojenia jednym Duchem” – badacze są zgodni, że ta wypowiedź jest trudna, a to dlatego, że u Pawła pojawia się ona tylko w tym miejscu. Bez wątpienia widać w niej nawiązanie do wody jako metafory Ducha Świętego (sugeruje to wzmianka o napojeniu, dosłownie o „podaniu picia”). Powiązanie Ducha z wodą ma głębokie uzasadnienie biblijne, choć zostało ono nieco zapomniane (Ducha Świętego najczęściej wiążemy z motywem wichru lub ognia w nawiązaniu do Dz 2). Tymczasem w J 7, 37-39 Duch został ukazany jako strumienie wody żywej, które wypływają z wnętrza Jezusa. To właśnie w tym kontekście Jezus mówi: „Jeśli ktoś jest spragniony (...) – niech przyjdzie do Mnie i pije!”. Metafora wody – dla ukazania Ducha Świętego – wpisuje się w znany z Credo tytuł Ducha jako Ożywiciela. Właśnie woda, której wartość można docenić w suchym i gorącym klimacie Judei, idealnie pokazuje działanie Ducha Świętego w życiu człowieka. Jest On niczym życiodajna woda – bez Niego człowiek jest duchowo martwy.

Kiedy Paweł pisze o uczniach Jezusa, że są napojeni jednym Duchem, kładzie nacisk na kwestię jedności wspólnoty Kościoła. Jeden i ten sam Duch ożywia całą wspólnotę, stając się jej duszą. Niejako ją nasyca, sprawia, że jest ona czymś więcej niż tylko stowarzyszeniem osób wyznających te same idee. Dostrzeżenie tej obecności Ducha w Kościele jest bardzo ważne, ponieważ uświadamia nam, że czysto socjologiczne spojrzenie na Kościół jest spojrzeniem bardzo ubogim i dowodzi braku zrozumienia tego, czym Kościół jest naprawdę. Można to zauważyć dzisiaj, kiedy co chwilę słyszymy głosy wyrażające taką czy inną opinię o Kościele, takie czy inne poparcie dla niego. Tymczasem konieczny jest powrót do postrzegania Kościoła jako Ciała Chrystusa (a jest to obraz biblijny). Tylko wtedy można zauważyć, jak bardzo ważne dla człowieka jest trwanie w Kościele, które de facto oznacza trwanie w Chrystusie. Tylko wtedy można zrozumieć, jak wielką tragedią jest porzucenie Kościoła. Człowiek zostaje wtedy odcięty od źródła.