Reklama

Niedziela Łódzka

Rocznica zbrodni na więźniach

W niedzielę, 19 stycznia, na terenie Muzeum Tradycji Niepodległościowych, Oddział Martyrologii Radogoszcz, odbędą się uroczystości 75. rocznicy spalenia więzienia.

Niedziela łódzka 3/2020, str. I

[ TEMATY ]

rocznica

Łódź

Muzeum Tradycji Niepodległościowych

Archiwum MTN

Zdjęcia więzionych na zachowanej klatce schodowej

Niemiecki okupant na terenie byłej fabryki Samuela Abbego już od listopada 1939 r. przetrzymywał polskich cywilów, w tym całe rodziny, przewożone następnie do innych tego typu miejsc przy ul. Żeligowskiego, Łąkowej itd. Od lipca 1940 r. przetrzymywano na Radogoszczu wyłącznie mężczyzn. Zatrzymywani pod byle pretekstem, celem zastraszenia w tzw. łapankach, za przekraczanie okupacyjnych nakazów typu: handel mięsem, pobyt na ulicy po godz. 22 bez zezwolenia czy kłótnia z niemieckim sąsiadem. Maltretowani – by „zapamiętali” pobyt, by wręcz swą historią opowiadaną po wypuszczeniu – „straszyć” współmieszkańców.

Ciągłe bicie, bieganie po apelowym placu, bywało i po rozżarzonych węglach, strzelanie nadzorców do biegających, by wymienić tylko niektóre „metody” – zyskały Radogoszczowi ponurą sławę w okupowanym Litzmannstadt. Zniszczona niemiecka dokumentacja uniemożliwia ustalenie liczby przetrzymywanych oraz liczby ofiar. Podczas procesu niemieckiego komendanta obozu, W. Pelzhausena, przyznał on, że przez więzienie przeszło rotacyjnie ok. 40 tys. osób. Pracownicy obecnego muzeum szacują, że liczba ofiar przekroczyła 3 tys., w tym ok. 1500 zamordowanych w nocy z 17 na 18 stycznia 1945 r.

Straszna noc rozpoczęła się od próby wymordowania więźniów ogniem karabinów, w tym maszynowych na parterze i piętrze. Wobec desperackiej próby oporu: rzucaniem wyrwanymi cegłami, deskami prycz w kierunku Niemców, masakry dokończono, podpalając budynek, który szybko stanął w płomieniach. Więźniowie starali się wyrwać śmierci, uciekając na dach, tam próbowali skakać na teren ogrodu przylegającego do więzienia. Cały czas w ogniu pożaru i bezlitosnych strzałów. Spośród ok. 1500 więźniów ocalało ok. 30 osób.

Reklama

Gdy 19 stycznia 1945 r. do Łodzi wkroczyła Armia Czerwona, złowrogi dym Radogoszcza unosił się nad stosami zwęglonych ciał. Niewiele z nich udało się zidentyfikować (ok. 100 osób). Pozostałych w lutym 1945 r. pochowano w dwóch bratnich mogiłach na pobliskim cmentarzu św. Rocha.

Łodzianie pamiętają o zamordowanych. Każdego roku w styczniu odbywają się rocznicowe uroczystości, do niedawana uczestniczyli w nich byli uratowani więźniowie, ale pozostały już tylko ich rodziny.

2020-01-14 10:46

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Abp Ryś: modlitwa i post to styl życia Jezusa

2020-02-25 17:17

[ TEMATY ]

Łódź

abp Grzegorz Ryś

Ks. Paweł Kłys

Modlitwa i post to stała postawa i styl życia Jezusa – powiedział abp Grzegorz Ryś. Metropolita łódzki przewodniczył Mszy św. w łódzkim Archidiecezjalnym Misyjnym Seminarium Redemptoris Mater, gdzie odbył się po raz pierwszy w tym seminarium obrzęd kandydatury do święceń diakonatu i prezbiteratu.

