W archidiecezji przemyskiej działa wiele ruchów i stowarzyszeń katolickich, które mają swoje charyzmaty i czekają na nowych członków. W jednym z nich jest miejsce dla ciebie. Wspólnota daje wsparcie, pomaga wytrwać na drodze nawrócenia i odkryć w sobie nowe talenty i dary. To znajomości i przyjaźnie, które trwają przez lata.
Misją KSM jest uczestnictwo we wspólnocie i misji Kościoła przez szerzenie i upowszechnianie katolickich wartości i zasad we wszystkich dziedzinach życia, zwłaszcza społecznego i kulturalnego. KSM służy pomocą we wszechstronnym rozwoju młodego człowieka, stwarza atmosferę mobilizującą do pracy nad sobą i do kształtowania osobowości katolika i Polaka; ubogaca wiarę, poszerza wiedzę religijną, uczy prawd wiary i zasad moralnych, rozwija praktyki religijne w życiu osobistym i wspólnotowym. Wszystko to dzieje się wśród młodzieży, dla młodzieży i przez młodzież jest prowadzone. Cele KSM realizujemy nie tylko w naszym ośrodku rekolekcyjnym „Nadzieja” w Wybrzeżu k. Dubiecka, lecz także w diecezji i poza nią. Zachęcamy młodych między 14 a 30 rokiem życia do wejścia na drogę KSM.
Duszpasterstwo zrzesza młodych chłopców – ministrantów, lektorów, którzy pragną być bliżej Boga i bliżej Chrystusa eucharystycznego. Celem posługi jest „służyć, pomagać”, a tym samym przyczyniać się do tego, aby liturgia eucharystyczna była piękna. Ministranci aktywnie uczestniczą w życiu wspólnoty parafialnej nie tylko na gruncie liturgii, ale także podejmując inne zadania i pomoc przy parafii. Podejmują też aktywność sportową i poznawczą, reprezentując parafie w organizowanych turniejach i konkursach, oraz biorą udział w Konkursie Biblijnym. Głównym patronem ministrantów jest Dominik Savio z Włoch.
Ruch Apostolstwa Młodzieży Archidiecezji Przemyskiej jest stowarzyszeniem katolickim, które od 1984 r. prowadzi pracę formacyjną w parafiach, tygodniowe rekolekcje apostolskie dla dzieci i młodzieży (podczas wakacji i ferii zimowych) oraz szereg inicjatyw w archidiecezji (pielgrzymki, konkursy, spotkania, zjazdy formacyjne, czuwania modlitewne). Rekolekcje RAM odbywają się w domu rekolekcyjnym im. Jana Pawła II w Ustrzykach Górnych oraz w domu rekolekcyjnym „Nadzieja” w Wybrzeżu k. Dubiecka.
Moderatorami RAM są: ks. Jan Mazurek i ks. Krzysztof Żyła. Biuro RAM znajduje się w Przemyślu przy ul. Fredry 5/7. Więcej informacji: ram.przemyska.pl.
Szkoła Nowej Ewangelizacji
Reklama
Szkoła Nowej Ewangelizacji św. Jakuba Archidiecezji Przemyskiej zaprasza do włączenia się w dzieła ewangelizacyjne odbywające się w naszej archidiecezji. Zaproszenie to kierujemy szczególnie do młodzieży. Proponujemy różnorodne kursy, rekolekcje i warsztaty poprzez które możemy pogłębić naszą relację z Bogiem oraz podszkolić metody ewangelizacyjne. Oferujemy zarówno rekolekcje weekendowe, jak i dłuższe – wakacyjne. Sztandarowa akcja naszej szkoły to Wakacyjna Ewangelizacja Bieszczadów, w którą angażujemy zarówno młodych, jak również doświadczonych już ewangelizatorów.
Odpowiedzialny: ks. Mateusz Rutkowski, tel. 602 484 272. Szczegółowe informacje oraz rozpiskę kursów znajdziecie na sne.przemysl.pl.
Szkolne Koła Caritas
Szkolne Koła Caritas to grupy zrzeszające dzieci i młodzież przy konkretnej szkole. Ich celem jest niesienie pomocy potrzebującym w najbliższym otoczeniu, ale i na całym świecie. Organizując różne akcje w szkole, niosą pomoc tym, którzy tego szczególnie potrzebują. Uczestnicy SKC stają się wolontariuszami, bezinteresownie poświęcają swój czas i zdolności potrzebującym. W ten sposób krzewią w sobie ducha chrześcijańskiej miłości braterskiej, czyniąc swoje środowiska lepszymi. Szkolne Koła Caritas wpisują się w całą misję, jaką pełni Caritas Archidiecezji Przemyskiej.
