Utytułowany Chór Katedry Warszawsko-Praskiej „Musica Sacra” prowadzony przez swego twórcę – prof. Pawła Łukaszewskiego, prorektora Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, wydał nową płytę – Benedictus XVI in Honorem.
Jest to album szczególny, łączy bowiem dedykację – homagium dla papieża emeryta Benedykta XVI z repertuarem ściśle liturgicznym – takim, który chór prezentuje podczas liturgii Mszy św. w swojej macierzystej świątyni.
Na krążku usłyszymy 21 zróżnicowanych utworów przeznaczonych na chór żeński a cappella oraz z organami, a na koniec również z 2 trąbkami. Poza ostatnim dziełem Ecce Sacerdos Magnus, śpiewanym na powitanie biskupa w katedrze, a napisanym przez znanego współczesnego kompozytora brytyjskiego – Jamesa MacMillana, są to 4 cykle utworów, których ramy za każdym razem stanowią Kyrie i Agnus Dei, a więc 2 ogniwa tzw. ordinarium missae (czyli części stałe Mszy św.), między nimi natomiast umieszczono po 3 utwory o różnym przeznaczeniu liturgicznym.
Owe części stałe skomponowali odpowiednio: Henri Du Mont, Ivo Mortelmans, Stephanie Martin i Malcolm Archer. Obok dzieł twórców muzyki epok minionych, np. Felixa Mendelssohna-Bartholdy’ego, Gabriela Fauré’a, Antonio Caldary czy Edwarda Elgara, w nagraniu utrwalono dzieła twórców współczesnych, co jednak w żaden sposób się nie wyróżnia. W zakresie muzyki liturgicznej jest widoczna ciągłość tradycji, a utwory te mają wobec liturgii służebną rolę, w tym znaczeniu, iż nie są pisane dla poklasku, lecz w celu głębszego przeżycia celebracji liturgicznych.
Chór brzmi pięknie, ma jednolite brzmienie i nieskazitelną intonację, co jest zasługą Joanny Łukaszewskiej. W nagraniu ponadto uczestniczyli: Łukasz Farcinkiewicz (organy) i dwoje trębaczy – Bartłomiej Kacperski oraz Aneta Mścisz. Głęboko teologiczny, a zarazem napisany w przystępnej formie, komentarz do książeczki przygotował ks. Mariusz Rybałtowski. Całość opublikowało wydawnictwo Requiem Records – Opus Series. >>n
Dziękujemy za cierpliwe oczekiwanie na nasze głosy, za słowa wsparcia i modlitwę. Wszystkie sprawy powierzamy Panu Bogu, ufając, że z każdej sytuacji potrafi On wyprowadzić dobro - czytamy na stronie internetowej Fundacji Teobańkologia.
Wyrażam skruchę, szczery żal i biorę pełną odpowiedzialność za błędne rozwiązania
duszpasterskie, praktyki modlitewne i porady, które 7-8 lat temu prowadziłem wobec Pani
Anny (imię zmienione, użyte w artykule). Chcę podkreślić swoje szczere intencje niesienia
pomocy oraz to, że modlitwa opisana w artykule odbywała się przez telefon w styczniu 2019
roku i nie zawierała żadnych zachęt do popełnienia jakiegokolwiek grzechu. Od tego czasu
moja wiedza, doświadczenie oraz procedury bezpieczeństwa w kontaktach duszpasterskich
uległy całkowitej zmianie.
„Spierał się z Darwinem, Freudem, Marksem i szatanem. Nacierał uszu demokratom za lekceważenie demokracji, ganił kapitalistów za chciwość, a cały Zachód za to, że dawał komunizmowi szansę na rozwój przez lekceważenie własnej wiary chrześcijańskiej” – tak Fultona Johna Sheena scharakteryzowano w magazynie Time.
Na początku lat 50. XX wieku amerykańska telewizja wchodziła w swój złoty wiek, który trwał kolejne dwie dekady. Nigdy wcześniej ani nigdy później telewizja nie wpływała tak znacząco na kulturę i sposób życia zwykłego Amerykanina. Srebrny ekran kształtował to, jak społeczeństwo postrzegało rodzinę, miłość, politykę i inne aspekty życia – nawet normy społeczne. Telewizja stała się w pewnym sensie medium „totalnym”, formując amerykańskie umysły bardziej, niż współcześnie czyni to internet. Powstające wówczas seriale i programy były starannie produkowane, miały dobrze napisane scenariusze, wybitnych aktorów i reżyserów, dominowała jednak wśród nich tematyka rozrywkowa – z jednym wyjątkiem. Nowojorski biskup, który wytykał Amerykanom grzech, mówił im o obowiązkach wobec Boga i rodziny, ganił komunistów i z chrześcijańską miłością modlił się na antenie za Hitlera i Stalina, gromadził każdego tygodnia przed odbiornikami miliony widzów. Był to paradoks tamtych czasów, że z najpopularniejszymi programami rozrywkowymi mógł konkurować pod względem oglądalności tylko katolicki biskup. Fulton John Sheen stał się swego rodzaju telewizyjnym celebrytą, a w 1952 r. otrzymał nawet Nagrodę Emmy – telewizyjnego Oscara – dla „Najbardziej Wybitnej Osobowości” srebrnego ekranu. Jego audycje i książki były rozchwytywane nie tylko przez katolików. Również dziś, ponad cztery dekady od jego śmierci, książki bp. Sheena błyskawicznie znikają z księgarskich regałów. Jak osoba ta zdobyła rozgłos? Dlaczego bp Sheen nadal jest tak popularny, również w Polsce?
W piątek – 13 lutego – kościół rektoralny Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach zakupił dla bezdomnych korzystających ze wsparcia Dzieła Pomocy św. Ojca Pio 150 porcji zupy i pieczywa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
