Tajemnicze samobójstwo jednego z kleryków, kontrowersyjna hipoteza powstania czterech Ewangelii, najcięższe przypadki demonicznych opętań – to tylko niektóre z tematów poruszonych w tej wyjątkowej książce, która rzuca światło na historię archidiecezji gdańskiej, seminarium duchownego, a także katolickiej wiary.
„Księża bez cenzury. Rozmowy pod koloratką” to cztery wywiady rzeki z jednymi z najbardziej znanych kapłanów archidiecezji gdańskiej. Klerycy, którzy je przeprowadzili, nie wahali się przed zadawaniem swoim rozmówcom trudnych, a niekiedy wręcz niewygodnych pytań. Kapłani natomiast szczerze i otwarcie wypowiadają się na tematy, które intrygują czytelnika oraz skłaniają go do refleksji i wyprowadzania własnych konkluzji. Księża profesorowie opowiadają również anegdoty z kleryckiego podwórka, m.in. o spotkaniu z pewnym biskupem w ubłoconych butach, który po latach został papieżem, czy o obradach Soboru Watykańskiego II widzianego z ukrycia i o przemianach, które przyniósł.
Wszyscy czterej kapłani są znani i zasłużeni dla gdańskiego Kościoła, chociaż każdy z nich zdobył uznanie w zupełnie innej dziedzinie. Ks. prał. prof. dr hab. Antoni Misiaszek to wybitny specjalista od teologii pastoralnej. Ks. kan. dr Jerzy Kownacki jest nie tylko liturgistą, ale i świadkiem Soboru Watykańskiego II. Ks. prał. dr hab. Andrzej Kowalczyk to jeden z najbardziej znanych polskich egzorcystów, nowotestamentalista, a także założyciel prężnie rozwijającej się wspólnoty „Marana Tha”. Ks. inf. dr Stanisław Zięba, który za swoje zasługi dla archidiecezji gdańskiej otrzymał najwyższą godność honorową zarezerwowaną dla prezbiterów – protonotariusza apostolskiego, jest najdłużej pracującym wykładowcą w seminarium.
Wymienieni kapłani to przedstawiciele czterech pierwszych roczników w historii Gdańskiego Seminarium Duchownego, które istnieje od 61 lat. Z powodu odmiennych historii życia wszyscy oni mieli inne doświadczenie wiary i powołania, a także wykształcili w sobie osobliwe poglądy na temat świata, Kościoła, kapłaństwa i budowania relacji z Bogiem. Długie lata posługi każdego z tych duchownych wydały bardzo dojrzałe owoce i to właśnie nimi księża dzielą się w tej książce.
W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu zawsze jest czytana Ewangelia, która mówi o czterdziestu dniach przebywania Chrystusa na pustyni i o kuszeniu, które nastąpiło zaraz potem. Pytamy więc, dlaczego słyszymy o tym od razu na początku?
Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy pościł już czterdzieści dni i czterdzieści nocy, poczuł w końcu głód. Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem». Lecz On mu odparł: «Napisane jest: „Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych”». Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na szczycie narożnika świątyni i rzekł Mu: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, napisane jest bowiem: „Aniołom swoim da rozkaz co do ciebie, a na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień”». Odrzekł mu Jezus: «Ale napisane jest także: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”». Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: «Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon». Na to odrzekł mu Jezus: «Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”». Wtedy opuścił Go diabeł, a oto przystąpili aniołowie i usługiwali Mu.
Do św. Franciszka mam szczególny sentyment. Mój dziadek, członek Franciszkańskiego Zakonu Świeckich przy warszawskim kościele ojców kapucynów, od dzieciństwa czytał mi „Kwiatki św. Franciszka” i wciąż o nim opowiadał podczas rodzinnych spotkań. Od tych opowieści biła jakaś niesamowita radość i prostota, której wtedy nie umiałam nazwać.
Gdy dziś myślę o ludziach, którzy wchodzą do bazyliki św. Franciszka w Asyżu, by zobaczyć doczesne szczątki jednego z najbardziej znanych na świecie świętych, zastanawiam się, co ich tam tak naprawdę prowadzi. Jedni pewnie ściskają różaniec i półgłosem kłócą się z Bogiem, inni przybywają z sercem tak poranionym, że trudno im uwierzyć w jakiekolwiek przesłanie Biedaczyny z Asyżu. Są też zapewne i tacy, którzy chcą po prostu zaspokoić ciekawość - widzieli już ciało o. Pio, więc teraz może „kolej na Franciszka”. A jednak, ostatecznie wszyscy spotykają się w tym samym punkcie: przed ciałem człowieka, który 800 lat temu zaryzykował wiarę, że Ewangelią da się żyć naprawdę, a nie tylko „mniej więcej”.
W przeszłości, oprócz posypania popiołem na zewnątrz budynku w Waterford w Środę Popielcową, Cullinan niósł krzyż ulicami miasta w Wielki Piątek
Biskup Alphonsus Cullinan z Waterford i Lismore w Irlandii spędził Środę Popielcową na ulicach Waterford, posypując popiołem tamtejszych katolików. Czyniąc to, kontynuował posługę, z której stał się znany.
Myślę, że musimy wynieść Chrystusa na ulicę. On nie chce pozostać tylko w tabernakulum – powiedział bp Cullinan.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