Cel programu ruchu wyrażają w skrócie greckie słowa „FOS” (światło) i „ZOE” (życie), wpisane w znak krzyża i formuła „Światło-Życie”, oznaczająca jedność światła danego od Boga i życia, czyli postępowania. Celem ruchu jest formowanie dojrzałych chrześcijan i budowanie wspólnoty Kościoła. Duchowość uczestników Ruchu-Światło Życie wyraża się w ciągłym pogłębianiu osobistej relacji do Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Uczestnicy ruchu chcą wdrażać się też w postawę posiadania siebie w dawaniu siebie przez podejmowanie bezinteresownej służby (diakonii) wobec innych, zgodnie z otrzymanymi darami. Założycielem ruchu jest sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, który wypracował system ewangelizacji i formacji obejmujący dzieci, młodzież i dorosłych. Program formacyjny dla małżonków został w dużej mierze zaczerpnięty z programu i duchowości francuskiego ruchu Equipes Notre Dame.
Zdarzyło mi się uczestniczyć w opisywanym na łamach naszej gazety I Kongresie Nowej Ewangelizacji, który miał miejsce w dniach 28-31 lipca w Kostrzynie nad Odrą, a także doświadczać jej praktycznej formy podczas Przystanku Jezus. Zdaję sobie sprawę z faktu, że o nowej ewangelizacji ostatnio mówi się bardzo wiele. To dobrze. Jednak wśród rozmaitych głosów, które opisują to, czym jest, na czym ma polegać nowa ewangelizacja i kto nią ma się zajmować, występuje niekiedy chaos interpretacyjny i znaczeniowy. Dlatego też zachęcony wystąpieniem abp. Rino Fisichellego pomyślałem o tym, że jako świecki postaram się dokonać pewnej interpretacji tego zagadnienia.
Dlaczego nowa ewangelizacja, skąd ten pomysł, jakie są jej przesłanki?
Jest to pytanie o zasadniczym znaczeniu, gdyż udzielona na nie poprawna odpowiedź może uspokoić różne grupy komentatorów. Bardziej czy mniej życzliwych temu przedsięwzięciu, którzy niekiedy interpretują ją jako konkurencję wobec dotychczasowych form ewangelizowania czy też jako pośrednią formę krytyki tych, którzy przez lata gorliwie i sumiennie spełniali swoje chrześcijańskie obowiązki. Ani jeden, ani drugi motyw nie przyświeca pomysłodawcom i twórcom nadania nowej dynamiki ewangelizacji. Zarówno szacunek i respekt wobec tych, którzy nieodmiennie od lat „są siewcami na polach Pana Boga”, jak i zrozumienie obecności różnych nurtów i rytów w dawaniu świadectwa i posługi Kościołowi są punktem wyjścia. Akceptacja obecności jednego i drugiego. Radość z faktu współistnienia i obustronnego wzmacniania się modlitwą i czerpania z garnca szerokiej palety możliwości. Wobec powyższego, na z pretensją kierowane wobec nowych ewangelizatorów słowa: „Uważasz, że co? Dotychczas nic się tu nie robiło?” albo: „Skoro tak wiele działań było, to dlaczego Kościoły pustoszeją? Uważasz, że to nasza, starych księży, wina?” – odpowiedź jest jedna. Nie wskazujemy winnych, nie szukamy też ich, gdyż nie w tym rzecz. Rzeczą ważniejszą jest odpowiedź na pytanie: Jak odwrócić tendencję dotyczącą kryzysu wiary w ogóle?
Nowa ewangelizacja nie jest zatem ani wbrew komuś, ani za coś – jako proces zastępowania czegoś starego czymś nowym. Jest bowiem procesem stałym, osadzonym w naszym zobowiązaniu, jakie na siebie przyjęliśmy przez fakt chrztu św. i Komunii św. Nie jest więc reaktywną wobec czegoś na tu i teraz. Jest zaś naszym, wiernych, odzewem na wezwanie – posłanie, jakie do nas skierował i kieruje nieustannie Jezus – „głoszenia Jego Ewangelii wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16,15).
