Japoński pisarz Jun’ichiro Tanizaki, dokonując transkrypcji mitu o Pigmalionie i Galatei, nie był pierwszy. Wcześniej uczynili to m.in.: Owidiusz, Jean-Jacques Rousseau, Luigi Cherubini, Jan Sebastian Bach, Jean Raoux czy George Howard. Galatea Tanizakiego – Naomi, nie powstaje z cennego kruszcu. To młoda dziewczyna hołdująca zachodniemu stylowi życia. Jej postawa zostaje skontrastowana z postawą Jojiego – zapatrzonego we wszystko, co japońskie – który przygarnia Naomi, chcąc ukształtować ją według własnych wyobrażeń. Dziewczyna nie jest jednak podatna na nauki mężczyzny; poddaje się wszystkim zabiegom, ale niepostrzeżenie dla Jojiego zaczyna kształtować swoją osobowość według własnego uznania, a jego owija sobie wokół palca.