W kościele pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Zaczerniu bp Jan Wątroba pobłogosławił nowych animatorów Liturgicznej Służby Ołtarza. Do parafialnej posługi pośród zastępów ministranckich 28 września zostało dołączonych 46 nowych młodych chłopców. W czasie Eucharystii w homilii Biskup Jan nawiązując do życia św. Wacława, wezwał młodych chłopców do odwagi w dawaniu świadectwa o Chrystusie i życiu według najwyższych wartości. W czasie błogosławieństwa Ksiądz Biskup odmówił nad młodymi specjalną modlitwę: „Boże, Ojcze Wszechmogący, który przez wieki wybierałeś ludzi do różnych zadań apostolskich, napełnij te sługi Twoje łaską gorliwości o chwałę Bożą i o dobro Kościoła Chrystusowego, aby z wiarą, nadzieją i miłością służyli Tobie w zgromadzeniu wiernych”. Zewnętrznym znakiem posługi animatorskiej jest krzyż animatorski, który poświęcił i wręczył kandydatom Ksiądz Biskup.
Animator to człowiek nawrócenia, który staje się nowym człowiekiem i który ciągle się nawraca. Animator to także człowiek modlitwy osobistej. To wreszcie człowiek posługi wśród młodszych ministrantów i przy celebracjach liturgicznych.
Do błogosławieństwa animatorskiego Liturgicznej Służby Ołtarza może być dopuszczona osoba, która ukończyła dwuletnią formację, pracowała podczas turnusów wakacyjnych oraz posługuje we wspólnocie parafialnej.
Błogosławieństwo animatorów jest momentem potwierdzenia osiągnięcia przez konkretną osobę chrześcijańskiej dojrzałości, która jednocześnie wyraża się zdolnością do podjęcia odpowiedzialności za swoją posługę. Po błogosławieństwie animatorzy uczestniczyli w trzydniowym dniu skupienia prowadzonym przez Diecezjalnego Duszpasterza Służy Liturgicznej.
Na tę chwilę czekali przez cały rok. Młodzi lektorzy i ceremoniarze po uroczystym błogosławieństwie rozpoczynają nowy etap posługi w swoich wspólnotach.
Blisko stu członków Służby Liturgicznej wraz z rodzicami, bliskimi oraz księżmi opiekunami i proboszczami z terenu całej diecezji zgromadziło się w sobotnie popołudnie 22 kwietnia br. w świdnickiej katedrze. Eucharystii, podczas której w większości nastolatkowie zostali pobłogosławieni do pełnienia nowych funkcji liturgicznej, przewodniczył bp Adam Bałabuch.
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
Z potrzeby serca, wdzięczności i pragnienia, by pamięć trwała, tak narodził się utwór poświęcony śp. ks. Romanowi Patykowi. O kapłanie, który „szedł razem z ludem”, oraz o piosence będącej osobistym hołdem opowiada w rozmowie parafianin Mariusz Szlachta.
Śmierć kapłana, który przez 12 lat prowadził wspólnotę parafialną, pozostawia w sercach wiernych nie tylko smutek, ale i wdzięczność. W parafii pw. św. Marcina w Zadrożu, której proboszczem był śp. ks. Roman Patyk, pamięć o nim wciąż jest żywa. Jednym z jej wyrazów stał się utwór muzyczny stworzony przez parafianina – Mariusza Szlachtę. To osobiste świadectwo wiary, przywiązania i szacunku wobec kapłana, który jak mówią wierni „miał serce Boga”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
