Miłośnikom Tatr nigdy dość książek mających związek z ich ukochanymi górami. Tym bardziej takich jak „TOPR. Żeby inni mogli przeżyć” Beaty Sabały-Zielińskiej. To pierwsza tego typu publikacja w Polsce. W najwyższych polskich górach z Tatrzańskim Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym zetknie się wielu z nas. W schroniskach, gdzie ratownicy mają dyżury, na szlaku, nawet na szosie do Morskiego Oka. Oby nie wysoko w górach, gdzie na ogół odbywają się akcje ratunkowe. Sami ratownicy mówią Sabale-Zielińskiej o nich skromnie, że to „praca jak każda inna”, i to gremialnie, bo w wielu z prawie pięćdziesięciu rozmów, które posłużyły do napisania książki. Początkowo miała to być opowieść o ludziach z TOPR-u, ale wyszła książka o instytucji, która od stu lat cieszy się szacunkiem w Polsce i na świecie. To nie jest książka dla ceprów, choć napisana jest, jakby miała być. Bo ceper raczej nie chwyci za liczące 350 stron tomiszcze o dość hermetycznej tematyce, a do tego – dodajmy – słabo zredagowanej. Pierwsze koty za płoty.