„Bóg wielokrotnie i na wiele sposobów przemawiał dawniej do przodków przez proroków. W tych dniach ostatnich przemówił do nas przez Syna” (por. Hbr 1, 1).
W Jezusie Chrystusie znalazły wypełnienie wszystkie poprzednie słowa Prawa i Proroków. Nie przyszedł, aby odwoływać i zmieniać, ale raczej wypełnić. Pochylając się nad wielką tajemnicą Wcielonego Słowa, zastanówmy się nad Jego źródłem, istotą i sensem.
Ojciec rodzi Syna
„Niech będzie błogosławiony Bóg, Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa! On udzielił nam z wyżyn niebieskich wszelkiego błogosławieństwa duchowego”. Wszystko od Ojca pochodzi, bo tylko On jest źródłem Życia. Każda decyzja Boża rodzi się w Ojcu, dlatego to „On wybrał nas w Nim” i „On przeznaczył nas, abyśmy się stali Jego przybranymi dziećmi przez Jezusa Chrystusa”. Bóg Ojciec jest zatem źródłem istnienia każdego z nas i dawcą wszelkiego dobra, którego doświadczamy. To prawda, że Jezus jest pośrednikiem i łącznikiem pomiędzy nami i Ojcem, ale Ojciec daje nam Ducha, bez którego nie bylibyśmy w stanie rozpoznać i przyjąć Jezusa Chrystusa. Ojciec chwały bowiem „dał wam ducha mądrości i objawienia, byście Go lepiej poznali. Niech da wam światłe oczy serca, abyście wiedzieli, czym jest nadzieja Jego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa w świętych”. Z Ojca został zrodzony wszechświat i ludzkość, a to wszystko może się objawić w pełni tylko w Jezusie Chrystusie.
„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga – i Bogiem było Słowo”. Ojciec nigdy nie żył w samotności, ponieważ istotą miłości są relacje, które muszą się wyrażać. Wyrazem Ojca jest Słowo – Jezus. „Boga nikt nigdy nie widział; Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, On nam Go objawił”. Ludzkość została zaproszona do życia w komunii z Trójcą, dlatego „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. Oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, którą jako Jednorodzony, pełen łaski i prawdy, ma od Ojca”. Tutaj odnajdujemy istotę tajemnicy Wcielenia, ponieważ Ojciec zaprosił nas do dialogu. Logos został posłany na świat.
Jezus jest sensem świata
„Wszystko zaistniało dzięki Niemu. Bez Niego zaś nic nie zaistniało”. Tajemnica grzechu przysłoniła Boga i rzuciła cień na sens świata. Człowiek zagubił się w ciemności i stracił doskonałą komunię z Bogiem. Pierwotna „światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy przychodzi na świat”, została zaćmiona. Świat stracił Logos, czyli Prawdę, Znaczenie i Sens, stąd wielu ludzi doświadcza dziś bezsensu, ponieważ tylko Logos ma sens i nadaje sens. Człowiek i świat bez Jezusa Chrystusa pozostaje w cieniu śmierci i w pustce bezsensu. Dziś słyszymy Dobrą Nowinę, że Logos wrócił, a my z „z Jego pełni otrzymaliśmy wszyscy łaskę po łasce. Mojżesz bowiem przekazał Prawo, a łaska i prawda zaistniały przez Jezusa Chrystusa”. Tylko we Wcielonym Słowie Ojca możemy odnaleźć prawdziwy i pełny sens swojego życia.
Wielkim pietyzmem cieszyła się Boża Dziecina... Z kart Ewangelii wiemy, iż oddawali Jej pokłon ubodzy pasterze czy Trzej Królowie. Liryczne sceny przedstawiają malutkiego Jezusa, który leżąc na skrawku sukni swojej Matki, bądź też w ubogim żłóbeczku, słucha muzykujących mu Aniołów, które pięknie grają na skrzypkach bądź lutni
Za czasów papieża Teodora (642-649) w Rzymie czczone były relikwie żłóbka betlejemskiego. Te niezwykłe relikwie znajdują się w Bazylice Santa Maria Maggiore. Składa się na nie pięć deseczek z klonowego drewna z Palestyny datowanego na około 2000 lat. Ojciec Święty otrzymał je od patriarchy Jerozolimskiego, św. Sofroniusza. O kulcie miejsca Bożego Narodzenia i świętej nocy – możliwie blisko tamtych czasów wspominał Orygenes (185-254): „Do dzisiaj istnieje w Betlejem grota, w której się narodził; a w grocie żłóbek, do którego został położony, owinięty w pieluszki. Rzeczy te zgadzają się z historią Jego narodzin opisaną przez Ewangelie”. W 326 r. wzniesiono nad Grotą bazylikę, w której uroczyście celebrowano Boże Narodzenie.
Z końcem średniowiecza kult Dzieciątka Jezus upowszechnił się krajach skandynawskich i niemieckojęzycznych. Figurki Dzieciątka stawiano w okresie Bożego Narodzenia w oratoriach zakonnych, ale także w wielu prywatnych domach. Pojawiają się pierwsze sanktuaria Dzieciątka Jezus we Francji, Niemczech i w Belgii. W Burgundii bł. Małgorzata od Najświętszego Sakramentu, karmelitanka otrzymała szczególną misję czczenia i rozpowszechniania kultu Bożego Dzieciątka, kiedy modliła się przed Jego figurką. W II połowie XVII wieku centrum kultu Bożego Dzieciątka została Praga. W kościele na Malej Stranie stoi kościół Panny Marii Zwycięskiej, gdzie znajduje się niewielka figurka, pochodząca z Hiszpanii – dzieło nieznanego artysty z połowy XVI wieku. Była własnością rodu Manrique de Lara. W 1628 r. księżniczka Poliksena Lobkowitz ofiarowała figurę karmelitom bosym z klasztoru na Malej Stranie, a w 1655 r. ówczesny biskup Pragi dokonał koronacji Dzieciątka. W 1648 r. – w czasach tzw. wojny trzydziestoletniej w Europie – protestanckie wojska szwedzkie najechały Pragę i przekształciły karmelitański klasztor w szpital polowy. To niesamowite, ale dowodzący Szwedami generał Koenigsmark upadł na kolana przed Bożą Dzieciną krzycząc: „O, Dzieciątko Jezus! Nie jestem katolikiem, ale jestem pod wrażeniem wiary Twoich wyznawców i cudów, które dla nich czynisz. Obiecuję Ci, że jak tylko to będzie możliwe, każę wojsku opuścić klasztor”. I szwedzkie wojska odstąpiły od oblężenia Pragi, a prażanie przypisali wyzwolenie miasta opiece Małego Króla.
Dziś figurki Bożego Dzieciątka znajdujemy w kilku podkarpackich kościołach: cześć oddaje się Bożemu Dzieciątku choćby w rzeszowskiej farze – są to kopie tzw. praskiego Dzieciątka, przedstawianego w postawie stojącej z koroną na głowie.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
W liturgiczne wspomnienie Matki Bożej z Lourdes w całej Diecezji Sandomierskiej modlono się w intencji chorych i cierpiących.
Centralne uroczystości Diecezjalnego Dnia Chorych miały miejsce w Bazylice Katedralnej w Sandomierzu. Rozpoczęła je Eucharystia, której przewodniczył biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz. Z biskupem ordynariuszem liturgię koncelebrowali bp pomocniczy senior Edward Frankowski, ks. prał. Bogusław Pitucha, dyrektor Caritas, kapelani szpitali, oraz kapłani przybyli wraz z wiernymi. Obecni byli samorządowcy z przewodniczącym sandomierskiej rady miejskiej, pracownicy Służby Zdrowia oraz podopieczni i pracownicy placówek opiekuńczych Caritas Diecezji Sandomierskiej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
