Reklama

Niedziela w Warszawie

Kolęda w wielkim mieście

Okres między Bożym Narodzeniem, a Wielkim Postem jest czasem wzmożonej pracy duszpasterskiej. Wieczorami plebanie pustoszeją, bo księża odwiedzają swoich wiernych. Kolęda jest ciekawym, ale bywa że także trudnym doświadczeniem

Niedziela warszawska 3/2019, str. I

[ TEMATY ]

kolęda

Artur Stelmasiak

Wizyta duszpasterska to ważne wydarzenie w życiu katolickiej rodziny, a także osób żyjących samotnie

Proboszcz parafii św. Łukasza na Bemowie wspomina wizytę duszpasterską sprzed kilku lat. Wieczorem puka do drzwi w jednym z bloków na terenie swojej parafii. Drzwi otwiera wielki mężczyzna w stroju sportowym i rękawicami bokserskimi na dłoniach. – Przyznam, że się mocno wystraszyłem, bo mężczyzna podskakiwał, jakby szykował się do walki – wspomina ks. Jan Popiel, proboszcz parafii św. Łukasza i dziekan dekanatu jelonkowskiego.

Rejestracja on-line

Mężczyzna za kolędę podziękował mówiąc, że nie przyjmie księdza. Takich jak on, którzy trzaskają drzwiami przed księdzem na warszawskich osiedlach jest coraz więcej. Księdza z wizytą duszpasterską przyjmuje ok. 25-30 proc. mieszkańców parafii. Niektórzy księża próbują pukać do wszystkich drzwi. Inni proszą, by na kolędę się zapisywać. Duszpasterstwo Akademickie Sandał z parafii pw. Najświętszego Zbawiciela na swoim terenie ma wielki akademik Riviera. Kapłani uznali, że podczas kolędy wśród studentów poświęcą im więcej czasu, ale proszą o rejestrację przez Internet. „Cel? Wspólna modlitwa, pobłogosławienie pokoju, rozmowa... Niepotrzebne skreślić! Niczego nie narzucamy – chętnie porozmawiamy także z niewierzącymi. Jedyne na co liczymy to wzajemny szacunek i odrobina uśmiechu! Postaramy się odpowiedzieć także na trudne pytania i chętnie posłuchamy jakie jest Wasze zdanie”, czytamy na stronie „kolędowej” rejestracji dla studentów Politechniki Warszawskiej. Co ciekawe, na końcu krótkiego tekstu jest ważny dopisek: „PS. Oczywiście nie zbieramy żadnych ofiar!”.

Akademiki znajdują się także na terenie parafii św. Łukasza. Dziś mieszka w nich coraz więcej osób z Ukrainy i dalekiego Wschodu, a więc kolędowa statystyka nie jest najwyższa. – Jak przyszedłem do parafii to ustaliliśmy, że odwiedzimy wszystkich i wszystkie domki na osiedlu Przyjaźń. To nie był najlepszy pomysł, bo młody ksiądz wikariusz wrócił z kolędy zdruzgotany. Trafiał na różne sceny i nie zawsze trzeźwych studentów – mówi ks. Jan Popiel.

Reklama

Od tamtej pory parafia prowadzi wśród studentów zapisy na kolędę. Czasem jedna osoba w kilkupokojowym aneksie potrafi zaprosić księdza i swoich kolegów studentów. – To są bardzo ciekawe rozmowy. Razem z nami siadają niewierzący, muzułmanie, czy prawosławni – mówi proboszcz.

U biskupów i sióstr zakonnych

Nietypową i bardzo różnorodną kolędę zapewne ma dziekan staromiejski i proboszcz katedry ks. Bohdan Bartołd. Na terenie jego parafii jest wiele restauracji, klubów nocnych, ale także znajdują się domy zakonne oraz rezydencje biskupów. – U księdza biskupa polowego już byłem, a teraz wybieram się do księdza kardynała – mówi ks. Bartołd.

Sporo czasu trzeba poświęcić na odwiedziny duszpasterskie u sióstr zakonnych. – Byłem na wspaniałej kolędzie u sióstr franciszkanek przy ul. Piwnej oraz u sióstr elżbietanek z ul. Rycerskiej. Dla kapłana zawsze są to bardzo miłe spotkania i okazja do wspólnej modlitwy – mówi ks. Bartołd. – Na taką kolędę trzeba zarezerwować sporo czasu, bo razem śpiewamy, modlimy się i rozmawiamy. Żadna z sióstr nie wypuści też księdza bez poświęcenia i okadzenia swojej celi, a przecież na Piwnej jest 30 sióstr i z każdą staram się choć chwilę porozmawiać – dodaje staromiejski dziekan.

Reklama

Najważniejsza jest jednak kolęda wśród zwykłych parafian, czyli w tym środowisku, do którego proboszcz jest posłany. – Przychodząc do moich ukochanych parafian, bo tak zawsze się do nich zwracam, pytam czy mają szczególne intencje, sprawy, które chcą powierzyć Bogu. Po modlitwie rozmawiamy o sprawach związanych z wiarą, religijnością, z uczestnictwem w życiu naszej wspólnoty parafialnej. W parafii jest dużo osób starszych, chorych, które rzadziej mogą być w kościele. Oni bardzo potrzebują spotkania z drugim człowiekiem i chcą opowiedzieć o swoich kłopotach – mówi ks. Bartołd.

Na duszy i ciele

Wizyta duszpasterska przypomina trochę odwiedziny pracownika socjalnego, który może zadbać zarówno o wymiar duchowy, jak i pomoc materialną. – Podczas kolędy pytam i sprawdzam także czy nie jest potrzebna jakaś pomoc. W zeszłym roku pomogliśmy osobie niepełnosprawnej, która nigdy nie miała w domu łazienki. Udało się zorganizować dużą akcję „łazienka” i zebrać sporo pieniędzy, by urządzić tej pani sanitariaty z prawdziwego zdarzenia. Teraz pomagamy jej przed operacją, która może zmniejszyć jej niepełnosprawność – mówi ks. Wojciech Gnidziński, proboszcz parafii św. Katarzyny na Służewie. – Oczywiście po to jest kolęda, by wiedzieć, jak żyją parafianie i czy im czegoś nie brakuje. Działalność charytatywna Kościoła jest od początku jego istnienia. Z tego wymiaru parafii żaden proboszcz nie może zrezygnować.

Księża na Bemowie także starają się odnajdywać osoby, którym potrzebna jest pomoc Caritas, ale tych potrzebujących na terenie parafii jest coraz mniej. – Osób potrzebujących wsparcia materialnego jest u nas mało. Kolęda opiera się więc głównie na trosce duchowej. W tym czasie odnajdujemy osoby, które są samotne i często schorowane, by przynieść im Komunię św. w pierwsze piątki miesiąca – wskazuje ks. Popiel.

Kolęda w zaprzyjaźnionych rodzinach, albo u sióstr zakonnych to bardzo miłe doświadczenie także dla kapłanów. – Ale na ogół jest to bardzo wyczerpujące psychicznie, bo za każdymi drzwiami kryje się coś innego, inni ludzie i inne problemy – tu jest radość, a tam smutek, tu życzliwość, a tam wrogość. Z naszych doświadczeń można uczynić niezłe studium psychologii i socjologii – mówi ks. Gnidziński. – To jest bardzo ciekawa posługa, ale również dosyć trudna.

Śluby po... kolędzie

Wizyty duszpasterskie dla księży są okazją, by poznać swoich parafian. Ważne jest to we wspólnotach, gdzie wciąż przybywa nowych osiedli. Odwiedziny kapłana są więc nawiązaniem osobistego kontaktu i próbą przełamania wielkomiejskiej anonimowości. – U nas jest niewielka kaplica i kościół w budowie. Wielu naszych wiernych z powodu trudnych warunków chodzi do sąsiednich parafii. Kolęda jest więc jedyną okazją, gdy my, jako duszpasterze, możemy spotkać naszych wiernych – mówi ks. Popiel.

Podstawowym wymiarem kolędy jest modlitwa i przekazanie duszpasterskiego błogosławieństwa dla rodziny oraz poświecenie domu, w którym mieszkają parafianie. Podczas tegorocznych rozmów pojawiają się czasem tematy związane z trudnymi sytuacjami w Kościele, a także rozmowy o atakach na księży związanych m. in. z filmem „Kler”. – Rozmawiamy na te tematy, ale do tej pory nie doświadczyłem żadnej wrogości. Wręcz przeciwnie, jestem bardzo zbudowany, bo ludzie zapewniają nas o swojej modlitwie za księży, a także wykazują autentyczną troskę o cały Kościół – mówi proboszcz parafii św. Łukasza.

Podczas wizyt duszpasterskich często padają pytania o sakramenty i nauczanie Kościoła. Wśród nich jest temat związków niesakramentalnych, które żyją tak od lat i często mają dzieci. Część z nich nie jest rozwodnikami, a więc może wziąć katolicki ślub w kościele. – Odwiedzamy ich co roku i trochę drążymy temat. Dlatego cieszy mnie bardzo, że mamy wiele takich ślubów, które są owocem m. in. naszej kolędy – mówi ks. Jan Popiel. – Kilka dni temu w styczniu mieliśmy pierwszy w tym roku ślub, który został zawarty po wielu latach wspólnego życia.

2019-01-16 11:11

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Diecezja radomska: mieszkańcy mniejszych miejscowości chętniej przyjmują księdza po kolędzie

[ TEMATY ]

kolęda

Radom

Bożena Sztajner/Niedziela

Zakończona wizyta duszpasterska w diecezji radomskiej była okazją do podsumowania życia wspólnot parafialnych w Radomiu i mniejszych miejscowościach. Z informacji przekazanych przez księży proboszczów wynika, że mieszkańcy mniejszych miejscowości chętniej przyjmują duszpasterzy w czasie wizyt duszpasterskich, niż w samym Radomiu.

Parafia Opieki Najświętszej Maryi Panny w Radomiu jest największą wspólnotą w diecezji radomskiej. Liczy ponad 13,5 tys. wiernych. W tym roku księży przyjęło 60 procent ogółu parafian. - To tylko statystyka, bo wiele domów, mieszkań to pustostany. Osoby starsze, które wymagają większej troski przebywają u swoich bliskich. Jesteśmy tam, gdzie wcześniej nas zapraszano. Jest sens takich wizyt duszpasterskich. Te spotkania traktujemy jak realizację ewangelicznej przypowieści o zasianym ziarnie, które wcześniej czy później wyda owoce – powiedział w rozmowie z Radiem Plus Radom ks. Krzysztof Ćwiek, proboszcz radomskiej katedry.

Większym odsetkiem rodzin, które przyjęły księży w czasie kolędy może się pochwalić największa parafia w Kozienicach pod wezwaniem św. Rodziny. - Odwiedziliśmy ponad 2 tys. rodzin, z czego ok. 350 nie przyjęło nas z różnych przyczyn – poinformował proboszcz parafii ks. Władysław Sarwa.

- Odwiedzaliśmy rodziny głównie w godzinach popołudniowych. W trakcie spotkań pochylaliśmy się nad problematyką trwałości rodzin, bo w naszej wspólnocie jest wiele rozbitych małżeństw. Ponadto spora grupa par nie zawarła sakramentalnego związku – dodał ks. Sarwa.

W parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Opocznie od wielu lat utrzymuje się stała liczba rodzin, które przyjmują księży po kolędzie. - To między 80 a 90 procent rodzin w naszej parafii – informuje ks. Sławomir Ogorzałek. - Tradycyjnie w trakcie wizyty duszpasterskiej rozdajemy specjalne foldery z informacjami na temat naszej wspólnoty. W tym roku zamieściliśmy w nich informacji z racji 100 rocznicy urodzin św. Jana Pawła II. Generalnie nasi parafianie są zadowoleni z wizyt duszpasterskich. To również okazja, aby rozwiązać wiele problematycznych sytuacji – powiedział ks. Ogorzałek. Opoczyńska parafia liczy ok. 11 tys. wiernych.

Ks. Wiesław Lenartowicz od 19 lat jest proboszczem parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Radomiu. Opowiada, że kolęda jest okazją do bliższego poznania swoich parafian. - Nie ma już znaczenia presja środowiska, że „księdza trzeba przyjąć po kolędzie”. Te spotkania są bardziej autentyczne. Chodzimy tam, gdzie jesteśmy zapraszani. W trakcie spotkań dostrzegaliśmy postępującą laicyzację, obserwowaliśmy mniejszy wpływ wiary na styl życia, ale z drugiej strony są rodziny, które świadomie chcą tworzyć atmosferę w parafii – powiedział ks. Lenartowicz.

Tegoroczna kolęda jeszcze bardziej utwierdziła w przekonaniu ks. Wiesława Taraskę, proboszcza parafii Matki Bożej Miłosierdzia w Radomiu, że księża powinni odwiedzać swoich wiernych. - Jesteśmy wówczas bliżej problemów naszych parafian. Mieszka w naszej parafii wiele wdów i wdowców, którzy przeżywają swoją samotność. Ci ludzi potrzebują rozmowy. To trudne zagadnienie. Ta część społeczeństwa pamięta trudne czasy minionego systemu, która budowała nasz kościół i jest na każdej niedzielnej mszy świętej – powiedział ks. Taraska. Jego parafia liczy ok. 7 tys. wiernych.

Diecezja radomska liczy ok. 850 tys. wiernych. W jej strukturach istnieje 301 parafii.

CZYTAJ DALEJ

Małżeńska pielgrzymka na Jasną Górę

2020-08-04 12:04

[ TEMATY ]

pielgrzymka

Pielgrzymka 2020

facebook.com

Czy ten rok musi być pielgrzymkowo rokiem straconym? Czy marzenia o kolejnej pielgrzymce musimy odłożyć na co najmniej przyszłe lato? Zapytaliśmy o to Łukasza i Monikę Feniszów – małżeństwo, które w tym roku wyruszyło we wspólną, małżeńską pielgrzymkę ze Śląska na Jasną Górę.

Damian Krawczykowski: Czy potrafilibyście przeżyć wakacje bez pielgrzymki?

Monika i Łukasz Fenisz: Właśnie dlatego, że trudno było nam przyjąć do wiadomości, iż tegoroczna pielgrzymka się nie odbędzie, postanowiliśmy wyruszyć w nieco inną – małżeńską drogę. Od kilkunastu lat co roku pielgrzymujemy do Matki Boskiej Częstochowskiej. Tylko raz nasze wyjście stało pod znakiem zapytania – siedem lat temu w trakcie trwania naszej parafialnej pielgrzymki braliśmy ślub – ale wspólnie zdecydowaliśmy, by wybrać się wtedy z inną parafią. Odpowiadając więc na pytanie: pewnie potrafilibyśmy przeżyć wakacje bez pielgrzymowania, ale po co? (uśmiech)

Kiedy okazało się, że pielgrzymka nie wyruszy, postanowiliśmy iść sami. Ten rok miał być dla nas wyjątkowy, bo oprócz drogi na Jasną Górę czekała nas również droga do Santiago de Compostela. To właśnie Santiago jest naszym ulubionym miejscem po Jasnej Górze. W tym roku ponownie postanowiliśmy pójść najpierw do grobu św. Jakuba, a potem do naszej częstochowskiej Matki. Jako że i te plany musieliśmy zmienić, udało nam się połączyć te dwie drogi w jedną – szlakiem Jakubowym (Camino Jasnogórskie) poszliśmy do Maryi.

Jakie uczucia towarzyszyły Wam podczas pielgrzymowania? Na pewno była to inna pielgrzymka niż ta z tłumem kompanów, ale czy gorsza?

Brakowało nam wspólnego śpiewu, rozmów z całą rzeszą znajomych, z którymi co roku pielgrzymujemy, obecności księdza w drodze, a także transportu, który wiózłby nasze bagaże. Te wszystkie braki nie wpłynęły jednak na to, że pielgrzymka była gorsza. Była po prostu inna. Sami śpiewaliśmy, modliliśmy się, rozmowy, które prowadziliśmy, były… takie nasze, małżeńskie. Bagaż na plecach z kolei jeszcze bardziej dodawał klimatu, który odczuwalibyśmy, będąc w Hiszpanii.

Czy macie jakieś przesłanie dla wiernych, którzy nie mogą uczestniczyć w zorganizowanych pielgrzymkach? Warto podejmować indywidualne inicjatywy? Czy zbliżają one do Boga?

Wielu żałuje, że pielgrzymki w tym roku się nie odbędą. Ale to naprawdę nie musi być stracony czas. Zachęcamy, by zabrać swoich bliskich i wyruszyć w drogę. Wyjście można zaplanować na wiele sposobów (jedna wskazówka: jeśli pójdziecie z cięższym plecakiem, nie planujcie 50 km jednego dnia – to było dość szalone). Mamy w Polsce wiele sanktuariów maryjnych – nie musimy pójść do Częstochowy, bo dla wielu osób może to być niewykonalne. Warto jednak poszukać takiego miejsca w swojej okolicy.

Nie bójcie się wyjść z domu i pielgrzymować. „Tam, u kresu dróg, czeka nas Matka, czeka nas Bóg”. Czekali na nas, czekają i na was.

____________________________________

Tak Łukasz i Monika relacjonują swoją tegoroczną pielgrzymkę na swoich kontakch w mediach społecznościowych:

Miało nie być w tym roku pielgrzymek. Mimo planów, by latem wrócić na portugalsko-hiszpański szlak, a potem – tradycyjnie – pójść halembskim, i my początkowo z nich zrezygnowaliśmy. Zupełnie niepotrzebnie. Chęć zostawienia choć na chwilę codzienności zwyciężyła i po kilku dniach znaleźliśmy się na szlaku.

Małżeńska droga. Piękna. Niezwykle trudna. Jak codzienne wspólne życie :)

Ważne jest dążenie do tego, by ten trud był piękny. Piękny, bo przeżywany razem. Ponad 50 kilometrów pierwszego dnia z kilkukilogramowymi plecakami przeszliśmy z ogromną radością. Mimo fizycznego trudu każdy odcinek wywoływał szerokie uśmiechy na naszych twarzach. Nawet pomimo ponad trzynastogodzinnego marszu.

Drugi dzień obnażył wszystkie nasze słabości. Poniedziałkowy wysiłek uwydatnił największy ból, jakiego doświadczyłam w ciągu kilkunastu pielgrzymek. Dla obojga przejście już o wiele krótszej trasy, bo prawie 35-kilometrowej, było ogromnym wysiłkiem. Nieocenione jest wsparcie drugiego człowieka. Dokładnie tak jak w życiu. Z nim łatwiej. Łatwiej iść, dostrzegać piękno wokół, przechodzić ponad tym, co trudne. Łatwiej się uśmiechać.

Pielgrzymi! (Szczególnie ci halembscy). Wielu żałuje, że nasza pielgrzymka w tym roku się nie odbędzie. Ale to naprawdę nie musi być stracony czas. Zabierzcie swoich bliskich i wyruszcie w drogę. Może nie jesteś gotowy na wędrówkę z całym bagażem, ale przecież można zaplanować to wyjście na wiele sposobów (jedna wskazówka: jeśli pójdziecie z cięższym plecakiem, nie planujcie 50 km jednego dnia – to było dość szalone).

Nie bójcie się jednak wyjść z domu i pielgrzymować. „Tam, u kresu dróg, czeka nas Matka, czeka nas Bóg”. Czekała na nas, którzy – po wędrówce szlakiem Jakubowym – dotarliśmy wykończeni jak nigdy. I wierzcie mi – to Jej spojrzenie miało jeszcze większą wartość niż dotychczas.

CZYTAJ DALEJ

ONZ wzywa do szybkiego otwarcia szkół po kryzysie związanym z koronawirusem

2020-08-05 19:47

[ TEMATY ]

szkoła

ONZ

koronawirus

Adobe.Stock

Organizacja Narodów Zjednoczonych wydała przewodnik, który ma przyczynić się do jak najszybszego ponownego otwarcia szkół po kontroli na koronawirusa. Ma on pomóc rządom poszczególnych krajów w realizacji planów oświatowych – oznajmił sekretarz generalny ONZ Antonio Guterres 4 sierpnia w Nowym Jorku.

Według niego pandemia doprowadziła do największego w historii załamania się system oświatowego. W ponad 160 krajach zamknięto wszystkie placówki oświatowe, co oznaczało przerwanie nauki przez miliard uczniów. „Obecnie stoimy w obliczu katastrofy pokoleniowej, która może zmarnować niewyobrażalny potencjał ludzki, osłabić dziesięciolecia postępu i pogłębić głęboko zakorzenione nierówności” – ostrzegł sekretarz generalny ONZ.

Oświadczył, że dziś najważniejszą sprawą jest uznanie edukacji za priorytet polityki przez poszczególne państwa. Przekonywał, że decyzje, które teraz będą podejmowały rządy i ich partnerzy, „będą miały trwały wpływ na miliony młodych ludzi i perspektywy rozwoju krajów w nadchodzących dziesięcioleciach”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję