Historię Henriego Charriere, ps. Papillon (Motylek), zna starsza część kinomanów. Pamiętają drobnego przestępcę, którego omyłkowo skazano za zbrodnię na dożywocie w kolonii karnej w Gujanie Francuskiej. Wolność jest dla niego najważniejsza, dlatego kilkakrotnie próbuje uciec – bez względu na niewielkie szanse powodzenia i surowość kar, które musi ponieść. W kolonii poznaje fałszerza pieniędzy, który w zamian za ochronę pomaga Papillonowi w ucieczce. 45 lat dzielące oryginał z 1973 r. i remake to cała epoka w kinie, co łatwo dostrzec, gdy się ogląda obie wersje „Papillona”. Wtórne ekranizacje bywały lepsze od pierwowzorów, ale nie tym razem. Oryginał, w reżyserii Franklina Schaffnera i z rewelacyjnymi rolami Dustina Hoffmana i Steve’a McQueena, broni się. Nowa wersja (polskiej premiery jeszcze nie było, ale film można znaleźć w Internecie) w reżyserii Michaela Noera i z rolami Charliego Hunnama i Ramiego Maleka, to echo starej.