Niedziela Miłosierdzia jest patronalnym świętem Caritas, katolickiej organizacji, która od dziesiątek lat niesie pomoc potrzebującym. – Rzeczywiście Niedziela Miłosierdzia jest dla nas i naszych pensjonariuszy świętem. Ten dzień zaczynamy od Eucharystii, w której uczestniczą mieszkańcy Domu i personel – mówi dyrektor Domu ks. Łukasz Zygmunt, dodając, że w kaplicy znajdują się relikwie św. Faustyny, które otoczone są wielką czcią. – Obecność tych relikwii ciągle nam przypomina i przybliża tę wspaniałą głosicielkę Bożego Miłosierdzia i zobowiązuje nas do tego, abyśmy pogłębiali kult Jezusa Miłosiernego. Nasi pensjonariusze każdego dnia od Niedzieli Miłosierdzia modlą się w kaplicy. Odmawiają o godzinie 15 Koronkę do Bożego Miłosierdzia, a przed Niedzielą Miłosierdzia Bożego odmawialiśmy z chorymi i cierpiącymi nowennę, przygotowując się w ten sposób do tego wyjątkowego święta. Jak podkreśla ks. Zygmunt, dla mieszkańców Domu Niedziela Miłosierdzia jest bardzo ważna, ponieważ – jak mówi – nasz Dom od 28 lat pachnie przede wszystkim miłością, dobrocią ludzi i poświęceniem.

Ks. Wojciech Piwowarczyk

Sługa Boży ks. W. Piwowarczyk miał marzenie, aby w Piekoszowie zbudować dom na wzór Domu Ulgi w Cierpieniu, który powstał w San Giovanni Rotondo dzięki dalekowzrocznym planom św. Ojca Pio. Ks. Piwowarczyk widział w życiu wielu ludzi cierpiących i potrzebujących i był przekonany, że właśnie im należy się pomoc. Trzeba im podać wyciągniętą dłoń, aby często odrzuceni przez świat i najbliższych znaleźli ulgę w cierpieniu, nie tylko tym fizycznym, ale i duchowym. Właśnie z myślą o niepełnosprawnych organizował w Szewnej koło Ostrowca Świętokrzyskiego wczasorekolekcje. Tę formę wypoczynku i formacji duchowej upowszechnił, znajdując naśladowców. Jego marzeniem było, aby takie formy wypoczynku odbywały się właśnie w Piekoszowie. Niestety, nie było mu dane ich oglądać, zmarł w 1992 r. Rok później w Domu dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie odbyły się pierwsze w tym miejscu wczasorekolekcje, które na trwałe wpisały się w harmonogram wydarzeń Domu. Pamięć o ojcu Piwowarczyku, niezwykłym wizjonerze, który na pierwszym miejscu postawił Boga i prowadził do Niego wiele osób, nie zapominając o nikim, jest żywa.

