W odremontowanym dworze prowadzona będzie działalność kulturalno-edukacyjna. Projekt przewiduje, że będą miały w nim miejsce wystawy, wydarzenia artystyczne, koncerty, warsztaty, pokazy, spotkania integracyjne oraz szkolenia związane z zarządzaniem kulturą i zwiększeniem kompetencji kadry instytucji kultury. W pomieszczeniach odremontowanego dworu planowane jest również stworzenie muzealnej wystawy kultury dworskiej. Przybliży ona życie rodów szlacheckich, które władały bielińskimi ziemiami i zostawiły po sobie trwały ślad w historii lokalnej.
– Dwór i park dworski w Bielinach w gminie Ulanów to niezwykłe miejsce. To miejsce urokliwe, historyczne. Stanowi dziedzictwo kulturowe naszego regionu. Od czasu, gdy dwór stał się własnością gminy, staraliśmy się o pieniądze na remont zabytku i odnowę parku. Udało się połączyć wszystkie te zamierzenia w projekcie złożonym do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego – podkreśla Stanisław Garbacz, burmistrz Gminy i Miasta Ulanów.
Dzięki projektowi „Remont zespołu dworsko-parkowego w Bielinach w celu rozszerzenia oferty kulturalnej Gminy Ulanów” wyremontowany zostanie dwór, przeprowadzona renowacja parku, a przez to poszerzy się oferta kulturalna gminy. W ramach prac zostanie wyremontowany budynek dworu, przeprowadzone będą prace pielęgnacyjne drzewostanu parku, wybudowane alejki oraz mała architektura i oświetlenie.
Koszt remontu w zespole dworskim opiewa na kwotę 5,6 mln zł.
Podziel się cytatem
Reklama
– Przygotowanie projektu wymagało dużo pracy, dlatego cieszę się, że został doceniony i decyzją wicepremiera, ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu prof. Piotra Glińskiego otrzymał dofinansowanie z Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz budżetu państwa. A konkurencja była duża, bo wartość złożonych projektów ponad siedmiokrotnie przewyższyła dostępną w ramach naboru pulę środków. Niezmiernie cieszy mnie, że ten zabytkowy obiekt odzyska dawny blask i wraz z pięknym parkiem będzie służył lokalnej społeczności. Serdecznie gratuluję mieszkańcom gminy Ulanów – mówił Rafał Weber, wiceminister infrastruktury.
Całość prac opiewa na kwotę ponad 5,6 mln zł., z tego 4,8 mln zł. udało się pozyskać z Funduszy Norweskich. Projekt realizowany będzie przez Urząd Gminy i Miasta w Ulanowie i Gminne Centrum Kultury w partnerstwie ze Stowarzyszeniem „Bieliny – wieś nad Sanem”.
Wieś Bieliny powstała przy dawnej przystani rzecznej na Sanie. Z kroniki Jana Długosza możemy się dowiedzieć, że pierwszymi jej właścicielami był ród Jaguszowskich herbu Hadbank. W XVII wieku wieś należała już do Stanisława Ulińskiego, który był podczaszym Ziemi Przemyskiej oraz założycielem niedalekiego miasta Ulanowa. Kolejnymi właścicielami Bielin, jeszcze w tym samym wieku, został ród Mniszchów. To dzięki ich staraniom wybudowano dwór datowany na XVII wiek, wokół którego był rozległy park z rzadkimi drzewami oraz zbiornikami wodnymi. W kolejnych latach posiadłość zmieniała właścicieli, którzy ją zaniedbywali. Dopiero ostatni przedwojenny właściciel dóbr bielińskich, książę Włodzimierz Czartoryski, doprowadził do odbudowy dworu.
Do zabudowań kompleksu dworskiego należały: czworaki, budynki gospodarcze, stajnie, chlewnie oraz dom zarządcy. Dzięki swojej pracy i gospodarności książę zaskarbił sobie sympatię miejscowej ludności. W czasach okupacji uratował wielu mieszkańców od przymusowych prac. Z obawy przed armią czerwoną rodzina Czartoryskich musiała opuścić Bieliny. Ich majątek przejęło państwo, a w dworze utworzona została szkoła podstawowa mieszcząca się w nim do 1964 r.
Na odrestaurowanym mauzoleum widnieje łacińska sentencja „Requiescant in pace”, czyli „Niech spoczywają w pokoju”
W Złotym Stoku uroczyście otwarto odrestaurowany zabytek, który stanowi niezwykłe świadectwo historii miasta.
Tuż za niewielkim kościółkiem przy głównym skrzyżowaniu w Złotym Stoku znajduje się najstarszy cmentarz w Polsce, a prawdopodobnie drugi pod tym względem w Europie. Pośród wiekowych, zapomnianych grobów, w których spoczywa blisko 40 tys. zmarłych, na samym końcu cmentarza wznosi się tajemniczy grobowiec – mauzoleum, wyglądem przypominający miniaturowy rzymski Panteon. Aby zrozumieć, skąd takie miejsce i budowla wzięły się akurat w Złotym Stoku, należy sięgnąć do historii miasta – tak rozpoczyna się opowieść o rodzinie Güttlerów, nierozerwalnie związanej z przeszłością złotostockiego przemysłu.