W liturgii uczestniczyli przełożeni i alumni trzech łódzkich seminariów diecezjalnych, rodzina i przyjaciele kandydata do święceń - alumna Hieronima Wróblewskiego oraz wspólnota Drogi Neokatechumenalnej, do której on należy.

W homilii abp Grzegorz Ryś zwrócił uwagę na to, że Jezus nie mówi o modlitwie i poście, jako doraźnej pomocy na dostrzegane zło. Wskazywał, że Jezus mówi o modlitwie i poście, które są jego postawą życiową.

„Jezus nie modli się, gdy widzi coś złego, ale Jezus jest człowiekiem modlitwy i jest człowiekiem postu. A ponieważ jest On kimś takim, to ta postawa, którą ma w sobie, przekłada się na konkretne momenty modlitwy i postu. To jest Jego stała postawa, stała dyspozycja, to jest Jego sposób życia, to jest Jego styl życia. On jest na modlitwie i On jest w poście” – podkreślił kaznodzieja.

Duchowny zauważył, że Jezus pokazuje skuteczny środek walki ze złem, którym jest post i modlitwa, nie zaś debatowanie o złu. Złu, tłumaczył duchowny, ludzie wierzący powinni przeciwstawić moc od Boga. „Jezus mówi, kto ma tę moc, a kto jej nie ma. Tę moc mają ci, którzy są ludźmi modlitwy, i którzy są ludźmi postu! Jak to nie jest nasz sposób życia, to jesteśmy mądrzy inaczej! To jesteśmy mądrzy, ale mądrością tego świata. Jezus mówi nie to, co mamy robić, ale kim mamy być, by On się nami posługiwał!” – podkreślił abp Ryś.

Po homilii kandydat do diakonatu poprzez swoje „chcę”, które było odpowiedzią na postawione przez arcybiskupa pytania, publicznie wyraził swoją gotowość do przyjęcia w przyszłości święceń diakonatu i prezbiteratu.

- Widzę wielkie miłosierdzie ze strony Kościoła, że dziś chce mnie włączyć do grona kandydatów do święceń, na co całkowicie nie zasłużyłem – powiedział KAI kandydat do święceń.

Międzynarodowe Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater zostało powołane do istnienia dekretem arcybiskupa łódzkiego Grzegorza Rysia w święto św. Mateusza ewangelisty, 21 września 2019 r. Na urząd rektora tegoż seminarium powołany został ks. Michał Jaworski. Aktualnie w seminarium studiuje 6 alumnów – trzech Polaków, dwóch Włochów i jeden Hiszpan.

CZYTAJ DALEJ

Postanowienia wielkopostne

Niedziela Ogólnopolska 10/2010, str. 26

[ TEMATY ]

Wielki Post

Bożena Sztajner/Niedziela

Postanowienia wielkopostne zmieniają się z wiekiem - muszą bowiem dotyczyć spraw ważnych, a z biegiem lat jedne kwestie przestają nas interesować, inne zaś stają się naprawdę istotne.
Gdy człowiek jest mały, obiecuje sobie na przykład, że wytrzyma 40 dni bez jedzenia słodyczy. Wielu dorosłych uznałoby, że to niepoważne postanowienie... A jakże trudne do dotrzymania! Sam, jako dziecko, podejmowałem takie próby - wiem więc, o czym mówię.
Czy to znaczy, że nie warto ich podejmować? Warto! Najważniejsze jest bowiem samo postanowienie, sama próba. Postanowienie wielkopostne - małe czy bardzo poważne - jest wyzwaniem stawianym samemu sobie, jest próbą pokonania własnej słabości.
Wszyscy jesteśmy powołani do świętości - słabości więc powinniśmy pokonywać. Z każdym Wielkim Postem waga takiego postanowienia rośnie - od wyrzeczenia się cukierków można przejść do postanowienia, że zrobi się choć jeden dobry uczynek dziennie... Krok po kroku dzięki takim próbom stajemy się lepszymi ludźmi. Również ci, którzy potem stawali się wielkimi ludźmi, poświęcali życie, by uczynić świat lepszym - jak mały Karol Wojtyła, który później został Papieżem Janem Pawłem II, czy Irena Krzyżanowska, która już jako Irena Sendlerowa uratowała tysiące dzieci - zapewne w dzieciństwie podejmowali takie właśnie małe postanowienia.
Również z wychowawczego punktu widzenia dobrze jest nauczyć się, że czasem trzeba z czegoś w życiu zrezygnować, by dzięki temu osiągnąć coś większego, ważniejszego. Taka lekcja przydać się może zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Jako Rzecznik Praw Dziecka pragnąłbym, by wśród dziecięcych postanowień znalazła się wola okazywania szacunku rodzicom, dziadkom, ale i rówieśnikom, zaś wśród zobowiązań podejmowanych przez dorosłych - to, by zawsze dbali o dobro dzieci i nigdy nie stosowali wobec nich przemocy. Nie tylko w Wielkim Poście! Moje osobiste postanowienia, a zawsze je podejmuję, zostawiam głęboko w sercu, do bezpośredniego użytku mojego sumienia.