Dom inny niż wszystkie

Dom Niepełnosprawnych w Piekoszowie w ciągu ostatnich 28 lat od powstania przeszedł olbrzymie przeobrażenia. Już nie tylko osoby niepełnosprawne znalazły swoje „miejsce na ziemi”, ale właśnie tutaj przyjeżdża wiele osób z różnymi schorzeniami, by się leczyć. – Obecnie mamy Dom Pomocy Społecznej, Zakład Opiekuńczo-Leczniczy, w naszym ośrodku zlokalizowany jest również Odział Szpitalny Rehabilitacji Ogólnoustrojowej, a także Oddział Rehabilitacji Dziennej. Widzimy więc, że z małego domu, który był w zamysłach ks. Piwowarczyka, powstało olbrzymie dzieło, w którym naprawdę ulgę w cierpieniu znajdują setki osób – mówi ks. Łukasz, dodając, że w tym rozwoju można się dopatrzyć analogii do ewangelicznego ziarna, które wydało plon stokrotny. Obecnie w Domu przebywa 140 pensjonariuszy, a obsługa liczy 70 osób. Dom jest jednym z największych pracodawców w okolicy, jeśli nie największym. Osoby opiekujące się pensjonariuszami to wysoko wyspecjalizowana kadra, składająca się głównie z lekarzy i rehabilitantów. To sprawia, że do Domu przyjeżdżają osoby z całej Polski, głównie na Szpitalny Oddział Rehabilitacji Ogólnoustrojowej, aby leczyć swoje schorzenia. Jak podkreśla ks. Łukasz, ten Dom jest inny niż wszystkie, ponieważ tu inaczej niż w znanych ośrodkach sanatoryjnych leczy się nie tylko ludzkie schorzenia fizyczne. W Piekoszowie pomoc drugiemu człowiekowi znalazła drugi wymiar, tutaj leczy się ciało i duszę. Codziennie sprawowana jest Eucharystia, podczas której głoszona jest homilia, codziennie w kaplicy pensjonariusze modlą się Różańcem, Koronką do Bożego Miłosierdzia. Trudno się dziwić, że osoby, które tutaj przyjeżdżają na leczenie, twierdzą później, że trzytygodniowy pobyt w Piekoszowie, był dla nich swoistymi rekolekcjami, które głęboko wryły się w ich serca. Przyjechali, aby podreperować zdrowie, nabrać sił fizycznych, ale często do domów wracają zmienieni, więcej się modlą i więcej zastanawiają się nad swoim życiem, niż nad swoimi dolegliwościami. Pobyt w tym Domu przynosi niesamowite efekty.

Dom w cieniu sanktuarium

Dom w Piekoszowie znajduje się w wyjątkowym miejscu. Tuż za ogrodzeniem znajduje się znane, świętokrzyskie sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia słynące wieloma łaskami. To wyjątkowe miejsce, do którego pielgrzymuje wiele osób, by przed obliczem Maryi prosić o łaski i dziękować za otrzymane dary. Jak mówi ks. Łukasz Zygmunt, każdy pensjonariusz, czy też osoba przyjeżdżająca na rehabilitację może w każdej chwili pójść do kościoła, by tam indywidualnie pomodlić się lub też uczestniczyć w Eucharystiach, oraz w nabożeństwach. – Mam wrażenie, że mimo tych kilkudziesięciu lat istnienia naszego Domu, nadal jest wiele osób, które nie znają tego miejsca i którym wydaje się, że jest to miejsce dla wybranych. Nie mają świadomości, że jest to Dom otwarty dla wszystkich, w którym jest mnóstwo możliwości leczenia i rehabilitacji. Dlatego chciałbym zaprosić wszystkich, którzy mają jakiekolwiek problemy ze zdrowiem, aby u nas nabrały sił fizycznych i duchowych – zaprasza ks. Łukasz. Oferta skierowana jest do wszystkich, przede wszystkim emerytów, rencistów, ponieważ wszelkie zabiegi refunduje Narodowy Fundusz Zdrowia. W ostatnich latach przy Domu dla Niepełnosprawnych powstały domy aktywizujące dla osób starszych lub posiadających orzeczenie o niepełnosprawności niewymagającej opieki. W lokalach aktywizujących można wynająć sobie pokój z aneksem kuchennym i łazienką. Każdy może sobie sam przygotować posiłek lub też skorzystać z posiłków przygotowywanych przez kuchnię Domu. Z tej oferty korzysta wiele osób, najczęściej przyjeżdżają tu osoby w okresie zimowym, kiedy warunki bytowania w ich domach nie są najlepsze.

Nie poddawać się pandemii

Dom w Piekoszowie należy do nielicznych placówek tego typu w województwie świętokrzyskim, w którym udało się, mimo wielu trudności, zapewnić bardzo dobrą łączność z rodzinami, z bliskimi. Mimo braku odwiedzin, Dom nie został zamknięty dla pensjonariuszy. Przez ostatni rok, każdy, kto chciał i mógł, miał możliwość odpoczynku na świeżym powietrzu. Wokół Domu jest wiele terenów zielonych, alejki, po których można spacerować, jest staw, rabaty pełne kwiatów, to wszystko sprawia, że pensjonariusze czują się jak w ogrodzie i bardzo chętnie spędzają czas, spacerując alejkami, nabierając sił i wypoczywając na ławkach wśród zieleni. Jak twierdzą, tutaj czują się jak w domu.