Kto jest patronem leśników? Pewien niemal jestem, że mało kto zna właściwą odpowiedź na to pytanie. Zapewne wymieniano by postaci św. Franciszka, św. Huberta. A tymczasem już od ponad pół wieku patronem tym jest św. Jan Gwalbert, o czym - przekonany jestem, nawet wielu leśników nie wie. Bo czy widział ktoś kiedyś w lesie, czy gdziekolwiek indziej jego figurkę, obraz itd.? Szczerze wątpię.
Urodził się w 995 r. (wg innej wersji w 1000 r.) w arystokratycznej rodzinie we Florencji. Podczas wojny między miastami został zabity jego brat Ugo. Zgodnie z panującym wówczas zwyczajem Jan winien pomścić śmierć brata. I rzeczywiście chwycił za miecz i tropił mordercę. Dopadł go przy gospodzie w Wielki Piątek. Ten jednak błagał go o przebaczenie, żałując swego czynu i zaklinając Jana, by go oszczędził. Rozłożył ręce jak Chrystus na krzyżu. Jan opuścił miecz i powiedział: „Idź w pokoju, gdzie chcesz; niech ci Bóg przebaczy i ja ci przebaczam” (według innej wersji wziął go nawet do swego domu w miejsce zabitego brata). Kiedy modlił się w pobliskim kościółku przemówił do niego Chrystus słowami: „Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną”. Mimo protestów rodziny, zwłaszcza swojego ojca, wstąpił do klasztoru benedyktynów. Nie zagrzał tu jednak długo miejsca. Podjął walkę z symonią, co nie spodobało się jego przełożonym. Wystąpił z klasztoru i usunął się na ubocze. Osiadł w lasach w Vallombrosa (Vallis Umbrosae - Cienista Dolina) zbudował tam klasztor i założył zakon, którego członkowie są nazywani wallombrozjanami. Mnisi ci, wierni przesłaniu „ora et labora”, żyli bardzo skromnie, modląc się i sadząc las. Poznawali prawa rządzące życiem lasu, troszczyli się o drzewa, ptaki i zwierzęta leśne. Las dla św. Jana Gwalberta był przebogatą księgą, rozczytywał się w niej, w każdym drzewie, zwierzęciu, ptaku, roślinie widział ukrytą mądrość Boga Stwórcy i Jego dobroć. Jan Gwalbert zmarł 12 lipca 1073 r. w Passigniano pod Florencją. Kanonizowany został w 1193 r. przez papieża Celestyna III, a w 1951 r. ogłoszony przez papieża Piusa XII patronem ludzi lasu. Historia nadała mu także tytuł „bohater przebaczenia” ze względu na wielkie miłosierdzie, jakim się wykazał. Założony przez niego zakon istnieje do dzisiaj. Według jego zasad żyje około 100 zakonników w ośmiu klasztorach we Włoszech, Brazylii oraz Indiach.
Jana Paweł II przypominał postać Jana Gwalberta. W 1987 r. w Dolomitach odprawił Mszę św. dla leśników przed kościółkiem Matki Bożej Śnieżnej. Mówił wówczas: „Jan Gwalbert (...) wraz ze swymi współbraćmi poświęcił się w leśnym zaciszu Apeninów Toskańskich modlitwie i sadzeniu lasów. Oddając się tej pracy, uczniowie św. Jana Gwalberta poznawali prawa rządzące życiem i wzrostem lasu. W czasach, kiedy nie istniała jeszcze żadna norma dotycząca leśnictwa, zakonnicy z Vallombrosa, pracując cierpliwie i wytrwale, odnajdywali właściwe metody pomnażania leśnych bogactw”. Papież Polak wspominał św. Jana także w 1999 r. przy okazji obchodów 1000-lecia urodzin świętego. Mimo to jego postać zdaje się nie być powszechnie znana. Warto to zmienić.
Emerytowany profesor Uniwersytetu Przyrodniczego im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, leśnik i autor wspaniałych książek na temat kulturotwórczej roli lasu, Jerzy Wiśniewski, od wielu już lat apeluje i do leśników i do Episkopatu o godne uczczenie tego właściwego patrona ludzi lasu. Solidaryzując się z apelem zacnego profesora przytoczę jego słowa: „Warto by na rozstajach dróg, w rodzimych borach i lasach stawiano nie tylko kapliczki poświęcone patronowi myśliwych, ale także nieznanemu patronowi leśników. Będą to miejsca należnego kultu, a także podziękowania za pracę w lesie, który jest boskim dziełem stworzenia. A kiedy nadejdą ciemne chmury związane z pracą codzienną, reorganizacjami, bezrobociem, będzie można zawsze prosić o pomoc i wsparcie św. Jana Gwalberta, któremu losy leśników nie są obce”.
Minister Edukacji Barbara Nowacka przyznała w odpowiedzi skierowanej do Rzecznika Praw Obywatelskich, że po wejściu w życie rozporządzenia z 17 stycznia 2025 r., ograniczającego liczbę godzin religii z dwóch do jednej tygodniowo, w roku szkolnym 2025/2026 pracę straciło 4515 nauczycieli religii. Dane wynikają z Systemu Informacji Oświatowej i zostały przekazane Rzecznikowi Praw Obywatelskich.
Według Ministerstwa liczba nauczycieli religii spadła z 27 393 do 22 876, czyli o około 16,5 proc.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