Jednak, mimo wszystko, nieustępliwy czytelnik spyta: „No dobrze, a dotychczasowe formy ewangelizacji, przecież jej dokonywaliśmy?”. Nie powinniśmy ich porzucać. Nie stanowią one jakiegoś balastu czy jądra sporu. Gdyż to, o co chodzi w nowej ewangelizacji, to takie wypełnianie ewangelizacji argumentami, treścią spójną wobec poszukiwań aksjologicznych i nowym typem komunikowania się i myślenia swoistego dla człowieka XXI wieku, że zechce on nakłonić ucha ku naszym racjom, że odnowi w sobie pożądliwość Pana Boga, wybudzi się z letargu wiary. Człowiek bywa wobec gwałtu współczesności zadawanego na jego świadomości bezradny, z czasem staje się bezwolny, zagubiony, łatwy do manipulacji. Wmawiane mu treści, na różnym poziomie manipulowania prawdą, przykrywają rzeczywistość transcendentną, sugerując człowiekowi, że ważne jest to, co „tu i teraz”, nie uwzględniając żadnego potem w sensie duchowym. Także człowiek wiary staje w obliczu tego typu manipulacji. Bywa, że jej ulega. Cieszyć się należy, gdy jest krytyczny, wątpiący, nieugięty. Jednak każdorazowo trzeba mu pomóc nie upadać, nie oddalać się, trwać! Wyciągnąć rękę do współbraci w wierze, którzy osłabli w trudzie mocowania się z przekazami wypierającymi nas z przestrzeni publicznej to jedno, a drugie – odmawiającymi nam wyznawania naszej wiary. Sądzę także, że nowa ewangelizacja to jakby nowa dynamika, nowy impuls, ożywiający krwiobieg Kościoła i nas samych, świeckich i konsekrowanych, w jego wspólnocie. Wyzwalająca na naszych twarzach uśmiech i radość tych, którzy mimo wszystko wierzą, bo wiedzą, jaki był i jest sens śmierci i zmartwychwstania Jezusa. Uśmiech na twarzach tych, którzy mają solidne podstawy swojej wiary, są gorliwi w jej wyznawaniu i nie stronią od dzielenia się Dobrą Nowiną i dawania świadectwa. Mocni duchem iskrzą się jak gwiazdozbiór nowej ewangelizacji – podobni do Najświętszej Maryi Panny, Gwiazdy Nowej Ewangelizacji. Wiemy, że pójście na skróty, jakieś kompromisy i półśrodki w zetknięciu z nachalnością, gwałtownością i zaborczością otaczającego nas świata nie zdają rezultatu. Jedynie wystawiają nas na śmieszność i zarzut naiwności i nieskuteczności działania. Wobec powyższego musimy osiągać nową jakość i większą skuteczność, nic nie tracąc z czytelności doktryny i jej nieugiętości. Poczynając od nas samych. Dokonując najpierw własnego wglądu w jakość mojej wiary i mojej obecności w Kościele.
Media zasypują nas informacjami o nadzwyczajnych wydarzeniach, ludziach z mocami i ponadnaturalnych zjawiskach. Jak odróżnić prawdę od fałszu w zgiełku świata?
- Katecheza parafialna już trwa. Zaczyna się bowiem zawsze tam, gdzie Kościół poważnie pyta o to, jak dziś przekazywać wiarę - mówi bp Artur Ważny, przewodniczący Zespołu KEP ds. katechezy parafialnej.
Katecheza parafialna jest jednym z głównych tematów rozpoczynającego się dziś 404. Zebrania Plenarnego KEP. Jak podkreśla bp Ważny, istotne jest, by ostateczny kształt dokumentu dotyczącego katechezy parafialnej był owocem rozeznania całego Episkopatu. Chodzi bowiem nie tyle o dokument, co o jego praktyczne wprowadzenie w życie wspólnoty i w duszpasterstwo. - Katecheza parafialna nie powinna być działaniem obok życia Kościoła, ale jego naturalną częścią - wpisaną w rytm duszpasterstwa i wspólną drogę całego Kościoła w Polsce - zwraca uwagę przewodniczący Zespołu. Zapowiada, że projekt katechezy parafialnej będzie wprowadzany stopniowo, niewykluczone, że już od września 2026 r.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1773126488.jpg)
