Rozpoczął się nowy rok formacyjny w warszawskich sektorach Ruchu Duchowości Małżeńskiej Equipes Notre-Dame. W najbliższych miesiącach prowadzić nas będzie podręcznik Małżeństwo chrześcijańskie – zaczyn odnowy rodziny i społeczeństwa przygotowany przez małżeństwa z Portugalii. Jego autorzy, nawiązując do encykliki Franciszka Laudato Si’, prowadzą członków ruchu po zagadnieniach pogłębiających duchowość małżeńską.

Treści zawarte w podręczniku są piękne, ale i nie łatwe. A to dlatego, że rozwijanie duchowości małżeńskiej wymaga wysiłku.

Ksiądz Henri Caffarel, założyciel ruchu, mówił: „Duchowość małżeńska jest sztuką życia w małżeństwie – w ideale ewangelicznym, który Chrystus proponuje wszystkim swoim wyznawcom”.

Chcemy każdego dnia żyć tą duchowością, ideałem ewangelicznym. Jednak czasami trudno postępować zgodnie z wymogami miłości. Popełniamy błędy, doświadczamy zranień. Mimo to musimy iść naprzód i zwracać się zawsze jedno ku drugiemu. To w tych momentach spotykamy Chrystusa.

Żadne małżeństwo, będące w ruchu, nie jest zdane jedynie na własne siły. Każde para należy do ekipy, wspólnoty od 4 do 7 małżeństw, któremu towarzyszy ksiądz – doradca duchowy.

Ekipa to znacznie więcej niż wspólnota ludzi. Ekipa spotyka się w imię Chrystusa, a do jej członków przemawia Duch Święty. Pięknie o takim spotkaniu ekipy mówił ks. Caffarel: „Jest wśród tych zebranych małżeństw silna obecność Zmartwychwstałego: żywego, uważnego, kochającego każdego takim, jakim jest, z jego wadami i zaletami; spieszącego, aby pomóc nam stać się takimi, jak On sobie życzy. Jest obecny tak, jak w Wieczerniku, gdy nagle ukazał się Apostołom. Zwrócił się do nich, mówiąc: «Przyjmijcie Ducha Świętego». I stali się nowymi ludźmi. Jezus Chrystus nie przestaje udzielać Ducha Świętego małżeństwom. Ci, którzy się otwierają na to – a uczą się otwierać powoli – stają się ludźmi tego Tchnienia. I wówczas spotkanie toczy się ożywiane przez Ducha Świętego. Tym mężczyznom i tym kobietom, którzy wieczorem, po ciężkim dniu pracy, przychodzą, często zmęczeni, zatroskani, ten Duch udziela dwóch namiętności Chrystusa: Jego pragnienia chwały Ojca i Jego gorącego i łagodnego współczucia dla tych tłumów, które «są jak owce bez pasterza».

Mówię tu – kontynuował założyciel – nie o tym, jak zawsze jest, ale o tym, jak być powinno, co powinno było się stać. Ponieważ spotkanie grupy, w którym nie ma najpierw wysiłku, aby wspólnie spotkać Jezusa Chrystusa, jest wszystkim innym, tylko nie spotkaniem Equipes Notre-Dame”.

Z powyższej wypowiedzi dwa fragmenty zawsze robią na nas wielkie wrażenie. Pierwszy to słowa. „...Ci, którzy się otwierają na to – a uczą się otwierać powoli – stają się ludźmi tego Tchnienia”. I drugi: „Mówię tu nie o tym, jak zawsze jest, ale o tym, jak być powinno, co powinno było się stać”.

Dobrze wiemy, że to, co dobre, dzieje się powoli i wymaga wysiłku. Wiemy również, że znacznie łatwiej powiedzieć, jak być powinno, niż to wykonać. Ufamy jednak, że zawsze, gdy podejmujemy wysiłek, aby wspólnie spotkać Jezusa Chrystusa wcześniej lub później do tego spotkania dojdzie. I ta myśl niech towarzyszy wszystkim małżeństwom, które rozpoczynają coś w imię Boże.