W lutym tego roku „Niedziela” ogłosiła konkurs wiedzy o Światowych Dniach Młodzieży, w którym nagrodą główną był bilet do Panamy, ufundowany przez ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej i Zakonie Maltańskim Janusza Kotańskiego. Zwyciężczynią została Anna Jurak z Lublina. Jak mówi o sobie, jest osobą pozytywnie nastawioną do życia i innych ludzi. Poza pracą i pasjami, z których jedną jest malarstwo, jej życie wypełnia Droga Neokatechumenalna, z którą jest związana od 13 lat. Wraz ze swoją wspólnotą bierze udział w ewangelizacji na placach Lublina, w zbiórkach żywności, odwiedza potrzebujących w jednej z lubelskich parafii. Poruszona słowami papieża Franciszka laureatka naszego konkursu poczuła, że nie może dłużej siedzieć na swojej wygodnej kanapie, więc wstała i włożyła wyczynowe buty.
Jak przygotowuje się do wyjazdu, od którego dzieli ją już tylko miesiąc? Jakie nadzieje i myśli zabiera ze sobą na Światowe Spotkanie Młodzieży z papieżem Franciszkiem? Zapraszamy do lektury
Red.
Kiedy w czerwcu dowiedziałam się o wygranej w konkursie wiedzy o ŚDM, myślałam, że mam bardzo dużo czasu na to, by przygotować się do wyjazdu do Panamy. Życie jednak na nas nie czeka i pędzi do przodu, a przede mną został tylko jeden miesiąc bardzo intensywnych przygotowań.
Decyzję o uczestnictwie w tym niesamowitym wydarzeniu podjęłam dawno temu, oglądając relację z wydarzeń w Krakowie w 2016. Jednak prawdziwe przygotowania rozpoczęły się dopiero w styczniu tego roku. Zaczęłam zbierać fundusze na pokrycie pierwszych wpłat za wyjazd, a że nie szło mi to najlepiej, to Pan Bóg zatroszczył się o mnie i natchnął do udziału w konkursie zainicjowanym w „Niedzieli” przez ambasadora Janusza Kotańskiego. Wygrana pokryła większość kosztów wyjazdu i po raz kolejny zobaczyłam, że nie jestem sama, kiedy stawiam czoło kolejnym wyzwaniom na swojej drodze.
Drugim aspektem przygotowań, rozpoczętych na początku tego roku było poprawienie kondycji fizycznej – wiedziałam, że trzytygodniowy wyjazd do tak odległego i odmiennego klimatycznie rejonu świata będzie wyzwaniem dla organizmu. Zaczęłam uprawiać sport, a kluczem do sukcesu okazała się jazda na rowerze, podczas której mogłam swobodnie przemyśleć parę spraw i modlić się! Różaniec na rowerze bardzo mi pomagał w przygotowaniach, szczególnie tych duchowych.
Reklama
Ostatni miesiąc, który pozostał, to wyjątkowy czas ze względu na trwający Adwent. Ten czas oczekiwania mobilizuje mnie do postu i modlitwy, które pomagają w przygotowaniu serca na spotkanie z Papieżem, a tak naprawdę – z Bogiem.
Liczę, że te trzy tygodnie w Panamie będą okazją, by spotykać Jezusa w innych ludziach! Mam nadzieję, że spotkania, wspólna modlitwa otworzą moje serce i oczy na odkrycie powołania. Widzę, że codzienność, w której się zatapiam, obowiązki, praca, podejmowane przeze mnie działania i akcje czasem zasłaniają mi obraz tego, czego oczekuje ode mnie Bóg. Wierzę, że ten czas, spędzony z dala od wszystkich bieżących spraw i zmartwień, pozwoli mi skupić się na relacji z Jezusem i odkryć przez to wolę Bożą na moje życie.
A teraz skupiam się głównie na znalezieniu odpowiedniego plecaka, do którego wejdą wszystkie intencje modlitewne mojej rodziny i przyjaciół! : ) A to okazuje się być jednym z trudniejszych wyzwań na drodze moich przygotowań do Panamy!
Pójdźmy wszyscy do stajenki – i to szybko, póki jeszcze bojownicy pod sztandarami genderyzmu nie wtargnęli tam z nakazem przedefiniowania pojęć, wyrzucenia wszelkich rekwizytów, wskazujących jednoznacznie na rodzaj męski lub żeński, i z ankietą pomagającą prostym pastuszkom w odkryciu swej prawdziwej tożsamości (bo jako ludzie niewykształceni mogą przecież nie zdawać sobie sprawy, jak niszcząca jest dla nich ta cała płeć kulturowa). Po takiej czystce w stajence ostałyby się chyba tylko wołek i osiołek – widzicie, jakie to jednak szczęście, że ubiegłoroczna plotka, mówiąca, że Benedykt XVI wyrzucił zwierzątka z szopki betlejemskiej, okazała się nieprawdziwa?
Ta posępna wizja to był oczywiście żart. Bez obaw! Jestem przekonana, że normalność i zdrowy rozsądek ostatecznie będą górą. Choć prawdą jest też, że im dłużej będziemy bezmyślnie stać i przyglądać się z zakłopotaniem, jak głupota krzykiem i łokciami toruje sobie drogę, tym dłużej przyjdzie nam na zwycięstwo normalności czekać.
Wracając jednak do stajenki – spójrzmy na jakiekolwiek jej przedstawienie: nieważne już nawet czy pędzla wielkiego mistrza, czy z pocztówki. Przeważnie nie za wiele tam rekwizytów, liczba osób i zwierzaków też jest zmienna. Niekiedy nawet autor ogranicza się do namalowania samej Świętej Rodziny i tylko tyle. Lub aż tyle – bo rodzice to akurat wszystko, co takiemu małemu dziecku do szczęścia wystarczy. I okazuje się, że zwykła kartka z życzeniami (choćby nawet kiczowata) może stać się punktem wyjścia do medytacji dla ludzi przekonanych, że dziecko to przede wszystkim wydatki. Tyle osób dziś twierdzi, że nie stać ich na dziecko, ale to oznacza zwykle, że po prostu nie stać ich na zmianę myślenia.
Strzelam teraz, ale chyba się nie pomylę twierdząc, że najwięcej świętych obrazów przedstawia Maryję z Dzieciątkiem. To musi być motyw bardzo poruszający artystów. I w ogóle jest coś w obrazie matki i dziecka, nawet jeśli to współczesna fotografia amatorska. A skoro te obrazki, z których bije ciepło i dobre emocje, tak nas poruszają, to nie ma siły, musi w tym tkwić jakaś głębia.
Niektórzy twierdzą, że aby to zrozumieć, samemu trzeba być rodzicem (w obliczu tak twardej argumentacji strach w ogóle brać się za pisanie o relacjach matka – dziecko). Ale dużo w tym stwierdzeniu przesady. Przecież większość ludzi – poza dziećmi osieroconymi, porzuconymi lub odrzuconymi – od początku zna dotyk, głos, zapach swojej matki. Więcej nawet, relacje te rozwijają się w najlepsze już w życiu płodowym, którego jakość – jak się okazuje – odgrywa całkiem sporą rolę w późniejszym czasie. Uczestniczymy w tym związku od pierwszych chwil swojego istnienia. Potrafimy więc to i owo ogarnąć, prawda?
Tym bardziej, że najwięcej jest tu do ogarnięcia sercem. Od zawsze. Również w niepowtarzalnej historii Maryi i Jezusa. Bóg nic nie ulepszał od momentu, kiedy Maryja powiedziała „tak”, a Duch Święty zstąpił. Dziecko się rozwijało, słuchało głosów, kopało. Później było kołysane, wynoszone na spacer, przytulane. Jezusowi (Bogu-Człowiekowi!) wystarczały ramiona matki – macie pojęcie? Czuł się w nich dobrze i bezpiecznie. Ale, bo też ramiona matki to nie byle co! Pewna lekarka opowiadała w wywiadzie o dwóch szpitalach w Zimbabwe, jeden był dla pacjentów z kasą, drugi dla biedoty. W obu na świat przychodziły wcześniaki. W „lepszym” szpitalu dzieci wkładano do inkubatorów i zapewniano im fachową opiekę. W tym biedniejszym nie było takiego sprzętu, więc dzieci po prostu intubowano i kładziono matkom w ramiona, personel nic więcej nie mógł zrobić. I co? Okazało się, że większość dzieci z drugiego szpitala przeżyła, były też zdrowsze niż te z inkubatorów. Wnioski nasuwają się same. Swoją drogą, czy to nie zachwycające, jak Pan Bóg zatroszczył się o ludzkość?
I już tak zupełnie na koniec – człowiek instynktownie pragnie normalności. Miłości, ciepła i poczucia bezpieczeństwa. Nie trzeba nic w tym zmieniać. Tylko poddać się Boskiemu planowi. Wzorem może być Maryja. Ale też każda inna dobra matka.
Kilka osób zostało rannych, gdy uzbrojony mężczyzna otworzył we wtorek ogień w dwóch miejscach w centrum Aten – poinformowały greckie władze. Policja poszukuje sprawcy.
Greckie media podały, że mężczyzna ma 89 lat. Według policji otworzył on ogień w biurze ubezpieczeń społecznych, gdzie zranił jednego pracownika.
Premier Donald Tusk poinformował we wtorek, że Andrzej Poczobut jest wolny. "Witaj w polskim domu, Przyjacielu" - napisał premier na X dołączając zdjęcie z powitania z Poczobutem.
Andrzej Poczobut został zatrzymany przez białoruski reżim 25 marca 2021 r. i od tamtej pory przebywał za kratami.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
