Labia sacerdotum scientiam custodiant (usta kapłana mają strzec wiedzy) - tak woła prorok Malachiasz. W ten głos wsłuchuje się każda instytucja kościelna, a zwłaszcza wyższe seminarium duchowne.
Dziesięć lat temu w nowej diecezji legnickiej powstało Wyższe Seminarium Duchowne. Uczelnia ta wpisuje się w dziedzictwo Kościoła, który powołuje takie właśnie instytucje, a nadając im specyficzny kształt szkoły formacyjnej, sprawia, że skutecznie przygotowują one kandydatów dążących do kapłaństwa. Seminaria wyrosły z doświadczenia Kościoła. Pierwsze, zbliżone organizacyjnie do współczesnych rozwiązań powstały na początku czasów nowożytnych (XVI w.) w związku z zaleceniami Soboru Trydenckiego. Kodeks Prawa Kanonicznego (1983) wskazuje: "W każdej diecezji, gdzie to jest możliwe, a także potrzebne, winno istnieć wyższe seminarium" (kan. 237 § 1). "Seminarium jest to określony czas i miejsce, ale to przede wszystkim wspólnota wychowawcza w drodze. Zakłada ją biskup, aby tym, których Pan powołuje do apostolskiej służby, umożliwić przeżycie doświadczenia formacji, jaką dał Dwunastu" (adhortacja Pastores dabo vobis). Jan Paweł II seminarium duchowne postrzega jako "źrenicę oka" (pupilla oculi) każdego biskupa diecezjalnego. Papież uzasadnia, że "człowiek chroni i zabezpiecza źrenicę swego oka, ponieważ pozwala mu ona widzieć otaczającą go rzeczywistość. I tak biskup widzi swój Kościół poprzez seminarium, poprzez powołania kapłańskie. Łaska licznych i świętych powołań kapłańskich pozwala mu patrzeć z ufnością w przyszłość swojej misji" (Dar i Tajemnica, X).
Prorok Malachiasz nieustannie przestrzega: "Wargi kapłana (...) powinny strzec wiedzy, a wtedy pouczenia będą szukali u niego, bo jest on wysłannikiem Pana Zastępów" (2, 7). Kapłan rzeczywiście powinien być człowiekiem wiedzy. We wspomnianej książce (Dar i Tajemnica, IX) Ojciec Święty tłumaczy: "Winien posiadać i przekazywać tę wiedzę Bożą, która nie jest jedynie zbiorem prawd doktrynalnych, ale osobistym i żywym doświadczeniem Tajemnicy, jak to ukazuje modlitwa arcykapłańska z Ewangelii św. Jana: «A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa» (17, 3)".