Orkiestra Dęta z Mykanowa istnieje już 111 lat. Znana jest nie tylko z pięknej gry i zespołu mażoretek, ale promuje naszą kulturę i region na całym świecie.
W 1998 r. jej dyrektorem i dyrygentem został Krzysztof Witczak. Pasję do muzyki wyniósł z domu rodzinnego. – Mój dziadek grał na harmonijce ustnej, a jego brat na skrzypcach i akordeonie. Mama również grała na akordeonie. W szkole podstawowej zacząłem w zespole muzycznym sam grać na tym instrumencie, a pani od muzyki zauważyła moje zdolności. Początkowo trafiłem do Zespołu Pieśni i Tańca Ziemi Częstochowskiej. Później uczyłem się w szkole muzycznej w Częstochowie i ukończyłem Akademię Muzyczną w Bydgoszczy w klasie oboju – wspomina w rozmowie z Niedzielą.
Chciał wrócić
Krzysztof Witczak chciał zrobić coś więcej dla naszego regionu. – Chociaż pochodzę z miejscowości Kościelec, to zawsze byłem bardzo związany z Mykanowem. W tamtejszej parafii przez 8 lat byłem ministrantem i pamiętam Orkiestrę Dętą z Mykanowa, która chodziła na pielgrzymki. Zawsze się przy nich kręciłem. Wielką radością dla mnie było to, że mogłem ponieść instrument któremuś z muzyków – opowiada.
W 1998 r. ówczesny wójt Mykanowa zaproponował Krzysztofowi Witczakowi kontynuację działalności orkiestry. – Ten zespół wymagał jednak pracy. Pozostało bowiem 10-12 pasjonatów. Dlatego od samego początku postawiłem na to, aby kształcić dzieci i młodzież. Ucząc w szkole podstawowej, zachęcałem ich do wstępowania w szeregi orkiestry – podkreśla.
Nieodłączne
Reklama
Ciekawym i ważnym elementem orkiestry jest zespół mażoretek, założony w 2000 r. przy Młodzieżowej Orkiestrze Dętej OSP Mykanów. – Obserwowałem wiele orkiestr na świecie i wiedziałem, że ważna jest obecność grupy tanecznej. Ona pozwala też na szersze pokazanie całego zespołu. Początkowo była to grupa 12 dziewcząt, która wraz z orkiestrą występowała na licznych koncertach, paradach oraz przeglądach w kraju i za granicą. Dzisiaj mamy 5 grup tanecznych i 79 mażoretek – zaznacza Witczak.
Rozchwytywani
Orkiestra działa przy Gminnym Centrum Muzyki i Tańca w Mykanowie. Nieustannie szuka dróg rozwoju. Ma zaproszenia na różne festiwale, także międzynarodowe. – Byliśmy już w wielu krajach Europy: we Włoszech, Francji, w Serbii i Bułgarii. Naszym największym osiągnięciem był dwukrotny wyjazd do Chin na duże festiwale. Ostatnio zostaliśmy tam zaproszeni na jedyny festiwal orkiestr wojskowych – kontynuuje dyrektor.
Pamiętają
Dla orkiestry bardzo ważna jest obecność podczas lokalnych wydarzeń w naszym regionie. – Nie zapominamy o miejscu, z którego pochodzimy. Od wielu lat stało się to już bogatą tradycją, że gramy w naszym parafialnym kościele św. Leonarda w Mykanowie – mówi Krzysztof Witczak.
Wiara i kultura
W swojej działalności orkiestra łączy również kulturę z wiarą. – Myślę, że jest to także naszą służbą. Uczestnictwo w wydarzeniach religijnych i patriotycznych jest ważnym elementem wychowania młodzieży. Taka jest przecież nasza polska kultura i tego musimy się trzymać – przyznaje dyrektor. Orkiestra brała udział w wielu wydarzeniach religijnych na Jasnej Górze, np. w dożynkach.
Zagrzewali do boju
Orkiestra Dęta w Mykanowie powstała w 1910 r. Jej działalność zainicjował Józef Pietrzyk, którego następcą był Henryk Wódkiewicz, ówczesny dyrektor szkoły w Mykanowie, zamordowany przez NKWD w Charkowie. Od 1998 r. orkiestra reprezentowała gminę Mykanów na licznych festiwalach międzynarodowych. Wielokrotnie swoją grą uświetniała zawody sportowe, takie jak Liga Światowa Siatkarzy i Grand Prix Europy na żużlu.
Więcej o działalności orkiestry na: www.gcmit.mykanow.pl
Solistka Katarzyna Mirowska wraz z Orkiestrą Reprezentacyjną Wojsk Lądowych z Wrocławia
Po raz siódmy w mieście biskupim odbyło się Świdnickie Kolędowanie. W tym roku wspólnie śpiewano kolędy z Orkiestrą Reprezentacyjną Wojsk Lądowych z Wrocławia pod batutą kapelmistrzów majora Andrzeja Kufla i porucznika Jacka Putry.
Świdnickie kolędowanie to już mała tradycja. W zeszłych latach gościliśmy m.in. Antoninę Krzysztoń, rodzinę Pospieszalskich czy rodzinę Cudzichów, a w tym roku zaprosiliśmy tę wojskową orkiestrę, której występ cieszył się dużym zainteresowaniem – mówił Jan Jaśkowiak, miejski radny, współorganizator koncertu.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Do bazyliki w Jablonnem w regionie Libereca powróciła w sobotę skradziona niedawno czaszka św. Zdzisławy. Relikwię przekazali przedstawiciele policji na zakończenie pielgrzymki zorganizowanej w dniu świętej.
Konserwatorka, która pracowała nad zagrożoną podczas kradzieży czaszką świętej z XIII w., przekazała uratowaną relikwię arcybiskupowi Pragi Stanisławowi Przibylowi, który odprawiał główną Mszę dla kilkuset pielgrzymów. Arcybiskup pokazał ją zgromadzonym i położył na ołtarzu głównym. Pozostanie tam wystawiona do wieczora. To ostatnia możliwość zobaczenia relikwii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