CZYTAJ DALEJ

Bez misji Kościół obumrze. Dlatego powstała ta akcja

2020-02-26 20:46

[ TEMATY ]

misje

modlitwa

Misjonarz na Post

Materiał prasowy akcji

Jest ich o sto mniej niż w zeszłym roku. Polskich misjonarzy i misjonarek posługujących na najdalszych zakątkach naszego globu jest teraz nieco ponad 1900. To właśnie dla nich powstała akcja „Misjonarz na Post”.

Siostra Alicja od 12 lat posługuje na misji w Kenii, w miejscowości Laare. Niedawno nauczyła się paść wielbłądy, ponieważ to ich mleko ratuje życie niedożywionych dzieci z sawanny. Brat Maciej Jabłoński jest franciszkańskim misjonarzem, który pracuje w przychodni zdrowia w Ngaoundaye w Republice Środkowoafrykańskiej. Niedawno odbierał poród, noworodek wpadł w hipotermię, więc zakonnik ogrzał malucha własnym ciałem. W ten sposób ocalił mu życie. Misjonarzy, którzy nie tylko ewangelizują, ale wręcz ratują życie innych ludzi, narażając się często przy tym na ogromne niebezpieczeństwo, jest bardzo wielu. Potrzebują nie tylko wsparcia finansowego, ale przede wszystkim tego duchowego. Dlatego powstała akcja „Misjonarz na Post”.

Sawanna, susza i sieroty

– Ostatnie lata to czas dramatycznej suszy. Zamiast obfitych plonów śmierć zbierała swoje żniwo wśród tych najsłabszych, chorych, ubogich i najmniejszych. Do misji przynoszono nam dzieci, które z głodu nie miały siły płakać – dzieli się siostra Alicja Kaszczuk ze Zgromadzenia Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia. Od 12 lat pracuje w Kenii, od niedawna pomaga też w tanzańskiej archidiecezji Tabora. Co robi na co dzień? Trudno streścić to w kilku zdaniach, tych zajęć jest tak wiele...

Miejscowi nazywają ją polską Matką Teresą. Na co dzień posługuje wśród kilku tysięcy chorych, sierot i trędowatych. Od dwóch lat pomaga młodym siostrom stawiać pierwsze kroki na misji. Niedawno nauczyła się opiekować stadem wielbłądów.

– Nauczyłam się, jak je prowadzić przez sawannę, jak karmić i doić – dzieli się siostra Alicja. – Okazało się, że mleko wielbłąda jest bardzo odżywcze, ratuje niejednokrotnie życie dzieciaków. Poszliśmy nawet dalej, robimy ser i mydło z mleka wielbłądziego – kończy misjonarka. Codziennie opiekuje się setkami dzieci, opatruje rany, pomaga rodzinom ale zajmuje się także formalnościami i organizuje pomoc z Polski. Misja to nie tylko ewangelizacja, ale przede wszystkim obecność, uśmiech, czy nawet podanie deski przy budowie nowego domu. To właśnie uśmiechnięta twarz siostry Alicji widoczna jest na plakatach promujących tegoroczną edycję akcji „Misjonarz na Post”. – Żyję dzięki modlitwie i gdyby nie to niesamowite wsparcie, nie wyobrażam sobie nawet jednego dnia, ba, nawet najmniejszej chwili na misji! – podsumowuje siostra Alicja.

Podczas wojny muzułmanie przynosili siostrom jedzenie

– Spałyśmy pokotem w jaskiniach, gdy trwało bombardowanie miasta. Potem poszłyśmy spać do szpitala, ale i on został zbombardowany. Sto metrów od nas trafił pocisk – dzieli się siostra Anna Łuczak ze Zgromadzenia Franciszkanek Misjonarek Maryi, która przez 16 lat była na misjach w północnej Afryce, w tym podczas wojny domowej w Libii. Gdy wybuchł ten konflikt, postawiono misjonarkom ultimatum: albo uciekną pierwszym samolotem, podstawionym przez ambasadora, albo zostaną – zdane wyłącznie na siebie. Zdecydowały się na tę drugą opcję. Chciały pomagać ludziom, z którymi żyły od kilkunastu lat. Byli to nie tylko chrześcijanie, ale także muzułmanie. Gdy siostry się chroniły w piwnicach, ich muzułmańscy sąsiedzi, którym te siostry w czasie pokoju pomagały, przynosili misjonarkom jedzenie. – Oni przepraszali nas za to, co dzieje się w Europie – wspomina siostra Anna. Postawa muzułmanów była owocem wielu lat misji sióstr w tym kraju. To właśnie te misjonarki zakładały tam szkoły, szpitale, opiekowały się biednymi i chorymi, a także kobietami. – Czułam się jakbym za darmo dostawała mandat zaufania od tych ludzi. Na zasadzie „należysz do katolików, to możemy tobie ufać” – dzieli się wzruszona misjonarka. Niestety, gdy odcięto prąd, wiele osób było już zmuszonych do ucieczki, siostry także musiały uciec do Tunezji. Ale tam również opiekowały się ubogimi chrześcijanami i muzułmanami. Co niedzielę głosiły katechezy afrykańskim uchodźcom, przygotowując ich do przyjęcia sakramentu chrztu świętego. W algierskiej bazylice Notre Dame d’Afrique (tłum. Nasza Pani z Afryki) siostra Anna spotykała się z muzułmańskimi kobietami, które wypraszały za wstawiennictwem Maryi łaskę zajścia w ciążę. – Gdy zaczęłam tam posługę jako zakrystianka, pytałam się innych sióstr, dlaczego przy ołtarzu jest tyle małych lalek. Okazało się, że to były dowody wdzięczności za wysłuchane modlitwy – kończy wzruszona misjonarka.

Misjonarze pytają się, czy ktoś będzie się za nich modlił

Siedem lat temu o. Marcin Wrzos ze Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej wpadł na pomysł akcji modlitewnej, która miała wyjść naprzeciwko oczekiwaniom misjonarzy. Wybór padł na czas Wielkiego Postu; okresu, w którym Kościół zachęca wszystkich wiernych do podjęcia modlitwy, postu i jałmużny. Akcji wsparcia finansowego misjonarzy istnieje już wiele. Mało jest jednak inicjatyw, dzięki którym możemy wesprzeć misjonarza nie tylko materialnie ale także duchowo. W tym roku na misjach służy trochę ponad 1900 misjonarek i misjonarzy z Polski. By dołączyć do akcji wystarczy wypełnić krótki formularz na stronie www.misjonarznapost.pl. Dostaniemy w odpowiedzi e-maila z danymi misjonarza, w razie gdybyśmy zapomnieli jego danych. Misjonarze bardzo potrzebują naszej modlitwy.

CZYTAJ DALEJ
Projekt Niedzieli na Wielki Post
#ODKUPIENI

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję