19 marca br. w kościele starokatolickim Mariawitów przy ul. Paganiniego 1 w Lublinie odbyło się nabożeństwo ekumeniczne, któremu przewodniczył proboszcz, ks. Józef Zaborek. Powitał on wszystkich zebranych,
wyrażając jednocześnie radość z powodu obecności na nabożeństwie przedstawicieli różnych wyznań, a wśród nich: ks. proboszcza Andrzeja Gontarka z Kościoła polskokatolickiego, członków Archidiecezjalnej
Rady Ekumenicznej, członków Ruchu Focolare oraz kleryków Księży Marianów.
Homilię wygłosił diakon, Piotr Wojtyła MIC. Jego rozważania skupiły się wokół fragmentu Ewangelii wg św. Jana (J 17, 20-26). Dowiadujemy się z niego, że Jezus wiedząc, że zbliża się godzina Jego męki
i śmierci, prosi Swego Ojca o dar jedności dla przyszłego Kościoła; jedności, której miarą jest miłość łącząca Trójcę Świętą. Czy jednak wymagania postawione przez Chrystusa nie są ponad nasze siły, czy
jesteśmy w stanie im sprostać? Po ludzku rzecz ujmując, z całą pewnością nie. Gorzkie owoce tych wysiłków, w których zabrakło Bożego światła, możemy obserwować we współczesnym, podzielonym świecie. Co
więc w takim przypadku pozostaje? Modlitwa i bezgraniczne oddanie się Jezusowi, ponieważ to On odkupił nas na Golgocie i to z Jego przebitego boku wypłynęła krew i woda - zdrój miłosierdzia dla każdego
człowieka. To Chrystus wykupił nas z niewoli grzechu, którego skutkami są wszelkiego rodzaju podziały między ludźmi. Dlatego też - dodał Wojtyła - zgromadziliśmy się na modlitwie, by prosić Boga o jedność.
Należy jednak pamiętać, by modlitwie towarzyszyły konkretne działania, zmierzające do rozpoznania w każdym człowieku Chrystusa, gdyż dopiero wtedy możliwe w pełni stanie się wzajemne zbliżenie. Poznanie
tej prawdy to także dostrzeżenie w sobie bolesnego wewnętrznego rozdarcia, dotykającego każdej osoby oderwanej od Bożej miłości. Dopiero przybliżenie się do Zmartwychwstałego Chrystusa może zupełnie przemienić
nasze życie.
Europejskie Centrum na rzecz Prawa i Sprawiedliwości opublikowało raport poświęcony przestępstwom z nienawiści wymierzonym w chrześcijan w Europie. Dokument wskazuje na wzrost skali przemocy, przestępstw z nienawiści oraz marginalizacji chrześcijan, przy jednoczesnym zaniżaniu skali zjawiska w oficjalnych statystykach. W 2024 r. w 35 krajach Europy odnotowano 2211 aktów nienawiści wobec chrześcijan, w tym 274 napaści fizyczne, których liczba wzrosła mimo ogólnego spadku incydentów.
Najczęstsze formy agresji obejmują wandalizm, podpalenia, profanacje i ataki na duchownych, a najbardziej dotknięte tym procederem kraje to m.in. Francja, Niemcy, Wielka Brytania, Polska i Włochy. Autorzy wskazują na kulturowe i ideologiczne przyczyny nienawiści wobec chrześcijaństwa oraz na nierówne traktowanie wyznawców tej religii przez instytucje międzynarodowe, postulując wprowadzenie jasnej definicji antychrześcijańskiej nienawiści i wzmocnienie ochrony prawnej.
Wczoraj, 13 stycznia, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej przewodniczył obrzędowi zamurowania Drzwi Świętych, znajdujących się w świątyni. Pozostaną one zamknięte do kolejnego Roku Świętego. W obrzędzie, który miał charakter prywatny, uczestniczył m.in. mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, abp Diego Ravelli oraz członkowie kapituły.
Obrzęd zamurowania Drzwi Świętych w Bazylice Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) odbył się we wtorek wieczorem, jako prywatna uroczystość. Przewodniczył jej archiprezbiter tej świątyni, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter bazyliki, a sam obrzęd został poprowadzony przez jednego z papieskich ceremoniarzy, ks. prał. Lubomir Welnitz, w obecności Mistrza Papieskich Celebracji Liturgicznych, abp. Diega Ravelliego.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.