Każdego dnia Wielkiego Postu wierni będą pielgrzymować do innego warszawskiego kościoła. Czterdziestodniowy maraton rozpoczął się w Środę Popielcową, wzorem ubiegłego roku w Świątyni Opatrzności Bożej. Wielkopostne stacje zostały wyznaczone po obu stronach Wisły. W kościele stacyjnym można uczestniczyć w Eucharystii, wyspowiadać się, znaleźć czas na adorację i przygotowanie do obchodów misterium paschalnego. – Wskazujemy czterdzieści kościołów na mapie Warszawy, które w Wielkim Poście mogą być miejscem pielgrzymek indywidualnych lub małych grup, bo taka – jak to podpatrujemy w Rzymie – jest istota tego wielkopostnego pielgrzymowania – podkreśla kard. Kazimierz Nycz.

Wybrano kościoły o szczególnej historii i wyjątkowym znaczeniu dla miasta. Każdy kościół jest „stacją” jednego dnia Wielkiego Postu. – Chcielibyśmy, aby ludzie z różnych części miasta mogli codziennie uczestniczyć w nabożeństwach pasyjnych oraz przystępować do sakramentów – mówi ks. Przemysław Śliwiński, rzecznik archidiecezji warszawskiej.

Zainteresowanie warszawiaków tą wielkopostną praktyką systematycznie rośnie. Tegoroczny Wielki Post jest już czwartą edycją liturgii stacyjnej w Warszawie. Powstało nawet środowisko pielgrzymów, którzy codziennie odwiedzają wyznaczony kościół. – Jest to pewnego rodzaju pielgrzymowanie, trud i wysiłek. Nie tylko czas, ale i przestrzeń staje się stacją na drodze przeżywania Wielkiego Postu. Dla danej parafii ten dzień jest szczególnym czasem modlitwy i ważnym wydarzeniem w życiu parafii – podkreśla ks. Śliwiński.

Głównym punktem każdego „stacyjnego” dnia jest wieczorna Msza św. o godz. 20.00. Przewidziano również nabożeństwa Drogi Krzyżowej, „Gorzkich żali”, oraz Godzinę Miłosierdzia. Przez cały dzień jest możliwość spowiedzi.

Liturgia stacyjna narodziła się w Rzymie ok. IV wieku. Sprawowana była zawsze przez biskupa Rzymu lub jego reprezentanta. Jej celebracja odbywała się w różnych bazylikach i kościołach Rzymu. Wybór miejsca stacji zależał od przeżywanego wspomnienia, topografii miasta lub czytanych w danym dniu fragmentów Pisma Świętego. Cechą liturgii stacyjnej było też traktowanie jej jako najważniejszej, centralnej i oficjalnej liturgii tego dnia w mieście.